16

ก็อย่างว่าชายหนุ่มดันเกรงใจคุณอาอนันต์เป็นที่สุด “คุณอาว่าไงบ้างครับ?”

“พ่อบอกว่าตามสบาย เอาที่สบายใจ พ่อไม่ว่าถ้าอยู่กับพี่ภีมพี่ภาม... อื้ม... วีว่า... พ่อหาทางเบี้ยววีไปกกสาว หนีไปเที่ยวไนต์คลับแล้วอ้างว่าไปทำงานล่ะมั้ง”

“คุณอาบอกพี่ไว้แล้วครับว่าติดธุระ ประชุมดึก พี่ลืมบอกวีเอง”

ภากรได้ทีบ่ายเบี่ยงประเด็น แอบสงสัยลึก ๆ ว่าคุณพ่อขี้หวงลูกสาวทำไมไม่มีปากเสียงเลยสักคำ กระทั่งเสียงโทรศัพท์สั่นดังรอบนี้เป็นของเขา

แววตาคู่คมเครียดเข้มมองจอสี่เหลี่ยมในมือ หนีไปคุยโทรศัพท์ตรงระเบียง ปล่อยให้เธออยู่ในห้องตามลำพังสักพัก แน่นอนว่าพวกคลั่งความซื่อสัตย์คงต้องกลัวถูกต่อว่าในเมื่อคุณอาอนันต์เป็นผู้มีพระคุณ เปรียบเสมือนพ่อทูนหัว เห็นเขาเป็นลูกเป็นหลานอีกคน เขากลับได้ยินคำตอบเหนือความคาดหมาย

วีณาคงไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน แอบทำชะเง้อคอมองอยู่จนเขากลับเข้ามาห้องมาหน้าตาระรื้น หย่อนก้นนั่งลงบนที่นอนนุ่ม

“เอาเรื่องวีไปฟ้องพ่ออีกแล้วใช่มะ?” ว่าเท่านั้น      

ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏเขี้ยวคมตรงมุมปาก ฉีกยิ้มกว้างให้อย่างไม่ปิดบังความจริงแม้แต่น้อย

“นั่นไง! คนขี้ฟ้อง คอยดูนะอย่าให้ถึงทีวีบ้างจะแฉให้แหลกลาญ หมดไส้หมดพุงให้พ่อโกรธพวกพี่ให้ตาย” เธอว่าเขาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด แม้รู้ดีว่าภากรมีความจำเป็นต้องรายงานเจ้าของบ้านทุกเรื่อง

ขนาดว่าภาคินยังปฏิบัติต่อเธอแบบเดียวกับพี่ชาย พวกเขายังไม่เคยโดนคุณพ่อต่อว่าเลยสักครั้งเพราะประพฤติตัวดีต่างจากลูกสาวสุดแสบ

“ขอโทษนะครับน้องวี อย่าทำให้พี่ลำบากใจเลย พี่สนิทกับเราแต่พี่ยังอยู่ในฐานะลูกจ้างของคุณอา”

นั่นเป็นเรื่องที่วีณาไม่เคยเข้าใจ เขาจึงต้องนั่งฟังเธอบ่นว่าถึงความช่างฟ้อง ไหนจะนิสัยนุ่มนิ่มอ่อนโยน แสร้งทำเออออตามไปหมดทุกเรื่องให้ตายใจเสียก่อน เหมือนเพื่อนสาวประเภทสองที่จบนานาชาติมาด้วยกัน จากนั้นลับหลังก็ทรยศชอบแทงข้างหลังเสียยับเยินไม่เหลือคำว่ามิตรภาพ

วีณาผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนเรื่องคนสนิท ไม่มีสักวันที่เธอจะไว้วางใจใคร เธอเหมือนคนถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวลำพังท่ามกลางโลกกว้างใหญ่อันแสนโหดร้าย ในที่สุดเธอก็กลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ โดยเฉพาะกับพี่ชายต่างสายเลือดทั้งสอง     

“เอาเป็นว่า... คราวนี้วียอมให้อภัยพี่ภีมละกัน แต่รับปากแล้วห้ามเบี้ยวนะเรื่องดิสนีย์แลนด์”

“ครับ... แล้ว... ให้พี่นวดน้ำมันให้ไหม?”

“ถามอยู่ได้นะพี่ภีม วีรออยู่เป็นชาติละ รอจนแห้ง!”

“อะไรแห้ง?” คิ้วเรียวเข้มหนาเลิกขึ้นอย่างนึกขบขัน ก่อนที่ตาคมจะหลุบมองร่างบางในชุดคลุมสีขาวสีเดียวกัน เรียวขาขาวเลิกผ้าขึ้นมาในท่าทียั่วยวน เธอทำทีว่ารำคาญเขา ถีบผ้าห่มส่ายหน้าใส่ นอนหันก้นเสียอย่างนั้น     

“ปลาแห้งปลาเน่าปลาเค็มมั้งถามมาได้นะคะ ไม่ได้เรื่อง! บัตเลอร์บ้านนี้จะให้เป็นพี่ชายก็ไม่ได้ เป็นเพื่อนก็คุยไม่รู้เรื่อง เป็นลูกน้องยิ่งใช้งานไม่ได้... ไม่ได้ดั่งใจมันสักอย่าง รู้งี้ให้มิสเตอร์อดัมนวดให้ก็ดี”

“พี่จำได้ว่าชื่ออเล็กซ์?” ถามแล้วเขาจึงยกมือป้องปากหัวเราะกับกิริยาแสนงอนเหมือนลูกแมวน้อยตัวกระจ้อยร่อยพยายามกางกรงเล็บเล็กจิ๋วใส่ราชสีห์ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจะโดนขย้ำ!

“เออ ๆ สักชื่อนั่นแหละ ลืมละ จะนวดก็นวด ไม่นวดก็ไปปิดไฟนอนค่ะ”

“ครับ... ถ้าอย่างนั้น... นวดก่อนค่อยนอน”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองผนังสีขาวโพลน เธอจิกปลายเล็บสีสวยใต้หมอนฟูนุ่มที่มีกลิ่นหอมของน้ำยาซักผ้าใหม่ สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

----------

ภายใต้บรรยากาศวังเวง แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟรูปทรงหยดน้ำบนโต๊ะหัวเตียงสาดเงาตะคุ่ม อีกคนในห้องนอนกำลังทำอะไรสักอย่าง

พอได้ยินเสียงเพลงเปิดคลอเบา ๆ ด้วยฝีมือของคนช่างเอาอกเอาใจเก่ง กลิ่นหอมอ่อนของน้ำมันนวดและอโรม่าหอมระเหยในห้อง เสียงหมุนบิดฝาขวด เขาหย่อนก้นนั่งลงบนที่นอนยวบยุบ เธอหันหลังกลับไปมองขวดอโรม่าสีขุ่นรูปดอกไม้ในฝ่ามือหนา

หัวใจสาวเต้นตึกลุ้นระทึกทุกวินาที เห็นแล้วในห้องน้ำแต่ไม่ชัดเท่าตอนนี้เต็มสองตา...

ให้ตายเถอะ! นั่นพี่ภีมเธอใช่ไหม?

วีณาแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเผลออ้าปากหน้าตะลึง ไล่สายตามองเขาแต่หัวจรดเท้าอย่างลืมจริตหญิง เส้นผมที่เคยเรียบเสยเปียกหมาดไม่เป็นทรง อกกว้างผึ่งผายเหนือผ้าเล็ก ๆ ผืนเดียวหน้าท้องไล่เรียงตัวสวย บางอย่างยังทำมุมตั้งบอกเธอว่าเขาเองก็มีอารมณ์ทางเพศ

“อายก็หลับตานะครับ... ทำตัวตามสบายนะ ไม่ต้องเกร็ง…” น้ำเสียงเรียบเย็นสงบความหวั่นวิตกของหญิงสาวแต่กลายเป็นเขาเสียเอง เขาเกิดความกังวลประสามือใหม่ ฝ่ามือหนาสั่นเทาเลื่อนไปปกเสื้อคอกว้างลึก กระตุกเชือกเหนือท้องน้อยให้หลุดด้วยมืออีกข้างค่อยเปิดมันออกช้า ๆ

ดวงตาคู่คมเบิกกว้างมองอกเต่งตึงอวบกลมแต่งแต้มสีชมพูหวานตรงปลาย เป็นจุดพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่เรียกน้ำลายสอขึ้นเต็มปาก บนเรือนร่างอรชรมีแค่ความขาวละเอียดเสียจนมองเห็นเส้นเลือดฝาด

“มองอะไรนาน ๆ คะ? วีรออยู่... นะ”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผ่านแววตาประกายเร่าร้อนของเขา เธอได้แต่วาดภาพในหัวสมอง กระทั่งใบหน้าแดงซ่านของเธอเรียกสติกลับมา

“ขอโทษครับ... พี่อดมองไม่ไหวเลยคนดี... น้องวีสวย สวยมาก ๆ...” เสียงทุ้มชมไม่ขาดปากหลังจากนั้น เขาสูญสิ้นความเป็นตัวของตัวเอง ความปรารถนารุนแรงพากายปวดร้าวเกร็งจัดในขณะที่เขาไม่สามารถทำงานอื่นนอกจากเอาอกเอาใจ และเขายินดีที่จะทำมันมากกว่า

เมื่อของขวัญชิ้นโปรดปรานปรากฏเบื้องหน้า จับอยู่ในสองมือ ร่างสูงชันเข่านั่งบนที่นอน โน้มตัวลงเล็กน้อยให้ทำงานถนัด เทน้ำมันหอมลงบนกายสาว เริ่มต้นบีบนวดจากอกอวบอัดเต็มไม้เต็มมือวนไปมาเป็นวงกลม