35

แค่สิบกว่ากิโลฯ ไม่ไกลจากบ้านมากนัก เธอจะได้ชื่นชมบรรยากาศร่มรื่นหรูหรามีห้องสัมมนาและสถานที่ถ่ายรูปสวย ๆ ได้เช็คอินเซลฟี่กับสองหนุ่มลงสื่อโซเชียล เป็นเรื่องที่เธออยากทำมันมานาน แต่พอลงจากรถเท่านั้น

“วันนี้ดีเดย์... วันพุธ... เวรของภากรถ้าคุณอาโทรเรียก เป็นดีเดย์จริง ๆ นะครับ”

ในถ้อยคำประชดประชัน ร่างสูงในเชิ้ตหล่อเหลาสีครีมอ่อนเดินแทบติดเธอเช่นเงา ผ่านสวนดอกไม้ละลานตาด้านหน้า คนพี่ขนาบทางฝั่งขวายังชะโงกคอบอก

“แต่ถ้าคุณอาเรียกให้กลับไปประชุม เรื่องหัวข้อประชุมงานก่อน ผมดันไม่รู้เรื่องอะไรเลย... คุณน้องต้องไปนะครับ”

ภากรรักษามารยาทเสมอหากว่าอยู่นอกบ้านเขาจะไม่ใช้ภาษาโบราณกาล กู-มึง ถึงแม้ว่าเขาจะอยากเรียกน้องชายสุดที่รักว่ามึง!

“มึง! เอ้ย... คุณภากรครับ ผมยังไม่ได้รายงานคุณอาอยู่เรื่องหนึ่งนะ”

“เรื่องอะไรครับ?”

ภาคินไม่ใช่คนเถียงเก่งมากคารมเท่าพี่ชาย เขาได้ยินโทรศัพท์ว่าคุณอาพูดอะไรกับเจ้าตัววันนั้น! คงไม่มีเหตุผลที่จะเอาชนะได้เลย

“เงียบ...”

“...”

“แปลว่าไม่มีน่ะสิครับ เรื่องที่จะรายงาน”

ลมเย็นยะเยือกกระทบลงบนแก้มนวลของคนที่อยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา ต่อให้มันจะหนาวสักเท่าไรคงไม่เท่าบรรยากาศของสองพี่น้อง! ต่างคนไม่มีใครละวางตาเหมือนกลัวเธอจะสะดุดแผ่นไม้สักอัน ยังไม่ก้าวช้ากว่า

วีณาได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา กรีดเสียงเข่นเขี้ยวออกมาจากลำคอทีละคำ

“เลิกกัดกันเป็นเด็กสามขวบซะทีนะคะพี่ภีมพี่ภาม ก่อนที่วีจะหมดความอดทน...”

------------

“คุยกันให้รู้เรื่องนะคะ เป็นพี่น้องกันมีอะไรต้องเปิดอกคุยกัน ไม่ทำตัวหยุมหยิมเป็นหนุ่มวัยทองนะคะ” เสียงว่าเหน็บแนมดังจากที่นั่งหัวโต๊ะกระจกตัวยาวเหยียด ร่างบางในเดรสกระโปรงขาวลายดอกไม้สวยสไตล์คุณหนูแบรนด์ดังดูดีในชุด L'amour หยิบแก้วของเธอแล้วกรีดกรายเดินไปบนพื้นหญ้าริมน้ำพุ พื้นที่กว้างขวางเป็นส่วนตัวในบ้านของคุณพ่อเอง เธอคงไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูงแต่เดินเท้าเปล่า

“ไม่มีอะไรครับ ไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน พี่ขอตัวไปทำงานให้คุณอาก่อนนะครับ” เขาลุกขึ้นยืนสุดความสูงหลังผลักเก้าอี้ออก และถูกหยุดไว้ด้วยสายตามากกว่าหนึ่งคู่ ฝ่ามือหนาที่ผายออกประชด

“เชิญครับ ผมแยกแยะได้เรื่องงานเรื่องส่วนตัว พรุ่งนี้มาทำงานให้ตรงเวลานะ”

“เดี๋ยว... เดินออกไปเมื่อไร เราจบกันค่ะพี่ภาม” ในน้ำเสียงทรงอำนาจ ดวงตาคู่สวยใต้อายไลน์เนอร์คบกริบสาดประกายไปทางสองพี่น้องในที่นั่งฝั่งตรงกันข้าม เบาะหนังสีขาวบุอย่างดีบนเก้าอี้ทรงสวยอลังการ ห่างจากโต๊ะรับประทานอาหารเพียงไม่กี่ก้าว เธอกำลังชื่นชมน้ำพุ เสียงกระทบลงบนหินก้อนเล็กของมันก่อนวกกลับไปยื่นก้านแก้วทรงสวยรอรับบริการ

“อย่าให้วีดื่มหมดขวดก่อนที่พวกพี่จะเคลียร์กันเสร็จ วีชอบจิบไวน์แค่เล็กน้อยพอเป็นกระษัย”

บัตเลอร์คนพี่หยิบน้ำองุ่นหมักบ่มอย่างดีมารินให้อย่างรู้หน้าที่ โดยมีตาประกายคมวับของน้องชายตามติดขวดทรงกลมราคาแพง Penfolds Bin 2 ไวน์ยี่ห้อโปรดของลูกสาวเจ้าของบ้านผู้ชื่นชอบไวน์ออสเตรเลีย ต่างจากคุณพ่อที่ชอบดื่มไวน์ฝรั่งเศส เกือบที่ภาคินจะแย่งงานนั้นแต่ช้าไปสักหน่อย

“พี่ไปหาคุณอาก่อนแล้วกันนะครับ ให้พี่มานั่งกินข้าวกับวีตั้งหลายมื้อแค่นี้ก็เกรงใจมากแล้ว”

ภาคินไม่ได้มีงานอะไรแค่พูดไปอย่างนั้น ที่มารับประทานอาหารกับเจ้าของบ้านตั้งหลายมื้อก็เพราะมีเรื่องงานต้องสนทนากัน ขณะที่พวกเขายังเรื่องบาดหมางใจอยู่ลึก ๆ พี่ชายพูดอะไรคนน้องพาลขัดคอไปเสียทุกเรื่อง แย่งงานกันทำแทบทุกอย่างแต่ถ้าบอกให้พวกเขาปรับความเข้าใจกันเมื่อไร คนหนึ่งจะเตรียมหนี...

เหมือนวันก่อนในร้านอาหารที่ภาคินกลับบ้านไปดื้อ ๆ

“พี่ไปนะครับ” ไม่ทันขาดคำดี เขาดันไม่ได้ทำอย่างใจอยากในวันนี้ เมื่อเจ้าของบ้านเปิดประตูกระจกเข้ามาหาพวกเขาถึงสวนหย่อมหลังบ้าน ต่างคนมองขวับตามเจ้าของร่างสูงในเชิ้ตหูกระต่ายหล่อเหลาเหมือนคุณพ่อจะไปปาร์ตี้ที่ไหน

“คุยกันให้เข้าใจนะ ภีม ภาม... ไม่ต้องมาทำงานถ้าอายังไม่สั่ง อามีคนช่วยทำอยู่ แล้วข้าวน่ะแดกเข้าไปเยอะ ๆ บ้านนี้ไม่มีใครกินทิ้งกินขว้าง”

“ได้ยินนะคะ?” พูดจบ มือเรียวยกกระดกดื่มน้ำสีม่วงรสชาติกลมกล่อมทีเดียวหมด! แม้รู้ดีว่ามันไม่ใช่วิสัยของการดื่มไวน์ ทำสองหนุ่มเบิกตาค้าง

ก็ขนาดคุณพ่อเธอเป็นผู้ดีแท้ ๆ ยังหมดอารมณ์พูดจาดีกับพวกเขานับประสาอะไรคุณหนูจอมปลอมที่กระแทกแก้วลงบนโต๊ะก่อนไปจากตรงนั้น

เธอดึงลูกบิดประตูอย่างโมโห กระแทกเท้าปึงปังเข้าบ้าน มองผ่านสถานที่โล่งโปร่งสบายตาติดกับหน้าต่างกระจกบานสูงใหญ่ด้วยแววตาเชือดเฉือนน้ำใจ ก่อนที่เธอจะไปจากพวกเขาจริง ๆ

วีณาตั้งใจหลีกทางให้สองพี่น้องได้ปรับความเข้าใจ เพราะต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาผิดใจกันคือเธอ แต่ผ่านไปถึงชั่วโมง ยังคงมีเพียงความเงียบสงัดในสวนที่ต่างคนหยิบมือถือขึ้นกด จุดยากันยุง! เมื่ออนันต์สั่งให้พวกเขาอยู่ที่เดิมไม่ให้เข้าบ้านถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่อง