สารแห่งโชคชะตา

เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีดังก้องไปทั่วอาณาจักร แน่นอนเมืองชิทูเรียก็เช่นกันแม้จะอยู่ห่างไกลแต่ตอนนี้ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลอง ธงหลากสีพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน และแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ผู้คนออกมาร่วมงานกันอย่างคับคั่งเพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของเจ้าชายคาลิเบล วันสำคัญที่ยิ่งใหญ่สำหรับอาณาจักรแห่งนี้

ภายในวังของข้าบรรยากาศก็คึกคักไม่แพ้กัน แต่ขณะที่เสียงเฮฮาดังมาจากภายนอก ความคิดของข้ากลับล่องลอยไปที่อื่นแทน

เอลลี่ที่กำลังสนุกสนานสะดุดตาข้าที่นั่งเหม่ออยู่เฉยๆ เธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเธอเห็นบรรยากาศของงานเทศกาลที่กำลังรื่นเริงแต่ตัวข้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น “ฝ่าบาทเพคะ” เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล “เป็นอะไรหรือเพคะ? ท่านไม่ไปร่วมงานเทศกาลหรือ?" 

"ไม่ล่ะ พวกเจ้าไปเถอะ" ข้าตอบพลางก้มลงไปเขียนรายงานบนโต๊ะต่อ

เอลลี่ เห็นก็นึกสงสัย "วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของเจ้าชายคาลิเบล เทศกาลใหญ่แห่งปีทั้งที ฝ่าบาทจะเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ!" นางกล่าวพลางพยายามดึงแขนข้าให้ลุกขึ้น

ซึ่งข้าก็ทำตัวแข็งยึดติดโต๊ะประหนึ่งต้นไม้ใหญ่ฝังรากลึกลงไปในเก้าอี้ สาวใช้ดึงข้าจนหมดแรงก่อนจะยอมแพ้ความคิดนั้นไป "จะว่าไปแล้วฝ่าบาทเพคะ วันคล้ายวันประสูติของพระองค์คือเมื่อไหร่หรือเพคะ? มันเป็นวันสำคัญสำหรับอาณาจักรเหมือนกันแท้ ๆ แต่กลับไม่เคยมีการเฉลิมฉลองให้พระองค์เลย”

ข้าส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธอ แต่ลึกลงไป ข้ารู้สึกถึงความเฉยเมยที่คุ้นเคย “วันนี้” ข้าตอบเรียบ ๆ “ข้าเกิดวันเดียวกับ คาลิเบล น้องชายของข้า”

สีหน้าตกตะลึงของเอลลี่ และ เซอร์ไอเดน แสดงออกมาอย่างชัดเจน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “เดี๋ยวนะเพคะ พระองค์หมายความว่าวันนี้เป็นวันประสูติของพระองค์ด้วยเหมือนกันงั้นเหรอเพคะ? ทำไมพระองค์ไม่เคยบอกมาก่อนเลยล่ะเพคะ?! นี่มันเรื่องสำคัญมากนะเพคะ!”

“เอลลี่ มันไม่ได้—” ข้าพยายามลดความสำคัญของเรื่องนี้ลง แต่เธอกลับขัดข้าทันที

“ไม่สำคัญได้ยังไงเพคะ?” เธอเท้าเอว ดวงตาฉายแววจริงจัง “วันนี้สำคัญสำหรับพระองค์เหมือนกันนะเพคะ! หม่อมฉันจะไม่ปล่อยให้พระองค์ใช้วันสำคัญแบบนี้มานั่งมืดมนอยู่ในห้องได้หรอกเพคะ!”

ก่อนที่ข้าจะพูดอะไรได้อีก เธอก็หันไปสั่งเซอร์ไอเดน “เซอร์ไอเดน! ท่านช่วยพาฝ่าบาทไปเดินเล่นในงานเทศกาลเดี๋ยวนี้เลย! ข้าต้องการใช้เวลาจัดเตรียมงานวันเกิดให้ฝ่าบาท!”

เซอร์ไอเดนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับตั้งคำถามกับการตัดสินใจที่กะทันหันนี้ แต่สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเห็นด้วย โดยรับรู้ถึงความตั้งใจแน่วแน่ของเอลลี่ ข้ามองเขาอย่างรู้ทัน ว่าเขาคงไม่ขัดคำสั่งนี้แน่นอน

“เอลลี่ ข้าซาบซึ้งใจนะ แต่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย วันนี้เป็นวันเทศกาล—” ข้าพยายามห้าม แต่เอลลี่ไม่ยอมฟัง

“ถ้างั้นพระองค์ก็ควรไปสนุกกับเทศกาลซิเพคะ!” เธอยืนยัน ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น “วันนี้จะเป็นวันที่น่าจดจำ พระองค์เพียงแค่เชื่อใจหม่อมฉันเถอะเพคะ”

พูดจบ เธอก็ผลักข้าไปทางประตู ข้ารู้สึกถึงคำคัดค้านที่ติดอยู่ที่ลำคอ แม้ เอลลี่จะเอ็นดูข้ามากแต่เมื่อใดก็ตามที่นางโกรธข้าไม่อาจจะขัดนางได้เลยโดยเฉพาะยิ่งเป็นเรื่องของข้า...

เมื่อข้าก้าวออกไปพร้อมกับเซอร์ไอเดน บรรยากาศรื่นเริงก็เข้าปกคลุมข้าทันที ถนนเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย และเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่ถือบอลลูนหลากสี เสียงดนตรีจากนักแสดงที่กำลังร่ายรำอย่างสนุกสนาน เวทมนตร์แสงสี และพลุต่างๆ ที่ลอยอยู่บนฟ้า ทุกอย่างดูเหมือนต้องมนตร์ และข้าก็เผลอปล่อยให้ตัวเองหลงไปกับความสุขของผู้คนรอบตัว

“งานเทศกาลคึกคักแบบนี้เสมอหรือเปล่า?” ข้าเงยหน้าถามเซอร์ไอเดนด้วยความรู้สึกทึ่ง

“ก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เขาตอบด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ผู้คนทุกคนรักการเฉลิมฉลอง มันช่วยให้พวกเขามีกำลังใจต่อในการใช้ชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”

แม้จะลังเลในตอนแรก แต่ข้าก็เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วอก ความสุขที่ผู้คนรอบตัวกำลังสัมผัส ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาหาข้าด้วย

ในขณะที่เรากำลังเดินชมเทศกาล ข้ารู้สึกได้ว่าบางอย่างได้เปลี่ยนไป บางที วันนี้อาจจะเป็นวันหนึ่งที่ข้าสามารถมีความสุขได้เหมือนผู้คนรอบๆ

แต่ท่ามกลางความสนุกสนานนี้ ความรู้สึกปวดร้าวบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นภายในใจข้า ความทรงจำที่เลือนรางแต่ฝังลึกหวนกลับมาอีกครั้ง—ช่วงเวลาในอดีตที่ข้าชิงชัง และริษยา ได้แต่อยู่ภายในห้องอันเดียวดาย ยามที่อาณาจักรเต็มไปด้วยเสียงเฉลิมฉลอง ข้ากลับต้องติดอยู่ในห้องมืดเงียบสงัด เพียงแค่เฝ้ามองผ่านหน้าต่าง ฟังเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นจากภายนอกอย่างไร้หนทางเข้าถึงและไร้ผู้คนแยแส

ข้าเหลือบมองไปหาเหล่าเด็กๆและผู้คนรอบตัวข้า ดวงตาของพวกเขาสะท้อนภาพของเทศกาลที่เจิดจ้า แต่เมื่อข้าหันไปเห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจกหน้าร้าน ข้าก็รับรู้ได้ทันที—รอยยิ้มของข้าช่างว่างเปล่า ดวงตาข้ามิได้ส่องประกายเช่นเดียวกับเสียงหัวเราะรอบตัว กลับเต็มไปด้วยเงาของอดีตอันเงียบเหงา

ดูเหมือนเซอร์ไอเดนจะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของข้าโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆ ก่อนที่ข้าจะทันได้พูดอะไร เขาก็ก้มตัวลงและใช้สองมืออันแข็งแกร่งจับที่เอวของข้า แล้วยกตัวข้าขึ้นไปบนบ่าของเขาอย่างง่ายดาย

"เซอร์ไอเดน!" ข้าร้องเสียงหลง แก้มร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

"ลองมองดูจากมุมสูงสิ" เขาตอบเรียบๆ แต่ถ้อยคำของเขากลับส่งผลลึกถึงใจข้า

ทุกย่างก้าวของเขาพาข้าสูงขึ้น ความกังวลในใจเริ่มจางลง กลายเป็นความตื่นเต้นแทน ภาพของเทศกาลที่เคยอยู่ตรงหน้าข้ากลายเป็นภาพอันกว้างใหญ่และงดงาม แผงขายของอันสดใส ผู้คนที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างรื่นเริง เวทมนตร์และการแสดงโชว์ต่างๆ การตกแต่งของงานเฉลิมฉลองดูมีชีวิตชีวามากกว่าที่ข้าเคยสัมผัส ข้ามองเห็นรอยยิ้มของเด็กๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ได้ยินเสียงดนตรีที่บรรเลงอย่างไพเราะยิ่งกว่าเดิม

เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกจากริมฝีปากข้าโดยไม่รู้ตัว ข้าเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับช่วงเวลานี้ มันให้ความรู้สึกราวกับว่าข้าได้ก้าวออกจากพันธนาการของอดีตไปเล็กน้อย ข้าตระหนักว่าเซอร์เอเดนมิได้เพียงแค่ยกตัวข้าขึ้นสูงทางกายภาพ แต่เขายังกำลังพยายามยกจิตใจของข้าขึ้นให้พ้นจากความเศร้าหมองอีกด้วย

"นี่มัน...น่าอัศจรรย์มาก" ข้าพึมพำพลางก้มลงมองเขาด้วยความซาบซึ้ง หัวใจของข้ารู้สึกเบาสบายกว่าก่อนหน้านี้

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าช้าๆ แต่ข้ากลับเข้าใจความหมายของมันดี นี่คือวิธีของเขาในการปลอบโยนข้า โดยให้ข้าได้เห็นความสุขจากมุมมองที่แตกต่าง และดึงข้าออกจากอดีตที่มืดมน

เมื่อข้าปล่อยให้บรรยากาศแห่งเทศกาลโอบกอดตนเอง ข้าก็เริ่มรู้สึกว่าความปวดร้าวจากอดีตเริ่มจางหายไปทีละน้อย ข้ารู้ดีว่าอดีตไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่วันนี้... ตอนนี้ มันไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ข้ามีคนที่ยื่นมือมาหาข้า ดึงข้าจากความมืดมิดและเดียวดายแล้ว...

---

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยสีสันของส้มและชมพู เทศกาลภายนอกยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก แต่ภายในใจของข้ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า ขณะที่ข้ากับเซอร์ไอเดนเดินกลับไปยังพระราชวัง หัวใจของข้าเต้นรัวด้วยอารมณ์ที่ไม่คุ้นเคย วันนี้กำลังจะเป็นวันสำคัญในชีวิตของข้า

ข้าเดินตามเซอร์ไอเดนผ่านทางเข้าพระราชวังอันโอ่อ่า และทันทีที่เขาเปิดประตู เสียงร้องประสานกันก็ดังก้องไปทั่ว

“สุขสันต์วันเกิดพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ ฝ่าบาท!”

คำอวยพรอันสดใสดังก้องจากเหล่าข้ารับใช้ที่ยืนเรียงรายอยู่ ใบหน้าของพวกเขาล้วนประดับไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ข้ายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ความตกตะลึงทำให้สมองของข้าประมวลผลไม่ทัน

ความอบอุ่นไหลเวียนเข้ามาในหัวใจของข้าอย่างรวดเร็ว มุมปากของข้าขยับขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของข้ากวาดมองไปทั่วห้องเพื่อค้นหาคนที่อยู่เบื้องหลังเซอร์ไพรส์นี้

เอลลี่ก้าวออกมาจากกลุ่มฝูงชน ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น เธอจับมือข้าเบา ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสุข “มาเถอะเพคะ ฝ่าบาท ข้ามีบางอย่างพิเศษเตรียมไว้ให้”

เธอพาข้าเดินไปยังห้องรับประทานอาหาร และเมื่อข้าก้าวเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำให้ข้าแทบหยุดหายใจ

ตรงกลางโต๊ะ มีเค้กขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ประดับประดาด้วยลวดลายอันวิจิตร และชื่อของข้าถูกเขียนไว้อย่างงดงามอยู่ด้านบน มันเป็นภาพที่ข้าเคยใฝ่ฝันถึงเมื่อตอนเป็นเด็ก แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะกลายเป็นจริงได้

“...” ข้ายังคงได้แต่ยืนนิ่ง ๆ ด้วยความรู้สึกท่วมท้น ความปลื้มปีติอัดแน่นจนข้าไม่อาจเอ่ยคำอะไรออกมาได้

“งานเฉลิมฉลองของฝ่าบาทเพคะ เพื่อฝ่าบาท เจ้าหญิง ออเรเลีย เจ้าหญิงตัวน้อยของพวกเราเพคะ” เอลลี่พูดด้วยรอยยิ้มกว้างและน้ำเสียงภาคภูมิใจ

เธอหยิบมีดขึ้นมาตัดเค้กออกมาชิ้นหนึ่งและยื่นให้ข้า พลางพูดอย่างอ่อนโยน “เพคะ ฝ่าบาท อธิษฐานก่อนทานนะเพคะ”

ข้าเหลือบตามองไปยังใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรักของข้ารับใช้ที่มาร่วมงาน จากนั้นจึงหันไปมองเซอร์ไอเดนและเอลลี่ ผู้ที่คอยอยู่เคียงข้างข้าเสมอ ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมา และทันใดนั้นเอง น้ำตาของข้าก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่—เป็นน้ำตาแห่งความสุข

ข้าสะอื้นไห้โดยไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป ก่อนจะก้าวไปหาเอลลี่และโผกอดเธอแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเธอทำให้ข้ารู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่แท้จริง

“ขอบคุณนะ” ข้ากระซิบเสียงแผ่ว มันเป็นคำพูดที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เอลลี่รับรู้ถึงความเปราะบางในจิตใจของข้า เธอโอบกอดข้าไว้แน่นขึ้น ปล่อยให้ข้าร้องไห้เพื่อปลดปล่อยความโดดเดี่ยวที่สะสมมานานแสนนาน

หลังจากที่ข้าเริ่มสงบลง ข้าสูดลมหายใจลึก ๆ และหันกลับไปมองเค้กที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ข้ายกมีดขึ้นและค่อย ๆ ตัดลงบนเนื้อเค้กนุ่มฟู แบ่งมันออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพื่อแบ่งปันกับทุกคนในงาน เสียงหัวเราะและเสียงไชโยดังขึ้นรอบตัว ขณะที่ข้ามอบชิ้นเค้กให้เหล่าข้ารับใช้ที่รักและห่วงใยข้า

บรรยากาศของค่ำคืนนี้อบอวลไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะ และมิตรภาพ มันช่างแตกต่างจากอดีตอันโดดเดี่ยวของข้าโดยสิ้นเชิง

ในที่สุด ข้าก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกของการมี ‘ครอบครัว’

ความอบอุ่นของการได้รับความรักห่มคลุมหัวใจข้าไว้ และในค่ำคืนนี้ ข้ารู้สึกได้ว่า หัวใจของข้า... ได้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งอย่างแท้จริง

---

เป็นเวลาสองเดือนแล้วตั้งแต่เฟริกซ์และโรสรินออกเดินทางไปยัง เอลโดเรีย ข้าอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ที่พวกเขาไม่ได้อยู่ร่วมงานเลี้ยงฉลองว้นเกิดกับข้า ความสุขอันสดใสของวันนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของข้า 

ข้าทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังเมืองชิทูเรียที่คึกคัก ซึ่งกลายเป็นบ้านหลังที่สองของข้าไปแล้ว กระนั้น แม้จะมีบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาภายนอก แม้ว่าข้าจะเพลิดเพลินกับหน้าที่รับผิดชอบในแต่ละวันเพื่อช่วยพัฒนาเมือง แต่ความรู้สึกโหยหามิตรภาพที่หายไปก็ยังคงติดค้างอยู่ในใจ ยอมรับตามจริงบางครั้งข้าก็อดรู้สึกเหงาไม่ได้ที่ไม่มีพวกเขามาคอยเป็นเพื่อนเล่น ข้าคิดถึงช่วงเวลาที่เรามักได้ได้คุยเล่นหยอกล้อกันอย่างสบายใจ 

โดยเฉพาะกับเฟริกซ์—บุคคลที่ทำให้ใจข้าสั่นไหวโดยที่ข้ายังไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้อย่างถ่องแท้ แต่นี่อาจจะเป็นการดีก็ได้ ตั้งแต่ฝันร้ายครั้งนั้นข้าก็ไม่อาจสบตาเขาตรงๆ ได้อีกเลย และข้าก็ไม่กล้าพอที่จะปรึกษาหรือเอ่ยถามจนกระทั่งเขาไป เอลโดเรีย

ชีวิตในชิทูเรียยังคงดำเนินต่อไป ข้ายุ่งอยู่กับงาน—เข้าร่วมประชุมกับเจ้าเมือง ดูแลความก้าวหน้าของตลาด และที่สำคัญข้ากลับมาฝึกดาบอีกครั้ง การฝึกดาบกับเซอร์ไอเดนกลายเป็นกิจวัตรที่ช่วยให้ข้ารู้สึกกระปรี่กระเปร่าขึ้น รวมถึงการฝึกร่างกายที่ห่างหายไปสักพัก ทว่าทุกครั้งที่มีช่วงเวลาเงียบสงบ ข้ามักจะเผลอคิดถึงของเฟริกซ์อยู่เสมอ และเมื่อใดที่นึกถึงสายตาของเขา หัวใจของข้าก็เผลอเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ข้ากำลังคัดแยกจดหมายอยู่นั้น ข้าสะดุดตาเข้ากับซองจดหมายหรูหราฉบับหนึ่ง ข้าค่อย ๆ เปิดมันออกด้วยความสนใจ เมื่อเห็นตราประทับของราชวงศ์....

ถึงท่านพี่ออเรเลีย,

หวังว่าท่านพี่คงจะสบายดีนะ ข้าพึ่งได้มีโอกาสส่งจดหมายหาท่านก็ตอนที่มาอยู่ ณ สถาบัน เอลโดเรีย นี่แหละ

ข้าเพิ่งเริ่มเรียนได้ไม่นาน ที่นี่ช่างเป็นสถานที่ที่ดี มีผู้คนจากสถานที่ต่างๆมากมาย บทเรียนต่างๆก็สนุก

ข้าได้เพื่อนใหม่สองคน เป็นไปได้ข้าอยากแนะนำพวกเขาให้ท่านได้รู้จัก พวกเขาช่วยเหลือข้าได้มากในการปรับตัวให้เข้ากับที่นี่

ข้าอยากรู้ว่าท่านพี่จะมาเข้าเรียนที่นี่ด้วยไหม? ถ้าเป็นท่านเรื่องการสอบคงจะผ่านได้อย่างง่ายดาย

ข้าคิดถึงพี่ หากมีช่วงเวลาว่าง ข้าสามารถไปหาท่านที่ ชิทูเรีย ได้หรือไหม? หวังว่าท่านจะเขียนตอบกลับข้าบ้างนะ

ปล.หากท่านไม่เขียนตอบข้าจะถือว่าเป็นการตอบตกลงนะ

ด้วยรัก,

คาลิเบล

รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของข้าเมื่อได้อ่านถ้อยคำของคาลิเบล เพียงแค่รู้ว่าเขาปรับตัวได้ดีและมีเพื่อนที่คอยช่วยเหลือ ข้าก็รู้สึกอุ่นใจ แม้ว่าความเหงายังคงเกาะกุมหัวใจของข้า แต่ข้าก็อดภูมิใจไม่ได้ที่คาลิเบลกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ทว่าทันทีที่ข้าไตร่ตรองถึงจดหมายของเขา รอยยิ้มของข้าก็ค่อย ๆ จางลง ข้ารู้ดีว่าทุกการเคลื่อนไหวของราชวงศ์มักถูกจับตามอง และถ้าหากมีข่าวลือว่าเราติดต่อกันเป็นการส่วนตัว อาจทำให้คาลิเบลต้องสงสัยและอาจมีข่าวลือเสียๆ หายๆ ข้าไม่อาจปล่อยให้ความห่วงหาของตัวเองเป็นภัยต่อสถานะของเขาได้

ข้าใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจที่จะไม่ตอบกลับจดหมายของเขา แม้ว่าจะอยากพบเขามากเพียงใดก็ตาม ข้าเลือกที่จะเก็บถ้อยคำของเขาไว้ในใจ ปล่อยให้มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักและความผูกพันของเราสองพี่น้อง โดยไม่จำเป็นต้องส่งคำตอบกลับไป

ข้าพับจดหมายเก็บไว้ในกล่องของมีค่า หวังว่าสักวันหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไป เราจะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งโดยปราศจากข้อจำกัดใด ๆ ข้ายังมีหน้าที่ที่ต้องทำ เมืองที่ต้องดูแล ไม่อาจเสียเวลาคิดเรื่องส่วนตัวแบบนี้ได้นานเกินไป

---

สามเดือนผ่านไปนับจากวันเกิดปีที่สิบสามของข้า—ในทุกๆวันยังคงเต็มไปด้วยความสงบและความสุข ข้าเฝ้ามองชิทูเรียเจริญรุ่งเรืองภายใต้การดูแลของข้าเอง ข้าเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตประจำวันที่ผสมผสานหน้าที่ความรับผิดชอบเข้ากับช่วงเวลาพักผ่อนอันแสนมีค่า ตอนกลางวัน ข้าทุ่มเทให้กับการพัฒนาเมือง ส่วนช่วงเวลาว่าง ข้าหาความสุขจากการปิกนิกกับเอลลีท่ามกลางเนินเขาอันเขียวขจี หรือฝึกดาบร่วมกับเซอร์ไอเดนในสวน การได้หัวเราะและแบ่งปันช่วงเวลากับพวกเขาทำให้หัวใจข้ารู้สึกเบาขึ้น 

แต่แล้วเช้าวันหนึ่ง ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นที่สาดส่องลงบนชิทูเรีย ความสงบสุขที่ข้าได้รับก็เริ่มมีการสั่นคลอนกับกระจกที่ถูกกระแทกจนร้าว ข้ากำลังฝึกซ้อมดาบ ตั้งใจวาดดาบในมือด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่เซอร์ไอเดน เป็นคู่ฝึกให้ข้า เสียงกระทบกันของคมดาบสร้างจังหวะที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ทว่า เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะทุกอย่าง

ผู้ส่งสาร—แต่งกายด้วยเครื่องแบบทางการจากพระราชวัง—เดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม หัวใจข้าหนักอึ้งในทันที บางอย่างในตัวข้ากำลังต่อต้านกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

"เจ้าหญิง" เขากล่าว พลางโค้งคำนับด้วยความเคารพ แต่ในน้ำเสียงกลับมีความแข็งกระด้างที่ปิดไม่มิด "โดยพระราชโองการของฝ่าบาท องค์จักรพรรดิอาเดลวิน วอน อากาธีร์ ขอสั่งให้ เจ้าหญิงลำดับที่หนึ่ง ออเรเลีย วอน อากาธีร์ ต้องเสด็จกลับพระราชวังหลวงในทันทีะ่ะย่ะค่ะ"

ลมหายใจข้าสะดุด ร่างกายแข็งทื่อเมื่อพยายามประมวลคำพูดของเขา ความหนาวเย็นของความวิตกกังวลแล่นผ่านร่างกายข้า แต่มันแตกต่างจากเมื่อก่อน ครั้งนี้มันแหลมคมยิ่งกว่า ราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดแทง ความทรงจำเกี่ยวกับความโดดเดี่ยวและความสิ้นหวังกลับมาอีกครั้ง ภาพอดีตที่ข้าพยายามลืมเลือนเริ่มชัดเจนขึ้น

"อะไรนะ?" ข้าพึมพำออกมา เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ คำพูดเพียงหนึ่งคำ แต่กลับเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความหวาดกลัว "ทำไมถึงมีรับสั่งเช่นนี้?"

ผู้ส่งสารยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง แม้ในดวงตาจะมีแววลังเลแวบผ่าน "ข้าเกรงว่าข้าไม่มีรายละเอียดเพิ่มเติมพ่ะย่ะค่ะ องค์จักรพรรดิทรงมีพระบัญชาให้พระองค์เสด็จกลับทันทีแต่เพียงเท่านั้น พ่ะย่ะค่ะ"

ความเร่งด่วนของสารที่ถูกส่งมาเป็นดั่งแรงกดดันที่หนักอึ้ง ข้ารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงน้ำลึก ภาพอดีตของพระราชวังอันเย็นเยียบ—ความอ้างว้างที่เคยกัดกินหัวใจ—ย้อนกลับมาหลอกหลอนข้าอีกครั้ง ความคิดเรื่องการกลับไปที่นั่นทำให้ข้าสั่นสะท้าน ข้าไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าความกลัวกำลังครอบงำข้าอีกครั้ง เสด็จพ่อท่านต้องการอะไรจากข้า? ไม่ใช่ว่าท่านเกลียดข้าถึงได้โยนข้าออกมาที่แห่งนี้หรือ? แล้วนี่ข้าสามารถหาความสุข หาที่อยู่ของตัวข้าได้ ไฉนท่านถึงเรียกตัวข้ากลับเสียดื่อๆ ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่?!

ข้าหันไปมองเซอร์ไอเดน สีหน้าของเขาเคร่งเครียด และแม้เขาจะไม่พูดอะไร ข้าก็รู้ว่าเขาเข้าใจถึงความสับสนและหวาดหวั่นของข้า "อาจเป็นเรื่องสำคัญจริงๆก็ได้พ่ะย่ะค่ะ" เขากล่าวในที่สุด น้ำเสียงมั่นคงแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย

"สำคัญ?" ข้าทวนคำของเขา เสียงสั่นเล็กน้อย "จะมีเรื่องสำคัญอะไรจากบูตรที่ท่านทอดทิ้งและโยนให้มาอยู่ที่นี่ด้วยตัวพระองค์เอง?!"

ผู้ส่งสารยืนเงียบ ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม ข้าสูดหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่ปั่นป่วน ข้าผ่านมาไกลเกินกว่าจะปล่อยให้ความกลัวเดิม ๆ ล่ามข้าไว้อีก

"ก็ได้" ข้ากล่าวในที่สุด พยายามข่มความสั่นสะท้านในหัวใจด้วยความแน่วแน่ "หากข้าต้องกลับไป ข้าก็จะไป"

ข้ามองไปยังผู้ส่งสาร แรงกดดันของการตัดสินใจครั้งนี้ถาโถมเข้ามา แต่ข้ากลับรู้สึกมั่นคงขึ้นอย่างน่าประหลาด

"เตรียมรถม้าให้ข้า" ข้าออกคำสั่ง โดยพยายามควบคุมสถานการณ์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อผู้ส่งสารออกไป ข้ารู้สึกได้ถึงเงาของความลังเลที่คืบคลานเข้ามา ความกังวลที่พยายามแทรกซึมกลับเข้ามาในใจ ทว่า ในขณะเดียวกัน ข้าก็รับรู้ได้ถึงสิ่งหนึ่ง—นี่อาจเป็นบททดสอบ เป็นบทพิสูจน์ว่าข้ามาไกลและเติบโตมากเพียงใด

ความสงบและความสุขที่ข้าสร้างขึ้นอาจถูกสั่นคลอน แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องบ้าๆที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้พัดพาให้มันหายไปจากข้าตลอดกาลไม่อีกแล้ว...