ตอนที่ 7 เชลยคนสำคัญ

"เฮอะ! ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าเด็กปากดีนี่หรอก!"

"นำไปประหารเสีย!"

มู่เฉินเอ่ยเสียงเหี้ยม สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่ซินเยว่

"ขอรับ ท่านอ๋อง!!" เฉินเฟิงรับคำสั่งเสียงหนักแน่น

"โทษฐานบังอาจปิดบังความจริง ข้าจะให้มันตายด้วยวิธีที่ทรมานที่สุด!!!"

ทหารรีบไปเตรียมม้าตามคำสั่ง ม้าสี่ตัวถูกนำมาผูกติดกับโซ่ที่ล่ามขาและแขนของนักโทษ

"ไม่นะ! ท่านจะฆ่าข้าไม่ได้นะ! ข้า...ข้ายังไม่ได้กลับบ้านเลยนะเว้ย! สะพานแขวนของฉัน! ฮือๆๆ"

ฉันจะมาตายแบบนี้ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ!

‘ไม่ได้! ต้องงัดความรู้ที่เรียนจากโลกเดิมมาใช้ จะได้ผลหรือไม่ค่อยว่ากัน!’

"ข้าทำได้! ข้าช่วยท่านได้!!"

ฉันตะโกนสุดเสียงอย่างคนเสียสติมองมู่เฉินเพื่อเป็นการยืนยันคำพูด

"หืม? ว่าอย่างไรนะ?"

เขาหันมาถามคิ้วกระตุกเล็กน้อย ไม่มีความไว้วางใจในดวงตาเลยสักนิด

"ข้าบอกว่า ข้าช่วยท่านได้! ข้าสามารถแก้ไขสถานการณ์โรคระบาดได้! ถ้าท่านยอมให้ข้ามีชีวิตอยู่!"

ฉันพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงมั่นใจเกินเบอร์

มู่เฉินมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณานิ่งไปครู่

"เจ้า? รู้เรื่องโรคระบาดด้วยรึ? อย่าคิดจะโกหกหาทางรอด!"

"ข้ายังไม่รู้ว่ามันเป็นโรคอะไร... แต่ถ้าข้าได้เห็น ก็จะรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะควบคุมและรักษาได้! ถ้าให้ข้าคาดการณ์ตอนนี้... หมอของท่านมิอาจควบคุมสถานการณ์ได้ ใช่หรือไม่?!"

ฉันเรียนจิตวิทยามาจุดสำคัญแค่นี้ทำไมจะจับไม่ได้ ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของโลกเดิม ฉันมีลูกน้องใต้บังคับบัญชาหลายร้อยคน ต้องรับผิดชอบต่อชีวิตพวกเขา จึงจำเป็นรับการอบรมความรู้ทางการแพทย์ฉุกเฉินมาอย่างชำนาญ รวมทั้งการจัดการภัยพิบัติทางธรรมชาติมาบ้าง ถึงจะไม่เคยได้ใช้อย่างจริงจัง ทว่าตอนนี้ต้องงัดออกมาช่วยชีวิตตัวเองแล้วละ

"พวกหมอคงได้แต่ก้มหน้าก้มตาจ่ายยาตามตำราโบราณสินะ! ฮึ!"

"อย่ามาโกหก! เจ้าเป็นใครมาจากไหน แฝงตัวมาด้วยจุดประสงค์อันใดก็ไม่รู้! คิดจะหลอกท่านอ๋องรึไง!"

เฉินเฟิงตะคอกเสียงใส่หน้าพร้อมชักกระบี่บั่นคอฉันได้ทุกเมื่อ

"ข้าไม่ได้โกหก! ถ้าท่านให้โอกาสข้า... ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น ว่าข้าไม่มีจุดประสงค์ร้ายใด! ข้าแค่หลงทางมาจริงๆ นะ!" อันนี้ไม่ต้องแสดงก็สมจริงเพราะฉันไม่ได้โกหก! แววตาใสซื่อและจริงจังของฉันไปกระตุกต่อมอะไรบางอย่างเข้าละสิ ท่านอ๋องของพวกเขาเงียบไปครู่หนึ่งมองฉันเหมือนใช้ความคิด

ในหัวมู่เฉินกำลังวิเคราะห์ผลได้ผลเสีย หากชายผู้นี้พูดความจริง ภัยพิบัติครั้งนี้อาจมีทางรอด แต่หากไม่... ค่อยฆ่าทิ้งก็ยังมิสาย จากความลังเลสงสัยกลายเป็นความหวังริบหรี่ สถานการณ์เลวร้ายลงทุกขณะ เขามิอาจเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้อีก ชาวเมืองกำลังรอคอยการช่วยเหลือจะล่าช้ามิได้แม้เพียงก้าว

"หากเจ้าโกหก... โทษของเจ้าจะหนักกว่าม้าแยกร่าง!"

"ให้โอกาสเขา!"

ฉันโล้งอกหายใจทั่วท้องได้เป็นครั้งแรกนับจากว๊าบมา

"จงจำไว้หากทำไม่ได้... ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!"

เสียงของเขาแม้จะดูไร้ความเมตตา แต่ก็แฝงความหวังที่ริบหรี่ไว้ อีกอย่างฉันคงไม่เอาชีวติตัวเองมาล้อเล่นหรอกนะ

"ขอบคุณท่านอ๋อง! ขอบคุณท่านอ๋องมากขอรับ!"

ฉันรอดตายแล้ว! ฮู่ว์! เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ! บทบาทคุณชายผู้น่าสงสารนี่มันเหนื่อยจริงๆ!

หลังรอดพ้นจากการถูกประหารก็ถูกพาตัวไปอาบน้ำกินอาหารอย่างเร่งรีบเพื่อไม่ให้ล่าช้าไปมากกว่านี้ อิสระ.. ยังหรอกฉันยังคงถูกสายตาพิฆาตคุมแจ เพียงแต่เปลี่ยนจากนักโทษประหารมาเป็นเชลยที่ต้องทำคุณไถ่โทษ