ANMELDENTeilen
ตอนที่ 7 เชลยคนสำคัญ
Veröffentlichungsdatum:
26.07.2026 15:16:55"เฮอะ! ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าเด็กปากดีนี่หรอก!"
"นำไปประหารเสีย!"
มู่เฉินเอ่ยเสียงเหี้ยม สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่ซินเยว่
"ขอรับ ท่านอ๋อง!!" เฉินเฟิงรับคำสั่งเสียงหนักแน่น
"โทษฐานบังอาจปิดบังความจริง ข้าจะให้มันตายด้วยวิธีที่ทรมานที่สุด!!!"
ทหารรีบไปเตรียมม้าตามคำสั่ง ม้าสี่ตัวถูกนำมาผูกติดกับโซ่ที่ล่ามขาและแขนของนักโทษ
"ไม่นะ! ท่านจะฆ่าข้าไม่ได้นะ! ข้า...ข้ายังไม่ได้กลับบ้านเลยนะเว้ย! สะพานแขวนของฉัน! ฮือๆๆ"
ฉันจะมาตายแบบนี้ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ!
‘ไม่ได้! ต้องงัดความรู้ที่เรียนจากโลกเดิมมาใช้ จะได้ผลหรือไม่ค่อยว่ากัน!’
"ข้าทำได้! ข้าช่วยท่านได้!!"
ฉันตะโกนสุดเสียงอย่างคนเสียสติมองมู่เฉินเพื่อเป็นการยืนยันคำพูด
"หืม? ว่าอย่างไรนะ?"
เขาหันมาถามคิ้วกระตุกเล็กน้อย ไม่มีความไว้วางใจในดวงตาเลยสักนิด
"ข้าบอกว่า ข้าช่วยท่านได้! ข้าสามารถแก้ไขสถานการณ์โรคระบาดได้! ถ้าท่านยอมให้ข้ามีชีวิตอยู่!"
ฉันพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงมั่นใจเกินเบอร์
มู่เฉินมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณานิ่งไปครู่
"เจ้า? รู้เรื่องโรคระบาดด้วยรึ? อย่าคิดจะโกหกหาทางรอด!"
"ข้ายังไม่รู้ว่ามันเป็นโรคอะไร... แต่ถ้าข้าได้เห็น ก็จะรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะควบคุมและรักษาได้! ถ้าให้ข้าคาดการณ์ตอนนี้... หมอของท่านมิอาจควบคุมสถานการณ์ได้ ใช่หรือไม่?!"
ฉันเรียนจิตวิทยามาจุดสำคัญแค่นี้ทำไมจะจับไม่ได้ ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของโลกเดิม ฉันมีลูกน้องใต้บังคับบัญชาหลายร้อยคน ต้องรับผิดชอบต่อชีวิตพวกเขา จึงจำเป็นรับการอบรมความรู้ทางการแพทย์ฉุกเฉินมาอย่างชำนาญ รวมทั้งการจัดการภัยพิบัติทางธรรมชาติมาบ้าง ถึงจะไม่เคยได้ใช้อย่างจริงจัง ทว่าตอนนี้ต้องงัดออกมาช่วยชีวิตตัวเองแล้วละ
"พวกหมอคงได้แต่ก้มหน้าก้มตาจ่ายยาตามตำราโบราณสินะ! ฮึ!"
"อย่ามาโกหก! เจ้าเป็นใครมาจากไหน แฝงตัวมาด้วยจุดประสงค์อันใดก็ไม่รู้! คิดจะหลอกท่านอ๋องรึไง!"
เฉินเฟิงตะคอกเสียงใส่หน้าพร้อมชักกระบี่บั่นคอฉันได้ทุกเมื่อ
"ข้าไม่ได้โกหก! ถ้าท่านให้โอกาสข้า... ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น ว่าข้าไม่มีจุดประสงค์ร้ายใด! ข้าแค่หลงทางมาจริงๆ นะ!" อันนี้ไม่ต้องแสดงก็สมจริงเพราะฉันไม่ได้โกหก! แววตาใสซื่อและจริงจังของฉันไปกระตุกต่อมอะไรบางอย่างเข้าละสิ ท่านอ๋องของพวกเขาเงียบไปครู่หนึ่งมองฉันเหมือนใช้ความคิด
ในหัวมู่เฉินกำลังวิเคราะห์ผลได้ผลเสีย หากชายผู้นี้พูดความจริง ภัยพิบัติครั้งนี้อาจมีทางรอด แต่หากไม่... ค่อยฆ่าทิ้งก็ยังมิสาย จากความลังเลสงสัยกลายเป็นความหวังริบหรี่ สถานการณ์เลวร้ายลงทุกขณะ เขามิอาจเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้อีก ชาวเมืองกำลังรอคอยการช่วยเหลือจะล่าช้ามิได้แม้เพียงก้าว
"หากเจ้าโกหก... โทษของเจ้าจะหนักกว่าม้าแยกร่าง!"
"ให้โอกาสเขา!"
ฉันโล้งอกหายใจทั่วท้องได้เป็นครั้งแรกนับจากว๊าบมา
"จงจำไว้หากทำไม่ได้... ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!"
เสียงของเขาแม้จะดูไร้ความเมตตา แต่ก็แฝงความหวังที่ริบหรี่ไว้ อีกอย่างฉันคงไม่เอาชีวติตัวเองมาล้อเล่นหรอกนะ
"ขอบคุณท่านอ๋อง! ขอบคุณท่านอ๋องมากขอรับ!"
ฉันรอดตายแล้ว! ฮู่ว์! เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ! บทบาทคุณชายผู้น่าสงสารนี่มันเหนื่อยจริงๆ!
หลังรอดพ้นจากการถูกประหารก็ถูกพาตัวไปอาบน้ำกินอาหารอย่างเร่งรีบเพื่อไม่ให้ล่าช้าไปมากกว่านี้ อิสระ.. ยังหรอกฉันยังคงถูกสายตาพิฆาตคุมแจ เพียงแต่เปลี่ยนจากนักโทษประหารมาเป็นเชลยที่ต้องทำคุณไถ่โทษ
Aktuellstes Kapitel
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 55 ภารกิจต่อไป
ขณะที่ซินเยว่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง องครักษ์สองพี่น้องที่อยู่ไม่ไกล มองท่านอ๋องกับคุณชายซินเยว่พูดคุยกันอย่างใกล้ชิด คล้ายคู่สามีภรรยาเข้าไปทุกทีไป่หลิงถอนหายใจยาว ส่ายหน้าอย่างปลง ๆ “ท่านอ๋องน่ะ… คงมีใจให้คุณชายซินเยว่แล้วกระมัง”เฉินเฟิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ! ท่านอ๋องผู้เย็นชาเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ ท่านอ๋องไม่เคยชายตาแลสตรีใดเลยมิใช่หรือ”“แล้วเหตุใด” เฉินเฟิงพึมพำ “คืนนั้น… ท่านอ๋องถอนพิษให้คุณชายเยว่ได้อย่างไร ท่านพี่?”“บางที… ความรักก็เลือกไม่ได้หรอกเฉินเฟิง ใต้ล่านี้... ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี หากหัวใจมันนำพา… ก็ยากจะต้านทานได้”เฉินเฟิงอ้าปากค้างอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพี่สาวที่แสนจะเคร่งขรึมอย่างไป่หลิงจะรู้ลึกเรื่องเช่นนี้ได้สรุปแล้ว ท่านอ๋องกับคุณชายเยว่มีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่...............................................................................................วันนี้ทั้งวันฉันไม่มีกะใจจะทำงาน หยิบจับอะไรก็ผิดพลาดไปหมด จนต้องแอบกลับมานั่งสงบจิตที่กระโจม‘เขาคงไม่ได้จะจับฉัน
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 54 นับจากนี้เจ้าเป็นของข้า
‘อยากปิดบังข้านัก เช่นนั้นข้าจะแกล้งเจ้ากลับบ้าง’ แววตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่ซินเยว่ไม่อาจมองเห็นได้‘เมื่อคืน... ข้าเกือบจะรักษานางไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ’ยามที่นึกย้อนไปถึงวินาทีที่เห็นซินเยว่ทรมานจนแทบขาดใจ ลมหายใจร้อนรุ่ม ร่างที่บิดเร้าด้วยพิษ เขายอมรับเลยว่าในหัวมันขาวโพลนจนว่างเปล่า ความโกรธแค้นพวกที่บังอาจวางยา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความคิดเดียวในหัวตอนนั้นไม่ใช่การแก้แค้นใคร หรือการมานั่งจับผิดเรื่องที่นางปลอมตัวเป็นบุรุษ แต่คือ... ทำอย่างไรก็ได้ให้นางรอดชีวิต!‘โง่เง่าสิ้นดี... เหตุใดถึงมองไม่ออกว่านางเป็นสตรี...’มู่เฉินทอดถอนหายใจยาว สัมผัสอุ่นละมุนจากผิวเนื้อของนางยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้วยามที่รู้ความจริงว่าเจ้าเด็กกวนประสาทผู้นี้แท้จริงแล้วคือสตรี ที่เขาเผลอมีใจให้ตั้งแต่คราบคุณชายเยว่ก็มิได้ผิดแปลกอันใด ทั้งความโล่งใจที่ตนไม่ได้มีรสนิยมประหลาด ทั้งความรักใคร่เอ็นดูที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างไร้ข้อกังขา มันทำให้เขาตัดสินใจแน่วแน่วตั้งแต่วินาทีแรกที่ตัดสินใจช่วยนางแล้ว‘ต่อให้เจ้ามีความลับหรือไม่ ซินเยว่... ต่อให้เจ้าจะเป็นไส้ศึกข
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 53 เจ้าต้องรับผิดชอบ
“ทุกคนรู้ว่าข้าเป็นสตรีกันหมดแล้วหรือ”จากความอายเริ่มกลายเป็นความกลัว ฉันกลัวถูกตัดหัวเสียบประจาน ข้อหาโกหกราชวงศ์ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า“ไม่เจ้าค่ะ ไม่ร้องนะเจ้าคะ” ป้าหยงรีบเช็ดน้ำตาให้ฉันเบา ๆนางคงคิดว่าฉันเสียใจเรื่องเสียตัวสินะ“เมื่อคืนท่านอ๋องสั่งห้ามมิให้ผู้ใดเข้าใกล้กระโจมอย่างเด็ดขาด มีเพียงข้าน้อยที่คอยรับใช้อยู่นอกกระโจมตามคำสั่งท่านอ๋องเจ้าค่ะ”“หมายความว่ามีแค่ท่านอ๋องกับท่านป้าที่รู้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ”“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” ป้าหยงยืนยันอย่างหนักแน่น“คุณชายเยว่พักผ่อนเถิดนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าน้อยจะนำอาหารเช้ามาให้”ป้าหยงออกไป ความเงียบปกคลุมกระโจมอีกครั้ง อยู่ไม่ได้แล้ว ต้องหนีแต่พอขยับตัวช่วงล่างกลับประท้วงจนต้องนิ้วหน้าด้วยความปวด จะหนียังไงละ ลากขาไปก็โดนตามจับกลับมาอยู่ดี จนต้องกุมขมับตัวเองร้องไห้ให้กับชะตาชีวิตที่ไม่อาจควบคุมได้ฉันจะตายยังไง มู๋มู่ เจ้าอยู่ที่ไหน ออกมาช่วยฉันด้วยยยยเขาจะสั่งประหารแบบไหน จับฉันแยกร่างหรือเปล่าฉันนอนปาดน้ำตาตัวสั่นไม่หยุดเสียงมู่เฉิ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 52 ความลับแตก
ไออุ่นลอยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นหอมจากผิวกายของหญิงสาวที่บัดนี้ไร้ซึ่งสติซินเยว่หอบหายใจรวยริน ความร้อนระอุจากพิษกำหนัดแผดเผาจนร่างบางบิดเร้า สัมผัสเย็นฉ่ำของน้ำช่วยบรรเทาได้เพียงเศษเสี้ยว แต่มันไม่อาจดับไฟราคะที่สุมอยู่ในอกได้ นางคว้ามู่เฉินไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ ดึงรั้งเขาลดกายลงมาหาด้วยสัญชาตญาณมู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความต้องการในอก ดวงตาคมกริบมองร่างอรชรในอ้อมแขนราวกับว่าตัวเองเป็นผู้โดนพิษเสียเอง ริมฝีปากหนาประทับลงบนริมฝีปากที่เผยอน้อย ๆ“ซินเยว่…”สัมผัสหวานล้ำดุดันถูกตักตวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลิ้นร้อนเกี่ยวพันไล้ต้อนความหอมหวานจนเสียงครางประท้วงเบาๆ ดังเล็ดลอดริมฝีปากเล็ก มือหนาที่เคยถือกระบี่ปลิดชีพศัตรู บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยยามลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบาง ผิวเนื้อเนียนละเอียดดั่งหยกชั้นดีร้อนผ่าวจนแทบละลายคาฝ่ามืออ่างอาบน้ำแคบลงถนัดตาเมื่อท่วงทำนองแห่งความเสน่หา และความเร้าร้อนของพิษหลอมรวมเข้าด้วยกัน ละอองน้ำกระจายตัวยามร่างทั้งสองเคลื่อนไหวประสานสอดรับ เสียงหอบหายใจ เสียงครางกระเส่าสะท้อนไปทั่วห้องอาบน้ำ ท่ามกลางราตรีอันเงียบงัน
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 51 ถอนพิษ
หมอทั้งสองแม้จะงุนงง แต่ก็รีบทำตามด้วยความเคารพ เฉินเฟิงที่เพิ่งกลับมาพร้อมสตรีผู้หนึ่ง มองหมอทั้งสองออกมาจากกระโจมด้วยความสงสัย ทว่าไม่มีเวลาซักถาม เขาต้องรีบพาสตรีผู้นี้ไปช่วยคุณชายเยว่ให้เร็วที่สุด“เฉินเฟิง! ท่านอ๋องไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปเจ้าค่ะ! ส่วนสตรีผู้นี้ท่านอ๋องให้ท่านพากลับไปเจ้าค่ะ” ป้าหยงดึงแขนเฉินเฟิงไว้ทันท่วงที เฉินเฟิงชะงักเท้าอย่างงุนงง“เพราะเหตุใด”“ไม่ต้องถามเจ้าพานางผู้นี้ออกไปก่อนเถิด”เฉินเฟิงกลับไปด้วยความสงสัยที่ยังไม่คลี่คลายภายในกระโจมเหลือเพียงมู่เฉินและซินเยว่เท่านั้น มู่เฉินนั่งลงข้างเตียง สัมผัสใบหน้าและลำคอของซินเยว่อย่างอ่อนโยน สัมผัสของมู่เฉินสร้างความร้อนรุ่มให้ซินเยว่ยิ่งขึ้น นางจับมือเขาไว้แน่น“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านอ๋อง…ช่วย…ข้าด้วย.!!” นางกระซิบราวจะขาดใจ“ข้าจะช่วยเจ้า วางใจเถิด เจ้าจะไม่เป็นอันใด”“ข้าร้อนเหลือเกิน”มือน้อย ๆ ปัดป่ายไปมาบนหน้าอกแกร่งอย่างต้องการความช่วยเหลือ สองแขนโอบรอบลำคอหนากดโน้มเข้าหาตนอย่างลืมตัว ริมฝีปากเล็กอ่อนนุ่มประกบริมฝีปากหนาได้รูป จูบ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 50 ซินเยว่ถูกวางยา
หมอจ้าวหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ "ที่สำคัญ ยากำหนัดชนิดนี้ไม่มียารักษา มีเพียงการร่วมหอถึงจะถอนพิษได้... พะยะค่ะ"จ้าวหมิงเหลือบมองซินเยว่ที่กำลังทรมานคำกล่าวของหมอจ้าวหมิงทำให้มู่เฉินถึงกับยืนนิ่งราวกับสาป มองซินเยว่ที่กำลังบิดเร้าด้วยความทรมาน ใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแรง แม้เข้าใจ แต่ทว่าร่างเล็ก ๆ นี่กลับทำให้เขาหวงแหนเมื่อคิดว่าต้องร่วมหลับนอนกลับคนอื่น‘การใช้สตรีบำบัดพิษก็ไม่แปลก แต่เหตุใด... เหตุใดข้าถึงรู้สึกหน่วงในอกเช่นนี้!'"พวกเจ้าแน่ใจหรือ? ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว?"หมอหลินฟงพยักหน้า "แน่ใจพะยะค่ะท่านอ๋อง ยากำหนัดชนิดนี้รุนแรงนัก ถ้าไม่รีบรักษาภายในหนึ่งชั่วยาม ร่างกายของคุณชายซินเยว่เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว อาจทนไม่ไหวได้พะยะค่ะ"มู่เฉินกัดกรามแน่น เขากลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก เหลือบมองซินเยว่ที่ส่งเสียงเบาๆ อย่างทรมาน หัวใจของมู่เฉินบีบรัดด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามข่มอารมณ์ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด"เฉินเฟิง!" เขาเรียกเสียงดังเพื่อข่มอารมณ์ของตัวเอง"ขอรับท่านอ๋อง!""เจ้า... เจ้าจงไปหาสตรีที่เหมาะสมสักคน... ที่ไว้วาง
Das könnte dir auch gefallen
เซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.9K Aufrufeข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.2K Aufrufeชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง133.0K Aufrufeทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.0K Aufrufeริษยา
moonlight -mini889 Aufrufeวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi305 Aufrufeชะตาร้ายชะตารัก
ต้ายวี่126 Aufrufeสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน207 Aufrufe
