ตอนที่ 10 ความรู้ที่ทุกคนสงสัย

“ซีเอ๋อ ลุงขอบใจเจ้ามาก มิเช่นนั้นชีวิตแก่ๆ ของข้าคงจบสิ้นแล้ว หากวันหน้ามีอะไรให้ช่วย บอกลุงคนนี้ได้เลย!”

ซูเหยียนหมิงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

ก่อนหน้านี้ ท่านพ่อมักบ่นให้เขาฟังเสมอว่าข้าอ่อนแอ เรียบร้อย เกรงใจคน จนเกรงว่าจะรักษากิจการตระกูลไว้ไม่ได้ ทว่าสิ่งที่เขาเห็นวันนี้ ข้ากลับเด็ดเดี่ยว เฉียบขาด และสะกดทุกคนได้จมดิน!

“ท่านลุงเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านก็เปรียบดั่งญาติผู้ใหญ่ที่ข้าเคารพ หากช่วยได้ ข้าย่อมต้องช่วยเป็นธรรมดามิใช่หรือเจ้าคะ”

ข้าเอ่ยเสียงใสออดอ้อนน่าเอ็นดู

“เช่นนั้นหากวันใดบิดาเจ้ามิได้ดั่งใจ หนีมาหาลุงได้ตลอดเวลาเลยนะซีเอ๋อ!”

ท่านลุงซูยิ้มร่า ยื่น 'หยกประจำตระกูลซู' ให้ข้าเก็บไว้... หยกชิ้นนี้ ต่อไปย่อมมีประโยชน์ต่อการล้างแค้นของข้าแน่นอน!

“เจ้าจะมาล่อลวงบุตรีผู้อื่นเช่นนี้มิได้!”

ท่านพ่อขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่สหายรักมาแย่งความรักจากบุตรสาว

“หรือไม่ เจ้ามาเป็นบุตรสาวบุญธรรมของข้าเลยดีหรือไม่!”

ซูเหยียนหมิงหัวเราะร่า ไม่สนสีหน้าบูดบึ้งของเพื่อนสนิท ขณะที่ท่านแม่ได้แต่ลอบยิ้มเอ็นดูท่าทางของสหายสนิทวัยดึกทั้งสองคน

เมื่อส่งแขกคนสุดท้ายกลับไป ข้าเหมือนจะเป็นลมล้มพับให้ได้ ร่างกายนี้ใช้ไม่ได้เอาเสียเลย ย้อนกลับมาทั้งทีทำไมไม่พาร่างกายแข็งแรงกลับมาด้วยนะ 

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

“คุณหนูเจ้าขา… ข้าน้อยเข้าไปนะเจ้าคะ นายท่านกับฮูหยินมาเจ้าค่ะ”

ข้ายังไม่อนุญาตเลยนะ มันหน้านักเชียว! 

เสี่ยวเหมยยืนยิ้มตาหยีอย่างน่าเอ็นดูอยู่หน้าประตู เหอะ… ปล่อยเจ้าไปก่อนก็ได้

ท่านพ่อและท่านแม่รีบตรงมาหาข้า สีหน้าหลากหลายอารมณ์ของพวกท่าน ทั้งภาคภูมิใจ งุนงง และกังวลปนเปกันไป

"ซีเอ๋อ... เจ้าทำได้เช่นไรกัน? พ่อหารู้ไม่ว่าเจ้ามีความสามารถด้านการแพทย์เช่นนี้"

ท่านพ่อเอ่ยถาม สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยทว่าแฝงความภาคภูมิใจไว้เต็มเปี่ยม

ข้ามองหน้าบิดามารดาที่ส่งสายตาคาดคั้นเอาคำตอบ ข้ายิ้มอ่อนหวานก่อนเดินเข้าไปสวมกอดท่านทั้งสองอย่างนุ่มนวล นี้เป็นครั้งแรกที่ข้าได้กอดพวกท่าน ข้าโหยหามาตลอดทุกภพชาติ 

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว" ข้าเอ่ยเสียงอ่อน

"ส่วนวิชาแพทย์นี้... เป็นสิ่งที่ลูกแอบศึกษาสืบค้นจากตำราเก่าๆ แล้วจดจำไว้ ลูกไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้นำมาใช้ จึงมิได้บอกพวกท่านเจ้าค่ะ"

ข้าช้อนสายตามองบุพการีด้วยดวงตาโตบ้องแบ๊ว ราวกับลูกแมวน้อยกำลังออดอ้อนเจ้าของ คำตอบอันกำกวมของข้าแม้จะทำให้พวกท่านเคลือบแครงยิ่งขึ้น แต่เมื่อเห็นข้าปลอดภัยและมีไหวพริบเฉียบคม ความสงสัยทั้งหลายก็ถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจอยู่หลายส่วน

ท่านพ่อท่านแม่กลับเรือนหลักไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนข้าส่งคนสอดส่องเสี่ยวเหมยเป็นระยะ จากการคาดเดาของข้า วันพรุ่งนี้นางจะต้องอ้างเรื่องไปเยี่ยมญาติที่ไม่ได้พบกันนานเพื่อขอออกจากจวนสักสองวันแน่ ชาติก่อนข้าใจดีอนุญาตให้นางหยุดยาวถึงห้าวัน แถมประเคนเงินถุงใหญ่ให้ไปซื้อของฝากญาติเสียด้วย! นึกถึงตัวเองในชาติก่อนที่โง่งมใจดีจนน่าสมเพช ข้าอดเยาะเย้ยความโง่ของตัวเองในอดีตไม่ได้จริงๆ

ส่วนเสี่ยวฮวา... สาวใช้ผู้จงรักภักดีจนตัวตายไม่เคยเอ่ยปากเรียกร้องสิ่งใด ชาติก่อนข้าใสซื่อเกินไปหลงเชื่อคนชั่วจนทำให้นางต้องตายอย่างอนาถ ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมเสียใครไปอีกเด็ดขาด แม้ต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!

"คุณหนูเจ้าคะ บ่าวสงสัยเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเหมยยังคงสวมหน้ากากบ่าวผู้น่ารักประจบประแจง

"เหตุใดคุณหนูถึงรู้ว่าท่านซูโดนพิษเจ้าคะ"

"นั่นสิเจ้าคะ บ่าวก็อยากรู้เจ้าค่ะ"

เสี่ยวฮวาเอ่ยเสริม นางคงเห็นความเปลี่ยนแปลงของข้าที่มากเกินไปแล้วสิ เริมมีความคิด เริ่มสงสัย เริ่มสังเกตุเป็นแล้วสิ… เสี่ยวฮวาหากชาติก่อนเจ้าช่างสังเกตุเช่นชาตินีับ้างคงไม่ตายด้วยความซื่อบื่อของตน แต่ก็ยังไม่สายข้าจะสอนเจ้าเอง…