ตอนที่ 2 งานปักปิ่นจวนสกุลจ้าว

“คุณหนูเจ้าคะ!” 

เสียงเสี่ยวเหมยดึงสติข้าให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน

“คุณหนูเป็นเยี่ยงไรบ้างเจ้าคะ ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่” 

เสี่ยวฮวาเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคุณหนู

ย้อนไปก่อนหน้า... ท่านจ้าวลี่เซิง ผู้เป็นบิดา ได้จัดหาม้าเพื่อให้บุตรสาวได้หัดขี่ ทว่าใครจะคิดว่าม้าที่เคยเชื่องกลับตื่นตกใจโดยไม่ทราบสาเหตุ มันสะบัดร่างบอบบางของหลิงซีตกลงมาศีรษะกระแทกพื้นจนหมดสติไปสามวันสองคืน ความกังวลแผ่ซ่านทั่วจวนตระกูลจ้าว ท่านจ้าวลี่เซิง และ ฮูหยินจ้าวเยว่หรู ผู้เป็นมารดา ระดมหมอมีชื่อเสียงจากทุกสารทิศมารักษา ล้วนต่างก็ส่ายหน้าด้วยความจนใจ 

“อาการของคุณหนูสาหัสนัก หากผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว” 

ท่านหมอผู้เฒ่าหลี่กล่าวทิ้งท้ายก่อนจากไป ท่ามกลางบรรยากาศเศร้าโศกที่ปกคลุมจวน ฮูหยินจ้าวถึงกับล้มป่วยลงด้วยความตรอมใจ

ปาฏิหาริย์บังเกิด! รุ่งเช้า เสี่ยวฮวาผู้ซื่อสัตย์ที่เฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่างสังเกตเห็นสีหน้าคุณหนูมีเลือดฝาด ริมฝีปากที่เคยซีดกลับขยับเอ่ยขอน้ำ นางรีบป้อนน้ำ ก่อนให้เสี่ยวเหมยรีบไปแจ้งข่าวแก่นายท่าน หลังจากแพทย์มาตรวจอาการและให้ยาบำรุง  หลิงซีพักฟื้นอยู่หลายวันจนอาการดีขึ้น แต่เสี่ยวฮวากลับรู้สึกว่าคุณหนูของนางเปลี่ยนไป ลึกๆ แล้วนางไม่แน่ใจว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นคืออะไร

วันนี้... วันปักปิ่นของจ้าวอู๋หลิงซี บางครานางนั่งเหม่อลอยคล้ายความคิดล่องลอยไปไกล บางคราแววตาคมกริบเจนโลกนั้นดูไม่เหมือนคุณหนูผู้ใสซื่อของนางเลย 

‘ข้าย้อนมาอายุสิบห้าอีกครั้งหรือนี่? วันนี้จะได้พบกับสามีสุดที่รักซินะ’ 

แววตาโหดเหี้ยมอาฆาตรแค้นปรากฎขึ้นชั่วขณะก่อนจะหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

“ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกเพลียเล็กน้อย เจ้าทำต่อเถิด” 

คำยืนยันจากคุณหนูทำให้บ่าวผู้ภักดีเบาใจลง

ข้านั่งมองตัวเองในกระจกทองเหลือง ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงฉายแววอ่อนล้าเล็กน้อย ทว่าภายใต้ความอ่อนเยาว์นั้นซ่อนความแค้นไว้อย่างมิดชิด 

ภาพสะท้อนในกระจก แม่นางน้อยชุดกระโปรงชั้นในสีขาวทับซ้อนกระโปรงตัวนอกโปร่งบางสีม่วงอมชมพู สายคาดเอวสีม่วงเข้มขับผิวขาวผ่องให้ดูนวลเนียน รูปลักษณ์เช่นนี้ไม่ชอบเลย ดูอ่อนแอไร้ความสามารถ 

ข้อมือเหมือนหลอดดูดน้ำจับทีคงยุบบุ๋มตามนิ้วมือ อย่างนี้จะไปสู้ใครได้ ชาติที่เป็นยากูซ่าฆ่าคนทรยศไม่เว้นวัน จับอาวุธทุกรูปแบบ เกือบตายมาก็หลายครั้ง เห็นทีนรกคงอยากให้ทำบาปเพิ่มจึงส่งข้ามาเอาคืนคนพวกนี้ จะทบต้นทบดอกให้สมกับที่ได้ย้อนมาอีกครั้ง 

ข้าอดไม่ได้ที่จะยิ้มเหี้ยม หรี่ตาลงอย่างหมายมั่น ใจเย็นๆ เก็บซ่อนมันไว้ก่อน

ความสง่างามและกิริยาท่าทางที่เรียบร้อยอ่อนช้อย บ่งบอกถึงการอบรมสั่งสอนอย่างดีเลิศ เหมาะสมกับการเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวแห่งตระกูลจ้าวที่ครอบคลุมการค้าทั้งภายในและภายนอกแคว้นที่มั่งคั่งร่ำรวยที่สุด สตรีผู้เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติกุลสตรีโดยแท้ ตอนนั้นเหตุใจข้าคิดไม่ได้กันนะ

หึ.. ร่างอ่อนแอเช่นนี้แหละคืออาวุธขั้นดี

เรือนผมยาวสลวยสีดำขลับถูกสางอย่างเบามือโดยสาวใช้คนสนิทสองคน 

'เสี่ยวฮวา' สาวใช้วัยเดียวกันที่ซื่อสัตย์ภักดี และอีกคนคือ 'เสี่ยวเหมย' ที่ใบหน้าหวานซ่อนแววเจ้าเล่ห์เอาไว้ลึก... นางจำได้ดี… 

"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้เป็นวันปักปิ่นแล้วนะเจ้าคะ" 

เสี่ยวฮวายิ้มแก้มแทบปริเมื่อเห็นความงามที่ไม่เป็นรองใครของคุณหนู 

"บ่าวดีใจแทนฮูหยินยิ่งนักเจ้าค่ะ" 

เมื่อชาติที่แล้วเสี่ยวฮวาได้ล่วงรู้ความลับของเสี่ยวเหมย และก่อนที่นางจะได้มาบอกข่าวกับขข้านางกลับถูกเสี่ยวเหมยฆ่าปิดปากเสียก่อน 

กลับมาครานี้ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้เจ้าเอง

เสี่ยวเหมยหันมายิ้มให้นางอย่างนอบน้อม 

"ใช่เจ้าค่ะคุณหนูของบ่าวสวยงามยิ่งนักเจ้าค่ะ" 

น้ำเสียงประจบประแจงอยู่หลายส่วน

“เช่นนั้นหรือ”

ข้ายิ้มบางๆ เยาะเย้ยให้กับความหน้าซื่อใจคดของเสี่ยวเหมย ข้าไม่หลงคำลวงของงูพิษเช่นเจ้าอีกแล้วละ จงเตรียมตัวรับผลเสียเถิดเสี่ยวเหมย