ตอนที่ 3 พบกันอีกแล้วนะ

นับจากวันนี้ไป โลกจะต้องจดจำชื่อ 'จ้าวอู๋หลิงซี' ในแบบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ข้าจะแสดงให้พวกหมูป่าตาขาวเช่นพวกเจ้าเห็นว่า ดอกโบตั๋นที่เคยอ่อนแอบัดนี้ได้ผลิบานกลายร่างเป็นกุหลาบแดงที่มีหนามแหลมคมพร้อมจะฉีกกระชากผู้ที่คิดจะทำร้ายมันเช่นไร!

“เสี่ยวฮวา เสี่ยวเหมย จำได้หรือไม่ วันที่พวกเราพบกันครั้งแรก”

ข้าเว้นระยะให้ทั้งสองสาวใช้ได้คิดถึงมันอีกครั้ง

ใช่แล้ว ครั้งแรกที่พบกันในตรอกแคบอับชื้นของย่านคนจรจัด พวกนางอายุเพียงแปดขวบกำลังถูกทำร้าย และผู้ที่ช่วยพวกนางไว้ก็คือคุณหนูจ้าวผู้นี้

หลังจากวันนั้น พวกนางเข้ามาเป็นสาวใช้ประจำตัว ปฏิญาณตนต่อหน้านายท่านทั้งสองและข้าว่าจะจงรักภักดีต่อตระกูลจ้าว พร้อมจะปกป้องข้าด้วยชีวิตจนกว่าชีวิตจะดับสูญ

“จำได้เจ้าค่ะ”

สาวใช้ทั้งสองเอ่ยพร้อมกันด้วยเสียงหนักแน่นเพื่อยืนยันว่ายังคงยึดมั่นในคำปฏิญาณ

“ข้ายินดีที่พวกเจ้ายังมิลืม”

ข้ายืนขึ้นเต็มความสูง

‘หวังว่าคำถามนี้จะสะกิดใจเจ้าได้นะ เสี่ยวเหมย!’

เรือนรับรองตระกูลจ้าว

งานปักปิ่นถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเรือนรับรองของจวนตระกูลจ้าว แสงไฟจากโคมแดงนับร้อยส่องสว่างไสว ผ้าแพรพรรณสีมงคลประดับประดาอย่างวิจิตรตระการตา กลิ่นหอมของดอกไม้มงคลและอาหารเลิศรสลอยอวลไปทั่วบริเวณ

ผู้ร่วมงานคับคั่งไปด้วยเหล่าผู้สูงศักดิ์จากราชสำนักและขุนนางผู้ใหญ่ ตลอดจนพ่อค้าวาณิชผู้ทรงอำนาจจากทั่วแคว้นต้าหลง ซึ่งล้วนเป็นผู้ร่วมค้าและพันธมิตรที่ต่างให้ความเคารพนับถือ

ตระกูลจ้าวเป็นดั่งเสาหลักทางเศรษฐกิจของแคว้นต้าหลง ด้วยกิจการค้าขายที่ครอบคลุมไปทั่วทุกแคว้น มีขุมทรัพย์และอำนาจทางการเงินมหาศาลที่กษัตริย์และเชื้อพระวงศ์ต่างก็ปรารถนาเพื่อเสริมบารมีและสร้างฐานอำนาจของตน

ด้วยเหตุนี้ ข้าผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจ้าว จึงเป็นที่หมายปองของบุรุษทั่วสารทิศ ไม่ใช่เพียงเพราะความงามอันเลื่องชื่อ แต่เป็นเพราะอิทธิพลเบื้องหลังที่ข้าครอบครอง

"องค์ชายสี่ กู้เหวินหลง เสด็จ!" ขันทีส่วนพระองค์ประกาศเบิกทาง

เหล่าแขกเหรื่อต่างพากันโค้งคำนับ องค์ชายกู้เหวินหลงก้าวเข้ามาในงานด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดราวกับเทพเซียน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบรับกับดวงตาเรียวยาวที่แฝงแววอ่อนโยนชวนฝัน รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้ายิ่งขับให้เขาดูสูงส่งและใจดี เขาคือบุรุษในฝันของสตรีทั่วหล้า เป็นตัวแทนจากราชสำนักที่มาร่วมอวยพรในวันสำคัญของตระกูลจ้าว

ท่านพ่อท่านแม่ข้ารีบเข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข องค์ชายกู้เหวินหลงยิ้มอย่างมีไมตรี เขาหันมามองข้าที่ยืนอยู่ข้างมารดา รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นช่างเหมือนภาพฝัน

ทว่าข้ากลับขยะแขยงยิ่งนัก! ภายในใจมีเพียงความว่างเปล่า มิได้รู้สึกถึงความรักหรือความเสน่หาใดๆ มีเพียงความเย็นชาและแผนการที่กำลังก่อตัวขึ้น ข้าหุกลับซ่อนความคมกริบดุจน้ำแข็งไว้ ข้าแสยะยิ้มในใจ

ในชาติก่อน... ข้าสตรีโง่งมคนนี้หลงรักองค์ชายสี่ตั้งแต่แรกเห็น หลงใหลในรูปโฉมอันโดดเด่นและบุคลิกที่อ่อนโยนของเขา คิดว่านี่คือรักแท้ที่จะนำพาชีวิตสู่ความสุขสมบูรณ์ ข้าร่ำรวยด้วยกิจการมากมายที่ท่านพ่อท่านแม่ทิ้งไว้ให้แต่ต้องอยู่โดดเดี่ยวไร้ซึ่งคนข้างกาย หวังเพียงสามีจะเป็นความอบอุ่นหนึ่งเดียวที่โหยหา นำพาข้าให้สุขสบายไปตลอด

ทว่านั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่รอคอย ภายใต้รอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนั้นซ่อนเร้นความทะเยอทะยานและแผนการอันชั่วร้ายที่ช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้า

พวกมันคือสัตว์ป่าในคราบมนุษย์ รุมย่ำยีทำร้ายข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพอใจ แล้วพาร่างใกล้ตายไปทิ้งในป่าให้พวกสัตว์ร้ายมารุมแทะ ความทรมานนั้นยังฝังรากลึกในจิตใจ รอคอยวันเอาคืนแม้เกิดใหม่กี่ครั้งยังหยั่งลึกไม่คลาย! ข้ารู้สึกว่าตัวเองยิ้มอย่างปีศาจร้ายแวบหนึ่งก่อนหายไป

“ยินดีด้วยคุณหนูจ้าว”

องค์ชายสี่กู้เหวินหลงเอ่ยเสียงนุ่มละมุน เขายื่นกล่องแพรไหมสีทองให้ข้า