ตอนที่ 1 ข้ากลับมาแล้ว

จ้าวอู๋หลิงซี ยืนมองฝูงหมาป่าที่แย่งกันกัดแทะร่างไร้วิญญาณตรงหน้า ใช่แล้วนั้นร่างของนางเอง เสียงขู่คำรามของผู้ชนะที่ได้ครอบครองเหยื่อดังก้องหุบเขา เสียงกัดแทะเลือดเนื้ออย่างหิวโหยช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี 

น่าสมเพช! นางผู้เคยสูงส่งดั่งดอกโบตั๋นในกระถางทองคำ ต้องตายเดียวดายอย่างน่าอนาจในก้นหุบเหวลึก 

ไอ้คนอัปรีชาติชั่ว ชาตินี้ข้าโง่งมหลงรักสัตว์ร้ายเช่นเจ้า 

ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อกลับมาแล่เนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ

จะไม่ยอมให้ความรักบังใจ

จะไม่เป็นคนโง่เง่าอ่อนแออีกต่อไป

จะล้างแค้นคนที่ทำร้ายครอบครัวให้สาสม 

แค้นนี้จะติดตามข้าตลอดไป!…

ชาติที่สอง: จ้าวอู๋หลิงซีในศตวรรษที่ 20

ใบหน้าอ่อนละมุนงามสะดุดตาในชุดกิโมโนผ้าไหมสีดำสนิท รอยสักมังกรทะยานฟ้าพาดผ่านแผ่นหลังและแขนเรียว เป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งเหนือผู้ใด  

จ้าวอู๋หลิงซีในยุคปัจจุบันคือผู้นำตระกูลยากูซ่า กล่าวคือนางเป็นเจ้าแม่ผู้ทรงอิทธิพลแห่งญี่ปุ่น นางยืนอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางเมืองโอซาก้า สายตาเย็นชามองต่ำไปยังโลกเบื้องล่างที่สว่างไสวราวกับเส้นเลือดที่เต้นระรัวในอุ้งมือของนาง การฆ่าคนเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับนางไม่ต่างจากการหายใจ 

ความรู้สึกผิดหรือความลังเลไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมชีวิตของนาง ทุกการตัดสินใจเฉียบคมและนำมาซึ่งชัยชนะที่เด็ดขาด

ความรัก...เป็นเพียงคำพูดไร้สาระ เป็นเครื่องมือที่อ่อนแอและน่าสมเพช ผู้คนใช้มันเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ แลกเปลี่ยนอำนาจ หรือเพียงเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าภายใน 

จ้าวอู๋หลิงซีไม่เคยอนุญาตให้สิ่งเหล่านั้นเข้ามาแตะต้องใจ นางสร้างกำแพงลวดหนามที่สูงเสียดฟ้าไว้รอบกาย ไม่มีใครเข้าถึง ไม่มีใครทำร้ายได้อีก นางใช้ชีวิตอย่างผู้ล่าสูงสุด โดยมีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่เคียงข้าง ความโดดเดี่ยวเป็นเพื่อนสนิทที่ซื่อสัตย์ที่สุด 

นางสร้างอาณาจักรแห่งความหวาดกลัวและความน่ายำเกรงเพียงหนึ่งเดียวขึ้นมาด้วยมือของตนเอง

จนกระทั่งในวัย 45 ปี ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้ากลับพ่ายแพ้ต่อศัตรูที่มองไม่เห็น นางจากไปด้วยโรคหัวใจวาย ทิ้งไว้เพียงตำนานอันน่าสะพรึงกลัวและความว่างเปล่าที่ไม่มีใครกล้าเติมเต็ม

นางยังใช้ชีวิตไม่สุด จะหยุดอยู่แค่ชาตินี้ได้ไง!!

ชาติที่สาม: นางกลับมาแล้ว

แสงเจิดจ้าบาดตาทำให้จ้าวอู๋หลิงซีต้องขมวดคิ้วแน่น กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมและผ้าไหมเข้ามาแทนที่กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายแห่งความตาย ร่างกายที่เคยกระปรี่กระเปร่ากลับอ่อนล้าโรยแรง 

ความรู้สึกที่เคยแข็งแรงกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบที่ควรเป็นหายไปไหน ทำไมมันอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ 

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด ภาพสะท้อนในกระจกทองเหลืองคือเด็กสาวในวัยก่อนปักปิ่นด้วยซ้ำ มือที่เคยมีปนจากการจับอาวุธกลับเรียวยาวนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูก ผิวขาวเนียนละออไร้รอยสัก เด็กสาวผู้อ่อนแอใบหน้าอ่อนเยาว์ตรงหน้าคือข้าในชาติแรก!

ทว่า... คราวนี้...แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนและใสซื่อได้มลายหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความเย็นชาและแววตาที่คมกริบดุจมีดพกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงาม อำนาจและความเด็ดขาดที่เคยเป็นของยากูซ่าผู้โหดเหี้ยมไหลเวียนอยู่ในทุกอณูของร่างกาย 

ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ทว่าครานี้มันไม่ใช่ความเสียใจ 

หึ.. หึ.. ครานั้นข้าอ่อนแอโง่เขลาอย่างไร้สติ

"ความรัก?" เสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในยามฤดูหนาวเอ่ยเบาๆ  

"เป็นเพียงภาพลวงตาที่งดงาม"

สามีผู้ทรยศ...หึ! 

ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดมากกว่าที่ข้าเคยได้รับเป็นร้อยเท่าพันทวี 

ข้าไม่ใช่หลิงซีผู้อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป ข้าคือ จ้าวอู๋หลิงซี ผู้นำกลุ่มยากูซ่าทั้งเกียวโตที่กลับมาทวงคืนทุกสิ่ง รอรับกันได้เลย 

ความแค้นที่เคยเร่าร้อนในใจบัดนี้กลับกลายเป็นความเยือกเย็นอันตราย 

ข้าจะใช้สติปัญญาและความโหดเหี้ยมที่สั่งสมมาถึงสองชาติภพ พลิกชะตาชีวิตและทำลายพวกเจ้าให้ย่อยยับ  

ดอกโบตั๋นที่ถูกเหยียบย่ำ เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันจะงดงามแผ่พิษร้ายได้มากเพียงใดพวกเจ้าจักได้รู้