บทที่ 1

เสด็จพ่อได้ให้กำเนิดข้า แล้วถูกวินิจฉัยว่าจะไร้ผู้สืบสกุล เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน พระองค์จึงทรงเลี้ยงดูข้าอย่างโอรสมาตลอดสิบแปดปี

หลังจากเสด็จพ่อสวรรคต ข้าจึงขึ้นครองราชย์เป็นองค์ฮ่องเต้

เหล่าขุนนางหมอบกราบข้า เหล่าเจ้าเมืองครั่นคร้ามข้า ราษฎรต่างสรรเสริญว่าข้าทรงปรีชา

ทว่าทั่วทั้งนครจิงเฉิงกลับไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า ฝ่าบาทที่พวกเขากล่าวขวัญถึงนั้น แท้จริงแล้วเป็นสตรี

วันนี้ข้าปลอมตัวออกนอกวัง ประทับดื่มชาอยู่ในห้องหรูของหอไท่ผิง

ทว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง นามว่า เสิ่นฝูจู กลับพาคนบุกรุกเข้ามา เพียงเพราะนางเกิดถูกใจตำแหน่งอันยอดเยี่ยมนี้

นางกวาดสายตามองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นข้ามีเค้าหน้าเย็นชา จึงใช้ด้ามพัดเคาะที่ไหล่ของข้าเบา ๆ พลางเอ่ยเยาะหยันขึ้นว่า

“มองอะไร?”

“แต่งชายก็ไม่อย่างชาย รูปร่างหน้าตาคล้ายหญิงก็ไม่อย่างหญิง”

“ไร้เพศไม่สมประกอบเช่นนี้ คู่ควรกับการครองที่นั่งของข้าด้วยหรือ?”

ข้าวางจอกชาลง สายตาจับจ้องไปที่คิ้วและตาอันจองหองของนาง

ชายังไม่ทันเย็น

ทว่าบรรดาศักดิ์ของตระกูลนาง เห็นทีคงถึงเวลาต้องเย็นเหยียบได้แล้ว

...

ขณะที่ด้ามพัดจดลงบนไหล่ของข้านั้น ข้าไม่ได้หลบหลีกแต่อย่างใด

แรงนั้นมิได้หนักนัก หากแต่เปี่ยมไปด้วยความอัปยศอัปโฉมอย่างถึงที่สุด

เสิ่นฝูจูคุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกงยืนอยู่ตรงหน้าข้า นางประดับประดาร่างกายด้วยอัญมณีมีค่า แววตาและใบหน้างดงาม ร่างกายคล้ายถูกปรนเปรอมาด้วยทองหยองเงินยวงตั้งแต่เยาว์วัย

พวกคุณหนูตระกูลสูงข้างกายต่างใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบานั้น ราวกับคมมีดที่กรีดไปบนจอกกระเบื้องอย่างแผ่วเบา

ข้ามองรอยแป้งบนไหล่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

“ที่นั่งนี้ข้าเป็นผู้จ่ายเงินก่อน” ข้ามองนางพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากเจ้าอยากจะนั่ง ก็รอให้ข้าใช้เสร็จเสียก่อน”

เสิ่นฝูจูยิ่งหัวเราะร่าด้วยความขบขัน

“อย่างไรเล่า กฎเกณฑ์กฎหมายก็ไม่รู้จักหรือ? ในนครจิงเฉิงแห่งนี้ มีผู้ใดกล้าให้ข้า เสิ่นฝูจู ต้องต่อแถวคอย?”

นางใช้ด้ามพัดเขี่ยรั้งสาบเสื้อข้า กวาดสายตาตั้งแต่คิ้วและดวงตาลงไปจนถึงเอว

“ข้าบอกว่าเจ้ามันตัวไร้เพศ”

“สวมใส่เสื้อผ้าบุรุษ แต่กลับมีหน้าตายั่วยวนคล้ายสตรี หากจะบอกว่าเจ้าเป็นสตรี เหตุใดจึงต้องแสร้งทำเป็นคุณชายด้วยเล่า”

“เดรัจฉานเช่นเจ้า ชวนให้ผู้คนขยะแขยงยิ่งนัก”

ภายในโรงชาพลันเงียบสงบลงในพริบตา

เถ้าแก่ยืนอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน ใบหน้าถอดสี ถอดใจอยากเข้ามาระงับเหตุแต่ก็มิกล้า

นักเล่านิทานถือไม้เคาะโต๊ะค้างไว้ เนิ่นนานก็มิกล้าเคาะลงมา

บัณฑิตสองสามคนที่โต๊ะข้าง ๆ ต่างก้มหน้าลง คล้ายกับพลันเกิดสนใจรอยคราบชาบนโต๊ะขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ข้าลดสายตามองจอกชา

โรงชาแห่งนี้มีนามว่า หอไท่ผิง เป็นหนึ่งในเหลาชั้นนำที่ใหญ่ที่สุดในนครจิงเฉิง

เมื่อสามปีก่อน คราวศึกชายแดนทักษิณได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ ผู้คนต่างพากันแขวนโคมเฉลิมฉลองด้วยความยินดี ข้ารู้สึกว่างานเลี้ยงฉลองชัยในวังนั้นหนวกหู จึงเคยปลอมตัวออกนอกวังมาที่นี่ครั้งหนึ่ง

ยามนั้น ที่นี่เป็นเพิงน้ำชา เก่า ๆ เท่านั้น

ต่อมา ข้าสั่งเว้นภาษีการค้าตลาดตะวันออกเป็นเวลาสามปี เพิงน้ำชาจึงถูกเนรมิตใหม่จนกลายเป็นหอชาใหญ่โต เถ้าแก่ถึงขั้นเดินทางไปโขกศีรษะสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณถึงหน้าประตูวังด้วยตนเอง

เพียงแต่เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่า คุณชายผู้มีร่างกายอ่อนแอที่เคยยืนฟังสายฝนตกกระทบชายคาในวันนั้น คือผู้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในยามนี้

เสิ่นฝูจูเห็นข้านิ่งเงียบไป ก็นึกว่าข้าเกิดความหวาดกลัว

นางหันไปกล่าวกับเถ้าแก่ว่า “ห้องหรูห้องนี้ข้าตกลงรับไว้ จงไล่เขาออกไปเสีย แล้วเปลี่ยนโต๊ะเก้าอี้ใหม่ให้ข้าทั้งหมด แปดเปื้อนกลิ่นอายของคนประเภทนี้ ข้าล่ะเกรงว่าจะติดความอัปมงคล”

ใบหน้าของเถ้าแก่พลันซีดเผือดลงทันควัน

“คุณหนูเสิ่น คุณชายท่านนี้มาก่อนขอรับ”

เสิ่นฝูจูเลิกคิ้วขึ้น

“มาก่อนแล้วอย่างไรเล่า?”

คุณหนูผู้สูงศักดิ์ชุดเขียวข้างกายนางแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “เถ้าแก่ เจ้าคงมิได้หลงลืมไปกระมั้งว่าตระกูลเสิ่นคือจวนเจิ้นกั๋วกง บิดาของคุณหนูเสิ่นคือท่านกั๋วกงชั้นเอก ที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง”

“ในนครจิงเฉิงแห่งนี้ มีผู้ใดกล้าไม่หลีกทางให้ตระกูลเสิ่นกัน?”

ในที่สุดข้าก็แย้มยิ้มออกมา ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนขอบถ้วยชา

“ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เองงั้นหรือ?”

เมื่อเสิ่นฝูจูได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งลำพองใจหนักขึ้น

“แน่นอน”

นางเชิดคางขึ้น สายตาที่มองข้าดั่งมองฝุ่นผงที่ติดอยู่ข้างรองเท้า

“บิดาของข้าร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับอดีตจักรพรรดิมาถึงยี่สิบปี เป็นขุนนางคู่บัลลังก์ของราชวงศ์ ฝ่าบาททรงครองราชย์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ หากมิใช่เพราะตระกูลเสิ่นคอยช่วยเหลือค้ำจุน ไฉนเลยจะมีบ้านเมืองที่สงบสุขในทุกวันนี้ได้?”

ข้าประคองถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาที่ลอยอยู่ด้านบนเบา ๆ

“เช่นนั้น เจ้าจึงคิดว่าแผ่นดินนี้เป็นของตระกูลเสิ่นไปครึ่งหนึ่งแล้วกระมั้ง?”

สีหน้าของเสิ่นฝูจูเปลี่ยนสีทันที

“สามหาว!”

เหล่าองครักษ์ด้านหลังของนางก้าวขึ้นหน้าทันที มือต่างกุมด้ามกระบี่พร้อมสรรพ

แขกเหรื่อในโรงชาต่างพากันถอยร่นไปด้านหลังพร้อมเพรียงกัน

ข้ามิได้ขยับกาย เพียงแต่ทอดสายตามองเสิ่นฝูจู

“คุณหนูเสิ่นวันนี้มาที่หอไท่ผิง เพื่อมาดื่มชา หรือมาตรวจทะเบียนราษฎร์กันแน่?”

นางชะงักไปเล็กน้อย

ข้าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากมาดื่มชา ห้องหรูเต็มแล้วก็จงรอเสีย หากมาตรวจทะเบียนราษฎร์ ตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพิธีการยังคงว่างอยู่ หากสนใจจะไปนั่งเก้าอี้นั้นดูสักคราหรือไม่?”

มีผู้คนบางส่วนกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ หลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาคราหนึ่ง

ใบหน้าของเสิ่นฝูจูแดงก่ำขึ้นมาทันที

นางคงไม่เคยถูกผู้ใดต่อปากต่อคำกลางที่สาธารณชนเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้ที่ต่อกรกับนาง ยังเป็นคนที่นางกล่าวหาว่าเป็น “ตัวไร้เพศไม่สมประกอบ” อีกด้วย

“เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!”

นางสะบัดมือพุ่งเข้าใส่อย่างรุนแรง

ทว่าฝ่ามือของนางยังไม่ทันตกลงมาเสวียนชิง องครักษ์ผู้ติดตามเบื้องหลังของข้าก็คว้าข้อมือของนางเอาไว้แน่น

เสวียนชิงมีตำแหน่งเป็นถึงแม่ทัพองครักษ์หลวง วันนี้ถูกข้าบีบบังคับให้เปลี่ยนสวมชุดสามัญชน

เดิมทีอารมณ์ของเขาก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ในยามนี้ประกายความเย็นเยียบในแววตาแทบจะกดไว้ไม่อยู่

เสิ่นฝูจูเจ็บจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“เจ้ากล้าแตะต้องตัวข้าหรือ?”

เสวียนชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “หากขยับอีกนิด มือจะหัก”

ภายในโรงชาเงียบสงบยิ่งกว่าเดิม

คุณหนูชุดเขียวกรีดร้องขึ้นมา “พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏหรือไง! รู้หรือไม่ว่านางคือใคร?”

ข้าวางถ้วยชาลง ดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวราวกับหิมะออกมาผืนหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดสาบเสื้อที่ถูกนางแตะต้องเมื่อครู่ทีละน้อย

“รู้สิ”

ข้ามองใบหน้าที่ซีดขาวของเสิ่นฝูจู เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“คุณหนูใหญ่จวนเจิ้นกั๋วกง เสิ่นฝูจู”

“ด่าทอผู้อื่นว่าเป็นตัวไร้เพศไม่สมประกอบ แย่งชิงห้องหรูโดยพลการ ทั้งยังใช้บ่าวไพร่ข่มขู่ราษฎรกลางที่สาธารณะ”

“ความผิดเหล่านี้ พอจะส่งตัวไปดื่มชาที่ศาลาว่าการนครจิงเฉิงสักจอกได้หรือไม่?”

เสิ่นฝูจูชะงักงัน ก่อนจะหัวเราะออกมา

“ศาลาว่าการนครจิงเฉิงงั้นหรือ?”

นางคล้ายกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในใต้หล้า

“เจ้าคิดว่าผู้ว่าการนครจิงเฉิงจะกล้าไต่สวนข้าหรือ?”

นางสะบัดมือของเสวียนชิงออก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครอยู่ข้างนอก ไปตามพี่ชายของข้ามา”

“ข้าอยากรู้นักว่า วันนี้ผู้ใดจะกล้าลากตัวข้าไปศาลาว่าการนครจิงเฉิง”

ข้าเหลือบมองนางเล็กน้อย แล้วโยนผ้าเช็ดหน้าที่ใช้เช็ดเมื่อครู่ทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

“พี่ชายของเจ้านั้นคือผู้ใดกัน?”

เสิ่นฝูจูเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง

“รองแม่ทัพองครักษ์หลวง เสิ่นไหวเยี่ยน”

สีหน้าของเสวียนชิงดำคล้ำลงในพริบตา

ข้าหันไปมองเขา ส่งยิ้มทั้งที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

“เจ้ารู้จักหรือ?”

เสวียนชิงกัดฟันกรอด ก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำ “กระหม่อม... อบรมสั่งสอนผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ดีเองพ่ะย่ะค่ะ”

ข้าแย้มยิ้มบาง ๆ

ดูท่าว่าชาถ้วยนี้ในวันนี้ จะคุ้มค่าแก่การดื่มยิ่งนัก