บทที่ 8 พยายามเปลี่ยนแปลง

เฉินเจียอิงนั่งใจลอย เรื่องในนิยายเฉินเหม่ยหรูเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลงอิ่นถังตั้งแต่อายุ12 ยามนั้น หงลู่น่าจะขึ้นปีสองของสำนักศึกษาหลงอิ่นถังแล้ว สถานการณ์ของเฉินเหม่ยหรูและหลูหงลู่ในสำนักศึกษาคือต่างคนต่างอยู่ คนผู้หนึ่งคือคุณหนูตระกูลใหญ่ที่มีผู้คนห้อมล้อม ส่วนอีกคนเป็นเพียงนักเรียนทุนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยม ทั้งสองคนรู้จักกันเพียงชื่อ แต่ไม่เคยสนใจกันและกัน หลูหงลู่ จะประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงที่สุดในฐานะจอมหงวนที่มีอายุน้อยในขณะที่เขายังเรียนไม่จบจากสำนักศึกษา และเขาจะมีชื่อเสียงอีกครั้งเมื่อเขาเปลี่ยนไปใช้แซ่ของพ่อที่แท้จริงและกลายเป็นทายาทคนโตของตระกูลดังขั้นหนึ่ง หงลู่ผู้นี้คือพี่ชายคนโตของนางเอกหงอวี้

การสอบฮุ่ยซื่อครั้งนี้จะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้หลูหงลู่เป็นครั้งแรกโดยผลสอบออกมาเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนจ้าวเฟิงอวิ๋นและเฉินหย่งฉีได้ลำดับสองและลำดับสิบ คนทั้งหมดได้สอบเตี้ยนซื่อพร้อมกันอีกครั้ง และผลสุดท้ายผู้ที่ได้เป็นจอมหงวนก็คือหงลู่ จ้าวเฟิงอวิ๋นเป็นปังเหยียน ตู้เหอจิ่นได้เป็นทั่นฮวา ส่วนเฉินหย่งฉีได้ตำแหน่งเอ่อร์เจี่ย เฉินเจียอิงจำไม่ได้แล้วว่าลำดับที่เท่าไหร่ เพราะตอนนั้นมัวแต่สนใจตู้เหอจิ่น ผู้เป็นพระเอกรองของนิยายเรื่องนี้

และการสอบครั้งนี้จะทำให้ตระกูลเฉินไม่ค่อยพอใจหลูหงลู่มากนัก เนื่องจากเขามีโอกาศสอบตั้งแต่สามปีก่อนหน้าแล้วแต่เขาไม่ได้เข้าร่วมการสอบ เขาดันเลือกมาสอบปีนี้ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่คนตระกูลเฉินเข้าร่วมการสอบ โดยเฉพาะเฉินเหม่ยหรูที่คิดว่าญาติผู้พี่ของตนต้องได้เป็นจอมหงวนอย่างแน่นอนจึงคุยโม้ไปทั่ว เมื่อผลไม่เป็นอย่างที่คุยไว้จึงรู้สึกเสียหน้าและไม่พอใจหลูหงลู่ และพาลไปถึงหลูหงอวี้ด้วย ปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ นางเอกน่าจะกำลังเข้าเมืองหลวงเพื่อมาฉลองปีใหม่ร่วมกับพี่ชาย ซึ่งหลังปีใหม่นางเอกของเรื่องหลูหงอวี้ ไปสมัครเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลงอิ่นถัง จึงโดนเฉินเหม่ยหรูหาเรื่องทำลายชื่อเสียง ความขัดแย้งของคนทั้งคู่จึงเริ่มขึ้นนับแต่วันนั้น

“อิงเอ๋อร์....เฉินเหม่ยอิง นี่น้องเหม่อลอยไปถึงไหน หรือว่าง่วงนอนแล้ว พี่สาวจะได้กลับเรือนฮุ่ยฮวาก่อน” เฉินเหม่ยหรูเขย่าแขนน้องสาว นางเรียกอยู่หลายครั้งกว่าเฉินเหม่นอิงจะรู้สึกตัว

“อิงเอ๋อร์แค่คิดอะไรเพลินไปสักหน่อยเจ้าค่ะ กำลังคิดว่าทำไมพี่หญิงรองต้องอยากให้ญาติผู้พี่สอบได้ตำแหน่งจอมหงวนขนาดนั้นล่ะเจ้าคะ”

“ใครก็อยากให้พี่ชายหรือน้องชายเป็นจอมหงวนทั้งนั้นล่ะ”

“แต่ญาติผู้พี่ไม่เหมือนผู้อื่น เขาไม่คิดจะเข้ารับราชการแค่มาสอบลองวิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาเท่านั้นไม่แน่ว่าตอนสอบเตี้ยนซื่อญาติผู้พี่จะแผ่วฝีมือลง เพื่อจะได้หนีกลับไปเมืองลั่วหยางง่ายขึ้นก็ได้ ใครๆ ก็รู้ว่าญาติผู้พี่อยากเป็นหมอรักษาคน เขาอาจจะหนีไปเรียนกับหมอเทวดาผู้เป็นท่านตาของเขาต่อ ก็ได้นะเจ้าคะ” เฉินเจียอิงพยายามหาคำพูดหว่านล้อม ให้พี่สาวอย่าหวังสูงถึงตำแหน่งจอมหงวน เพื่อในอนาคตจะลดความขัดแย้งของนางเอกกับพี่สาว เหตุการณ์จะได้ไม่รุนแรงนัก

“น้องสาวไปสนิทกับพี่เฟิงอวิ๋น จนรู้มากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ หึ พี่สาวไม่คุยกับเจ้าแล้ว นี่คงเพราะดื่มยาไปเยอะ พี่สาวรู้สึกว่าอิงเอ๋อร์แปลกไป”

เฉินเจียอิงชะงัก ก่อนจะหันไปดึงแขนของเฉินเหม่ยหรูเข้ามากอดอย่างออดอ้อน งัดวิชาลูกคนเล็กมาใช้ทันที “ถึงจะแปลกอย่างไร อิงเอ๋อร์ก็เป็นน้องสาวของพี่หญิงรองเสมอ ในโลกนี้พี่หญิงรองมีแค่อิงเอ๋อร์เท่านั้นล่ะเจ้าค่ะที่รักพี่หญิงรองที่สุด”

“ดูสิ ป่วยขนาดนี้แต่กลับยังปากหวานออดอ้อนได้อยู่อีก” เฉินเหม่ยหรูจิ้มหน้าผากของเฉินเหม่ยอิงก่อนจะเผยยิ้มเอ็นดู “มาเถอะ พี่สาวจับเจ้านอนพักดีกว่า ประเดี๋ยวเย็นนี้พี่สาวจะมาเยี่ยมเจ้าอีก” เฉินเหม่ยหรูพูดก่อนจะจับเฉินเหม่ยอิงลงนอน

เฉินเจียอิงยอมนอนตามใจของเฉินเหม่ยหรู ก่อนพูดว่า “พี่สาวเจ้าคะ คนบ้านนอกเหล่านั้น คำนี้พี่อย่าพูดดูถูกพวกเขาเลยเจ้าค่ะ ใครได้ยินจะมองพี่สาวในแง่ไม่ดีนะเจ้าคะ พวกเขาใช้ชีวิตอย่างลำบาก สอบเพื่อหวังตำแหน่งมาเลี้ยงดูครอบครัว ไม่เหมือนพวกเราไม่เคยเดือดร้อนเรื่องใด ไม่เข้าร่วมการสอบก็สามารถเข้าทำงานในราชสำนักได้”

“ได้ พี่สาวรับปากจะไม่พูดให้คนอื่นได้ยิน ดูสิ ป่วยคราวนี้ถึงกับรู้จักเอ่ยปากสั่งสอนพี่สาวเสียแล้ว”

เฉินเจียอิงหลับตาและคิดในใจ ฉันจะสอนเธอทุกวัน เผื่อบางทีจะเปลี่ยนแปลงนิสัยของเธอได้บ้าง

เฉินเหม่ยหรูนั่งรออยู่เป็นเพื่อนจนน้องสาวหลับสนิทจึงเดินกลับเรือนฮุ่ยอวี่ เมื่อคิดไปถึงคำพูดของน้องสาวที่ว่า ในโลกนี้มีเพียงน้องสาวที่รักนางที่สุด อดอมยิ้มไม้ได้ เด็กคนนี้ไปหาคำพูดดีๆ อย่างนี้มาจากที่ไหนนะ แต่ฟังแล้วช่างรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน หากพี่ไคหยางพูดกับนางแบบนี้บ้างไม่รู้ว่า ตนเองจะมีความสุขมากขนาดไหน

จ้าวเฟิงอวิ๋น เมื่อกลับถึงเรือนจี๋อวี่หันมาพูดกับคนสนิทว่า “กุ้ยเส้า เจ้าไปที่สำนักกว่างเฉาดูว่าปิดประกาศรายชื่อผู้มีสิทธสอบฮุ่ยซื่อหรือยัง หากมีเจ้าช่วยคัดลอกมาให้ข้าหนึ่งใบ คัดมาให้ครบทุกรายชื่อเลยนะ”

“ได้ขอรับ” กุ้ยเส้ารับคำก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว

“คุณชายใหญ่ให้กุ้ยเส้าไปคัดรายชื่อมาทำไมหรือขอรับ คัดเพียงแค่รายชื่อและลำดับสอบของคุณชายใหญ่และคุณชายหย่งฉีก็น่าจะพอแล้วนี่ขอรับ” กุ้ยเหลียง บ่าวรับใช้คนสนิทอีกคนของจ้าวเฟิงอวิ๋นเอ่ยปากถามอย่างสงสัย

“ข้าแค่คิดว่า หากคนผู้นั้นมาสอบพร้อมข้าจริง ข้าคงไม่จำเป็นต้องออมมือแล้ว ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนผู้นั้นจะเก่งกาจขนาดไหน” เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเฉินเหม่ยอิงรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร จึงต้องให้กุ้ยเส่าไปตรวจสอบว่าที่เฉินเหม่ยอิงพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่

“เมื่อครู่มีสารจากซื่อจื่อผิงอันอ๋องเขียนสารเชิญคุณชายไปพักที่จวนผิงอันอ๋องอีกแล้วขอรับ” กุ้ยเหลียงบอกเจ้านายของตน และยื่นสารเปิดผนึกให้เจ้านายอ่าน

จ้าวเฟิงอวิ๋นเหยียดยิ้ม ตอนที่เขากำลังจะมาสอบเซียนซื่อ ท่านพ่อของเขาจ้าวเจียงหวายได้ส่งสารไปจวนผิงอันอ๋อง ยามนั้นกลับไม่มีสารตอบกลับ ในขณะที่จวนตระกูลเฉินแค่เพียงได้รับข่าวว่าเขาสอบผ่านได้เสี่ยวซานหยวนของลั่วหยางแล้ว ต้องเข้ามาเตรียมสอบเซียนซื่อในเมืองหลวง ก็ให้เฉินหย่งฉีเดินทางไปลั่วหยางด้วยตัวเอง เพื่อชวนและรับเขามาพักที่จวนตระกูลเฉิน ผู้ใดจริงใจกว่ากันมองที่การกระทำก็รู้

ห้าปีก่อนสุยไคหยางโดนวางยาพิษ ท่านป้าใหญ่จ้าวเจียงเหวินพาบุตรชายไปขอร้องมารดาของเขาเพื่อให้ท่านตาที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอเทวดารักษา แม้ไม่อาจรักษาจนหายขาดแต่ก็สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ท่านป้าใหญ่ที่มีฐานะเป็นพระชายาเอกผิงอันอ๋องกลับไม่พอใจ ที่บุตรชายต้องมีอาการปวดศีรษะทุกครั้งที่มีอากาศหนาว จึงพาบุตรชายซื่อจื่อผิงอันอ๋องจากไป และไม่ติดต่อกับจวนตระกูลจ้าวอีก ราวกับว่าตระกูลจ้าวเป็นผู้วางยาพิษบุตรชายของพระนางเสียได้

หากเขารู้ก่อนว่าจ้าวเจียงหวายผู้เป็นบิดาจะเขียนจดหมายหาพระชายาเอกผิงอันอ๋องผู้เป็นป้าของเขา ที่จ้าวเฟิงอวิ๋นคงห้ามก่อนแล้ว แต่อย่างไรคนเหล่านี้ก็เป็นผู้สูงศักดิ์ ไม่อาจไม่อยากนับญาติ และก็ไม่ควรเป็นศัตรู จึงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

“กุ้ยเหลียงเจ้าช่วยเขียนสารแทนข้า อีกสองวันข้าจะไปเยี่ยมเยียนคำนับพระชายาเอกผิงอันอ๋องถึงจวนของผิงอันอ๋องด้วยตัวเอง”

“ขอรับคุณชายใหญ่” กุ้ยเหลียงรับคำ จ้าวเฟิงอวิ๋นจึงกลับไปท่องตำราต่ออย่างขยัน แม้เขาไม่อยากเข้ารับราชการ แต่เขาก็ไม่อาจจะทำให้ตระกูลจ้าวขายหน้าได้ ยิ่งมีคนเก่งมาร่วมในการสอบยิ่งท้าทายมากขึ้น นี่คือความคิดของจ้าวเฟิงอวิ๋น