15. คนดีคนเดิม

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนดีคนเดิม

--------------------------------------------------------------------------

คืนทั้งคืนแสนดีกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กับหมอปืนอยู่หลายครั้ง แม้ว่าเขาจะอุ้มเธอกลับเข้าไปนอนด้านในห้องตามคำขอ แต่เมื่อวางเธอลงบนเตียงคนอารมณ์แปรปรวนก็จับเธอกระแทกอยู่แบบนั้นนานเป็นชั่วโมง จนทั้งคู่หมดแรงและผล็อยหลับไป ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทำให้แสนดีบอบช้ำจนไม่อาจขัดใจเขา ทำได้เพียงแค่นอนเฉยๆ รอเวลาอยู่เช่นนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น...

เมื่อตื่นขึ้นมาแสนดีก็ยังเห็นว่าคนไข้ของเธอนั้นหลับอยู่ เหมือนว่าเขาเองก็จะเพลียมากเช่นกัน “ทุบสักทีดีไหมเนี่ย”

คนตัวเล็กง้างกำปั้นใส่คนที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ เพราะโมโหกับเรื่องที่เขาทำ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเรื่องทั้งหมดอาจจะเป็นเพราะเธอที่เปลี่ยนตัวยาแรงเกินขนาดให้เขาทานก็ไม่อาจเอาความผิดพลาดของตัวเองไปลงที่คนไข้ได้ เพราะเธอรู้ดีว่าเขาคือ ‘คนเสียสติ’ นั่นแปลว่าที่ทำลงไปก็เพราะไม่มีสติ

“เฮ้อ” สุดท้ายสิ่งที่ฉันกลัว ก็เกิดขึ้นซ้ำสองจนได้

คุณหมอแสนดีลุกออกจากเตียงในตอนเช้ามาจัดการเรื่องยา เพราะคิดว่าของที่สั่งไปน่าจะมาส่งแล้ว ซึ่งเธอต้องคอยจัดการให้คนไข้ได้ทานข้าวทานยาตรงตามเวลาทั้งสามมื้อ

และเมื่อแสนดีลุกออกจากเตียงไปได้สักพัก ไม่นานคนไข้ของเธอก็ตื่นขึ้นและยังดูจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่ ที่เห็นว่าตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอแฟนสาวนอนอยู่ข้าง ๆ

ด้านนอกห้องนอน...

“ตื่นแล้วเหรอคะป๊า บี๋ทำข้าวเช้าอร่อย ๆ ไว้ให้ รอแป๊บนึงนะคะ”

แสนดีจำท่าทางของญะญ๋ามาพูดเอาใจหมอปืน เพราะคิดว่านั้นจะทำให้เขาอารมณ์ดีไม่หัวเสียแต่เช้า ซึ่งวิธีของเธอก็เป็นวิธีที่ดีใช้ได้

“เมียป๊าน่ารักจัง” ฟอด~

ชายร่างสูงเดินเข้าไปกอดและหอมฟัดคนตัวเล็ก ซึ่งครั้งนี้เธอก็ทำกลับในแบบเดียวกัน ทั้งกอดทั้งหอมและแถมมีรอยยิ้มหวาน ๆ ให้เห็นแล้วรู้สึกชื่นใจอีกด้วย

“ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะคะ”

“ให้ป๊าช่วยไหมครับ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ บี๋อยากทำให้ ป๊าไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะนะคะ”

“ก็ได้ครับ”

สายตาของคนไข้ทำให้ดูออกว่าเขายังไม่ได้เหมือนเดิมซะทีเดียวเพราะตอนนี้ยาน่าจะยังออกฤทธิ์อยู่ หากได้รับยาตัวเดิมที่เคยทานอยู่ปกติกลับไปปรับสมดุลอาการคงดีขึ้น

โต๊ะทานข้าว...

อาหารวันนี้เธอทำในสิ่งที่หมอปืนบอกว่าชอบทานทั้งหมดเพราะอยากจะเอาใจคนไข้ และดึงหมอปืนคนแสนดีของเธอกลับคืน เพราะไม่งั้นเธอคงทนรับมือกับร่างสองของเขาไม่ไหว

“กินเยอะ ๆ นะคะ บี๋จำได้ว่าป๊าชอบกินเลยตั้งใจทำสุดฝีมือเลย”

“ตื่นมาก็เอาใจป๊าเลยนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกแม้มีรอยยิ้มให้เห็นบนใบหน้าแต่แววตากลับเหมือนฆาตกรโรคจิต

คุณหมอสาวสวยที่ได้มองก็กลัวจนแทบไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นสบตา เพราะไม่อยากเผลอทำอะไรขัดใจให้เขาอารมณ์เสีย

“นี่ยาค่ะ”

“...” สายตาคนไข้มองดุไปที่คุณหมอที่ยื่นถ้วยยากับน้ำดื่มสะอาดให้ตนเหมือนทุกวัน และทุก ๆ มื้ออาหารที่เขาต้องทานมันราวกับคนป่วย

“ทำไมต้องให้กินยานี่ทุกวัน” หมอปืนขมวดคิ้วเข้มถามแสนดี

“คือ...”

“ในยานี่มีอะไร?” เขาเริ่มสงสัยกับยาที่ตัวเองกินเข้าไปทุกวัน เพราะไม่รู้ว่ามันทานแล้วช่วยในเรื่องอะไร เพียงแค่ทานตามที่แฟนสาวบอกก็เท่านั้น

“มันช่วยเรื่อง...กระดูกและบำรุงระบบประสาทค่ะ ตอนนี้ป๊าอายุเข้าเลขสี่แล้ว บี๋อยากให้ป๊าร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย”

เธอแสร้งพูดหน้าหงอยเพราะหวังว่าเขาจะเข้าใจในความหวังดีนี้ และไม่คิดว่าการดุให้เขากินยาจะใช้ได้ผลเหมือนทุกครั้ง จึงลองเปลี่ยนวิธีตีหน้าเศร้าดู

“คนเราเมื่ออายุเยอะขึ้น ก็ควรได้รับวิตามินที่ร่างกายไม่ได้ผลิตแล้วไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้บี๋เองก็เริ่มทานอาหารเสริมแล้วเหมือนกัน”

“…ป๊าขอโทษครับ”

เขาเอ่ยคำขอโทษกับแสนดีก่อนจะหยิบยาที่เธอเตรียมไว้ให้มาทาน เพราะสิ่งที่เธอพูดคนเป็นหมออย่างเขาเองก็พอเข้าใจ ว่าร่างกายของเราควรได้รับการดูแลจากวิตามินอาหารเสริมพวกนี้เมื่อร่างกายไม่สามารถผลิตได้เองตามธรรมชาติ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

วันนี้เป็นวันที่เขางอแงกว่าทุกวันและกินยายากกว่าปกติ แต่เธอก็ทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้ และหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จทั้งสองคนก็นอนเล่นอยู่ด้วยกันที่ห้องนั่งเล่น

คุณหมอแสนดีคอยเอาใจคนไข้ของเธออยู่ตลอดทั้งวัน เพราะไม่อยากให้เขากลายไปเป็นปีศาจเหมือนเมื่อคืนนี้ เพราะทั้งร่างกายรวมไปถึงช่วงล่างของเธอนั้นคงรับไม่ไหวด้วยเช่นกัน

“เมียป๊าสวยจัง” หมอปืนพูดชมคนตัวเล็กที่เขาจับมานอนอยู่บนร่างหนาของตน ที่โซฟาหรูกลางบ้าน

“ญ๋าเป็นคนสวยใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามเพราะคิดว่าเขาเห็นหน้าเธอเป็นเช่นนั้น

“ใช่ครับ ญ๋าเป็นคนสวย”

“ใช่ค่ะ ญ๋าสวยมาก น่ารักมากด้วยเนอะ” เธอพูดต่อท้ายคำของหมอปืน พรางนึกถึงหน้าสาวสวยเพื่อนรักที่เธอพูดถึง ความสวยของญะญ๋ายังส่องประกายอยู่เช่นเดิม แม้เวลานี้เธอจะจากไปแล้ว

เรื่องราวผิดพลาดที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย เพราะการรักษาหมอปืนดูเหมือนจะผิดพลาดหลายจุดจนเธอไม่สามารถเรียกคืนทุกอย่างกลับมาได้แล้ว

“...” ขอโทษนะญะญ๋า ฉันผิดเองที่ปล่อยให้เกิดเรื่องนั้นขึ้น...

แสนดีมองหน้าหมอปืนและนึกขอโทษเพื่อนรักของเธอถึงสิ่งที่แก้ไขไม่ได้แล้ว แต่เธอก็ไม่เลือกที่จะถอยเพราะอยากจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับญะญ๋า คือจะรักษาหมอปืนให้หายจนกลับมาเป็นปกติ

“ป๊ารักบี๋นะครับ”

“ค่ะ บี๋ก็รักป๊า” แสนดีพูดบอกรักหมอปืนกลับ แต่มันเป็นคำพูดที่ไร้ซึ่งความรู้สึกรักต่างจากอีกคน

แววตาอ่อนโยนของเขาปรากฏให้เห็นอีกครั้งบนใบหน้า รอยยิ้มแสนอบอุ่นที่ยิ้มให้เธอในตอนที่ลูบหัวเอาใจ สิ่งนั้นทำให้คุณหมอแสนดีเผลอยิ้มตาม

“กลับมาแล้วสินะ คนดีคนเดิมของฉัน”

“อะไรนะครับ?”

“เปล่าค่ะ บี๋แค่ชอบตอนที่ป๊าอ่อนโยนแบบนี้”

เธอพูดอย่างโล่งใจ เมื่อรู้สึกว่าคนไข้ของเธอกลับมาเป็นคนเดิม ไม่ใช่คนพูดยากหัวดื้ออารมณ์รุนแรงอย่างที่ทำให้เธอหวาดกลัวเมื่อคืน...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~