16. ความเคยชิน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความเคยชิน

--------------------------------------------------------------------------

อาทิตย์ต่อมา...

ช่วงที่ผ่านมาฉันกลับมาสั่งหมอปืนได้เหมือนเดิมและดุเขาได้อย่างที่เคยทำ แต่พอเห็นหน้าหงอยๆ ของเขาก็กลายเป็นว่าฉันต้องใจอ่อนทุกที

“มานี่ค่ะ บี๋ไม่ดุแล้ว”

แสนดีอ้าแขนพร้อมกับเรียกหาคนไข้ของเธอที่กำลังทำท่าทางน้อยอกน้อยใจที่โดนเธอดุเมื่อครู่นี้ กับเรื่องอย่างว่าที่เธอไม่ยอมให้เขาทำนานเป็นอาทิตย์

“ก็บี๋อ่ะ”

แม้จะยังรู้สึกงอแงแต่ตนก็ยอมเดินหน้าหงอยเข้าไปหาสาวสวยผมสั้นแต่โดยดี ทั้งที่ลึก ๆ ก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิดอะไรที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอที่เป็นเมีย

“วันนี้บี๋ไม่มีอารมณ์ค่ะ ไว้เป็นพรุ่งนี้นะคะ”

“พรุ่งนี้อีกแล้ว พรุ่งนี้ทุกที” คนไข้สุดหล่อพูดตัดพ้อจนทำอีกคนที่ได้ยินยิ้มตาม และเผลอตัวทำบางอย่างไปด้วยความเคยชิน

“พรุ่งนี้จริง ๆ ค่ะ” ฟอด

แสนดีหอมฟัดแก้มคนไข้ของเธอด้วยความรู้สึก ทั้งที่เขาไม่ได้ขอให้เธอทำ แต่เธอกลับทำมันไปตามความต้องการเพราะหน้าตางอแงของหมอปืนมันถูกใจคุณหมอสาวสวย ซึ่งเมื่อรู้ตัวอีกทีว่าเธอเผลอทำบางสิ่งไปตามอารมณ์เธอก็ถูกเขาฟัดแก้มกลับแล้ว

บ้าเอ๊ย! แกทำอะไรเนี่ยแสนดี

“ก็ได้ครับ ป๊ารอพรุ่งนี้ก็ได้” ถึงแม้จะกลัวโดนหลอกซ้ำสอง แต่หมอปืนก็ไม่อาจจะงอแงชนะคุณหมอแสนดีได้ เพราะรู้ดีว่า ‘ไม่’ ของเธอนั้นคือ ‘ไม่ได้จริง ๆ’

ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้าน...

ทั้งสองคนออกมาซื้อของเข้าบ้านเหมือนประจำทุกๆ อาทิตย์ แต่วันนี้พิเศษตรงที่ว่าจะมีแขกมาเยี่ยมที่บ้าน ที่ไม่ใช่หมอเซฟและหมอแสนรัก

“พ่อกับแม่จะมาถึงเมื่อไหร่คะ?” แสนดีพูดคุยกับปลายสาย พ่อและแม่ของญะญ๋าที่อยากจะมาเยี่ยมดูอาการหมอปืนเพราะเห็นว่าแสนดีรับรักษาเป็นคนไข้พิเศษแล้ว หลังจากปฏิเสธอยู่หลายหน

“ใกล้แล้วลูก อีกชั่วโมงก็คงจะถึง”

“อย่าลืมเรื่องที่หนูบอกนะคะ” เธอกำชับเรื่องที่เคยคุยกับทั้งสองคนไว้ ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่แสนดีแต่เป็นญะญ๋าของหมอปืน

“ได้จ้ะลูก” ถึงแม้ว่าแสนดีจะเป็นเพื่อนสนิทญะญ๋า แต่ทั้งสองคนก็รักและเอ็นดูเธอไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ เพราะเด็กสองคนนี้เติบโตมาพร้อมกัน

“วางสายไปแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ แม่บอกว่าอีกชั่วโมงก็น่าจะถึง” แสนดีตอบคำถามของหมอปืนโดยที่ไม่ได้หันไปมองเขา เพราะมัวแต่สนใจกับของที่เลือกซื้อจนเมื่อหันมองอีกทีก็พบคนขี้งอนยืนห่างออกไป

“เป็นอะไรอีกคะ ทำไมไม่เดินตามมาล่ะ?”

“ก็บี๋ไม่จับมือป๊า แถมเดินไม่รอเลย”

“เฮ้อ วัน ๆ จะหาเรื่องงอนบี๋ทั้งวันเลยเหรอคะ?”

เธอเดินกลับไปคว้ามือคนไข้ขี้งอนมาจูงตามที่เขาอยากให้เธอทำ ซึ่งการกระทำนี้ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจเหมือนกับครั้งแรก ๆ แต่มันกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

“ก็ป๊ารักบี๋หนิ แต่ว่าบี๋...”

“รักค่ะรัก จะต้องให้พูดซ้ำอีกกี่ครั้ง” เธอบอกรักเขาท่าทางหงุดหงิด

จ๊วบ~

“ป๊า!” แสนดีดุหมอปืนที่จู่ ๆ ก็ประคองใบหน้าของเธอดึงเข้าไปจูบในที่สาธารณะ “ทำแบบนี้ได้ยังไงคะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านนะ”

“^^” ตอนแรกผมเองก็ไม่ชอบที่โดนญ๋าดุ แต่เหมือนว่าตอนนี้ผมจะมองว่ามันน่ารัก ในตอนที่เธอทำหน้าตาดุหรือแม้แต่ทำท่าทางโกรธ

หน้าตาของหมอปืนเวลานี้ ราวกับคนโง่ที่ไม่รู้อะไร นอกจากรู้แค่ว่าตนรักญะญ๋ามากแค่ไหนและมีความสุขที่สุดเมื่อได้อยู่กับเธอ แม้ว่าเธอจะเปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่เธอคนเดิม เขาก็พร้อมที่จะรัก...

เพนท์เฮ้าส์หมอปืน...

ในตอนที่แขกทั้งสองคนมาถึงก็เป็นตอนที่แสนดีและคนไข้ของเธอกำลังเตรียมอาหารต้อนรับอยู่ในครัว ความรู้สึกมากมายเกิดขึ้นเมื่อทุกคนได้พบหน้ากันอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน

แม้ว่าทั้งคู่จะรับรู้เรื่องความสำพันธ์ของลูกสาวที่จากไปกับเพื่อนรุ่นน้องของทั้งคู่ พวกเขาก็ไม่เคยโกรธหรือผิดหวังในตัวของทั้งสองคนเลย หนำซ้ำยังรู้สึกเสียดายที่พวกเขาไม่ได้ร่วมใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน

เพราะทั้งสองต่างก็รู้ดีว่าหมอปืนเป็นคนดีแค่ไหน แต่น่าเสียดายที่ลูกสาวของเขาไม่ได้มีความสุขกับคนที่เธอรัก

“เป็นไงบ้างไอปืน?”

“สบายดีครับพี่” หมอปืนเดินเข้าไปกอดพ่อของญะญ๋ารุ่นพี่ที่สนิทด้วยความคิดถึงเพราะไม่ได้เจอกันนาน

“แม่สวัสดีค่ะ พ่อสวัสดีค่ะ” แสนดียกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนและเดินเข้าไปช่วยถือของที่พวกเขานำมา

“เป็นไงบ้างแสนดี”

เปรี๊ยะ!

คนเป็นแม่ฟาดมือลงที่ต้นแขนของสามีเต็มแรง เพราะเขาหลุดเรียกชื่อจริงของแสนดีออกมา ซึ่งมันไม่ควร เพราะอาจจะทำให้หมอปืนเกิดสับสนขึ้นได้

“อุ๊ย! เป็นไงบ้างลูก?”

“สบายดีค่ะพ่อ”

“สงสัยพ่อเขาจะคิดถึงแสนดีน่ะ ถึงได้เรียกหาแสนดีแบบนั้น” เธอมองตาค้อนใส่สามีคนโง่ที่พูดอะไรก็ไม่เคยเข้าหัว

หมอปืนมองการกระทำของทั้งสองคนแล้วก็นิ่งเงียบไป ก่อนจะหันมามองหน้าแสนดีคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ อย่างสงสัยในท่าทางแปลก ๆ ของทั้งสองคน

“กินข้าวกันเถอะค่ะ หนูทำกับข้าวไว้รอแล้ว” แสนดีรีบเปลี่ยนความสนใจของทุกคน เพราะทุกอย่างในบ้านตอนนี้หยุดนิ่ง

โต๊ะทานข้าว...

“ญ๋า มานั่งข้างอาทำไมล่ะ ไปนั่งข้างแม่สิ” หมอปืนไล่สาวสวยไปนั่งข้างคนเป็นแม่ และพูดห่างเหินเพราะคิดว่ารุ่นพี่ของตนทั้งสองคนยังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขาสองอาหลาน

“ทำไมล่ะคะ?” แสนดีไม่เข้าใจกับท่าทางของหมอปืนที่เปลี่ยนไป เพราะเขาดูระวังตัวมากเป็นพิเศษ

“ก็...”

“ลูกฉันนั่งข้างแกก็ถูกแล้วหนิ” คนเป็นพ่อพูดขึ้น

“ป๊าเป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“ชู่ววว!” เขารีบดุเธอ เพราะคิดว่าเธอหลุดเรียกเขาว่าป๊า

“...” เป็นอะไรของเขา

“ไม่เอาผมจะนั่งข้างพี่”

“มึงเป็นบ้าเหรอไอปืน” คนเป็นพ่อพูดดุ แต่เขาลืมไปว่าหมอปืนเป็นบ้าอยู่จริง ๆ

“ก็...”

“ทำไม แกเบื่อลูกสาวฉันแล้ว คิดจะทิ้งญ๋าใช่ไหมฮะ?!” เขาทำท่าทางดุรุ่นน้อง ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้หมอปืนสับสน

“ทิ้งเหรอครับ?”

“…ญ๋าบอกพ่อกับแม่ไปแล้วล่ะค่ะว่าเราคบกันอยู่ ทีนี้ก็มานั่งนี่ได้แล้วค่ะ” แสนดีประมวลสถานการณ์และรีบหาทางออกเพื่อให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็ว และไม่ให้คนไข้ของเธอเกิดความสับสนไปมากกว่านี้

“จริงเหรอญ๋า!?”

“เรื่องนั้นเองเหรอ พวกเรารู้นานแล้ว” คนเป็นแม่พูดขึ้น

“จริงเหรอครับ?”

“ก็จริงสิว่ะ จะโกหกหาพระแสงอะไร”

แปลกจังที่ทั้งสองคนไม่โกรธเรื่องที่ผมคบกับญ๋า ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ ญ๋ากล้าบอกพ่อกับแม่ของเธอได้ยังไง ทั้งที่ตัวเธอเป็นฝ่ายไม่ให้ผมพูดบอกใคร

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~