8. หมอขี้เมา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หมอขี้เมา

--------------------------------------------------------------------------

หมอปืนนั่งเกาะแกะแสนดีอยู่ตลอดแม้จะมีแขกมาหาที่บ้าน แต่เขาก็ยังให้ความสนใจแค่เพียงเธอ ในขณะที่แสนดีเองก็เริ่มรู้สึกโหยหาบางอย่างมากขึ้นเพื่อให้มันมาลบเลือนความเครียดที่เธอเป็นอยู่เวลานี้

“เดี๋ยวหนูมานะคะ” เธอพูดบอกแขกก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่ทว่าคนที่เกาะแกะเธออยู่กลับดึงเธอนั่งลงที่เดิม

“บี๋จะไปไหนครับ”

“จะไปเข้าห้องน้ำค่ะ” เธอพูดตอบคนไข้อย่างใช้ความอดทนก่อนที่เขาจะยอมปล่อยมือจากเธอ

ห้องนอนหมอปืน...

สาวผมสั้นเดินเข้ามาในห้องนอนและมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า เธอ พิจารณาอยู่นานว่าจะเปิดมันออกดีไหม และหากเปิดแล้วเธอจะทำอะไรกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าดี

แม้จะเลิกเหล้าไปได้หลายปี แต่พอเห็นของล้ำค่านั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อมเธอก็ไม่อยากปฏิเสธความต้องการของตัวเองได้...

“ขออึกนึงแล้วกันเผื่อจะหายเครียด” เธอมองขวดเหล้าราคาแพงที่ถืออยู่ และยกยิ้มขึ้นเล็กๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดมันออกอย่างระวังมือเพราะเธอกำลังจะได้ดื่มเหล้าขวดเป็นล้านเพื่อล้างความเครียด

อึก!

“อ่าส์ รสชาติโคตรดี สมราคาจริง ๆ”

แสนดีตาโตเป็นประกายกับรสชาติของมันก่อนจะคิดคำนวณปริมาณที่เธอดื่มเข้าไปเมื่อเทียบกับราคาของขวดเหล้าที่เธอถืออยู่

“อึกเมื่อกี้น่าจะประมาณหนึ่งแก้วออนซ์ ก็สี่สิบห้าเอ็มแอล” คนหัวไวมองดูขนาดของขวดเหล้าที่มี700ml และเอามาบวกลบคูณหารกับราคาค่าตัวของมันที่มีมากถึง 75,000 ดอลลาร์ หรือตีเป็นเลขกลม ๆ อยู่ที่ 2,270,000 บาท

“หนึ่งแสนสี่หมื่นห้าพัน โอ้มายกอต~ ฉันกินเหล้าไปอึกเดียวแพงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แค่อึกเดียวเนี่ยนะ?”

แค่อึกเดียวที่เธอดื่มเข้าไปเมื่อครู่ มันปลุกวิญญาณสาวขี้เหล้าของเธอให้วิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าสิ่งที่ดื่มเข้าไปมันไม่มีประโยชน์แต่เธอก็ต้องการมัน

“สี่สิบขวดในโลก ตอนนี้อยู่ในท้องฉันอึกนึงแล้ว โอ้แม่เจ้า รู้สึกดีชะมัด”

ความรู้สึกพรีเมี่ยมนี้มันดีอย่างบอกไม่ถูก เธอเองก็อยากมีมันครอบครองเช่นกัน แต่เวลานี้ทำได้เพียงแอบขโมยดื่มเท่านั้นเพราะเงินในบัญชีที่มีเก็บน้อยกว่าราคาขวดเหล้าที่เธอถืออยู่ซะอีก

“อยู่ในตู้ไปก่อนนะลูก เดี๋ยวพ่อเดินมาหาใหม่”

แสนดีส่งยิ้มหวานให้ขวดเหล้าก่อนจะเดินอารมณ์ดีออกจากห้องไปนั่งรับมือกับคนไข้ของเธอ ที่เป็นเจ้าของขวดเหล้าหรูที่แท้จริง

“บี๋ไปฉี่นานจัง”

“เอ่อ..ขอโทษค่ะ” แสนดีพูดคำขอโทษกับหมอปืน แต่ไม่ใช่เพราะที่เธอหายไปนานแต่เพราะเรื่องที่เธอขโมยดื่มเหล้าราคาแพงของเขาต่างหาก

“ผมจะหาเวลามาเยี่ยมพี่บ่อย ๆ นะครับ”

“ถ้าไม่ว่างก็ไม่ต้องมาหรอก กูอยู่กับญ๋าไม่ได้เหงาอะไร” หมอปืนพูดบอกหมอเซฟ

“แต่หนูเหงาค่ะ มาบ่อยๆ ดีแล้วค่ะพี่เซฟ” แสนดีพูดขึ้นเพื่อไม่ให้หมอเซฟเปลี่ยนความตั้งใจเดิม

“อยู่กับอายังเหงาอีกเหรอครับ?”

“ก็เราอยู่แต่บ้านไม่ได้ออกไปไหนเลย จะไม่ให้หนูเหงาได้ไงล่ะคะ” เธอพูดบอกคนไข้น้ำเสียงเรียบเฉย

“งั้น...เรามีลูกกันดีไหมครับ จะได้มีเด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ในบ้าน ญ๋าจะได้หายเหงา”

“ไม่ค่ะ ไม่” เธอปฏิเสธคำพูดของหมอปืนสีหน้าจริงจังจนทำคนที่ยิ้มหน้าบานเพราะเรื่องที่คิดหุบยิ้มลงทันที

“เดี๋ยวนี้อาพูดอะไร ญ๋าก็ไม่ตลอด...” น้ำเสียงและสีหน้าน้อยใจของหมอปืนทำแสนดีรู้สึกผิด

“มีแค่ป๊าก็พอแล้วค่ะ บี๋ไม่ต้องการใครเพิ่มแล้ว” เธอใช้คำพูดนุ่มนวลบอกกับอีกคน แต่เหมือนว่าครั้งนี้เขาจะเสียใจจริง ๆ เพราะรู้สึกได้ว่าเธอไม่เหมือนเดิม

“บี๋ขอโทษค่ะ~”

แสนดียอมอ้อนคนไข้ของเธอ ยอมทำตัวไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะแขกสองคนที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามเหลือกตาดุใส่เธอ และสั่งให้เธอง้อหมอปืนเพราะกลัวว่าเขาจะเครียดจิตตกกับความกดดันที่ได้รับจากการรักษาของแสนดี

“อีกอย่างญ๋าป่วยอยู่นะคะ จะให้มีลูกได้ยังไง” เธอบอกเหตุผลที่คิดว่าเขาน่าจะรับฟัง

“นั่นสิ...” ผมลืมไปเลยว่าญ๋าป่วยอยู่ ไม่ควรตั้งท้องในตอนที่รับยารักษาอาการป่วย “ไม่เป็นไรนะครับ ป๊าจะรักษาจะทำทุกวิธีให้บี๋หายดี”

ผู้ป่วยหันมาพูดบอกกับคุณหมอแสนดีอย่างอ่อนโยน จนเธอเริ่มงงว่าเวลานี้ใครรักษาใครกันแน่...

“เฮ้อ จะหายใช่ไหมเนี่ย” หมอเซฟที่นั่งมองทั้งสองคนอยู่ถอนหายใจออกมาด้วยความท้อใจ

เวลาผ่านไปจนดึกดื่น ใกล้ถึงเวลาที่หมอเซฟและหมอแสนรักต้องกลับบ้าน แต่ทว่าแสนดีที่เดินหายเข้าห้องนอนไปยังไม่เดินกลับออกมา นานหลายนาทีแล้วจนน่าสงสัยว่าเธอเดินเข้าเดินออกห้องทำไมอยู่หลายหน

“แสนรักขอเข้าไปดูญ๋าในห้องหน่อยได้ไหมคะหมอปืน”

“ได้ เข้าไปสิ”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~