ตอนที่ 2 สายตาที่หมายหัว

คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของอัคนีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้เลือดในกายของจีน่าเย็นเฉียบจนเหมือนถูกแช่แข็ง เธอเม้มปากแน่นจนเจ็บ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอหอย

ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขายกขึ้นแตะที่ปลายคางมนของเธอสัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของจีน่าลุกชันไปทั้งตัว

เธอตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกอยากจะสะบัดหน้าหนี แต่ขากลับก้าวไม่ออก

“ปิดทำไม”

เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นจีน่ายกมือขึ้นมากอดอกแน่นเพื่อบดบังสายตาของเขา

อัคนีไม่ได้สนใจท่าทีขัดขืนนั้น สายตาคมกริบของเขาเริ่มทำงาน... กวาดมองเธออย่างเปิดเผย ตั้งแต่ลำคอระหงที่ชีพจรเต้นตุบๆ... เลื่อนลงมาที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมแรงภายใต้ชุดยูนิฟอร์มรัดรูป... ไล่ลงมาที่เอวคอด... และหยุดนิ่งที่เรียวขาขาวผ่องใต้กระโปรงสั้น

เขามองเหมือนกำลังตีราคา... เหมือนมองสินค้าชิ้นหนึ่งว่าจะคุ้มค่ากับหนี้สินหรือเปล่า

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “ตามฉันมา”

พูดจบก็สะบัดหน้าเดินนำออกไปทันที ไม่รอฟังคำตอบ

จีน่ายืนขาตายอยู่กับที่ สมองสั่งให้หนี แต่ร่างกายไม่ยอมขยับ

“ไปสิครับน้อง” เสียงการ์ดชุดดำที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังกระซิบเสียงเข้ม พร้อมกับขยับตัวเข้ามาบีบทางหนี “เดินไปดีๆ อย่าให้บอสต้องหงุดหงิด”

จีน่าสะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ สุดท้ายเมื่อหันไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน เธอจำใจต้องก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างคนหมดทางสู้

อัคนีพาเธอเดินผ่านโถงทางเดิน เข้ามายังโซนส่วนตัวด้านในสุด เขาผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป แล้วเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มทันทีโดยไม่หันมามองว่าเธอตามมาหรือไม่

จีน่าก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบและหรูหราจนน่าขนลุก ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสเผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แต่เธอไม่มีอารมณ์มาชื่นชม

กริ๊ก...

เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วคริสตัลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อัคนียืนหันหลังให้เธอ รินบรั่นดีใส่แก้วอย่างใจเย็น ราวกับจะแกล้งให้เธอรอจนสติแตก

จีน่ายืนบีบมือตัวเองแน่น เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือทั้งที่แอร์เย็นจัด

“ดื่มไหม?” เขาถามขึ้นลอยๆ โดยไม่หันมา

“มะ... ไม่ค่ะ...” จีน่าตอบเสียงสั่น “คุณพาหนูมาทำไม... หนูจะกลับ...”

อัคนีหันขวับกลับมาทันที แก้วเหล้าในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! ทำเอาจีน่าสะดุ้งจนตัวโยน

เขาเดินอ้อมโต๊ะมายืนพิงขอบ จ้องหน้าเธอนิ่ง

“ชื่ออะไร?”

“จะ... จีน่าค่ะ”

“เรียนอยู่?”

“คะ... ค่ะ...” เธอพยักหน้า “ปีสาม...”

“ทำงานหาค่าเทอม?” เขาเดาอย่างรู้ทัน สายตาดูแคลนกวาดมองสภาพมอมแมมของเธอ

“ค่ะ... หนูทำงานพาร์ทไทม์” เธอรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “หนูไม่ได้ตั้งใจทำไวน์หกใส่คุณจริงๆ นะคะ... มันเป็นอุบัติเหตุ... อย่าเอาเรื่องหนูเลยนะคะ หนูไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ”

อัคนีแค่นหัวเราะ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

“ความน่าสงสารใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะสาวน้อย” เขาพูดเสียงเรียบ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ “ในโลกธุรกิจ... ทำของเขาพัง ก็ต้องจ่าย”

จีน่าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับผนังกระจก ปึก

หมดทางหนี...

อัคนีตามมาหยุดตรงหน้า ยกมือข้างหนึ่งยันกระจกขังเธอไว้

“ค่าเสียหายทั้งหมด... ค่าไวน์ ค่าชุด แล้วก็ค่าเสียเวลาของฉัน...” เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน “ตีกลมๆ ก็เจ็ดหลัก”

จีน่าตาเบิกโพลง อ้าปากค้าง

“จะ... เจ็ดหลัก!” เสียงเธอหลง “คะ... คุณจะบ้าเหรอ! หนูจะไปเอาเงินมาจากไหน! ทำงานทั้งชาติยังไม่รู้จะพอหรือเปล่า!”

“ไม่มีเงิน...” เขาพยักหน้าช้าๆ สายตาเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ “งั้นฉันจะให้โอกาส”

“โอกาส?”

“ทำงานใช้หนี้ฉัน” เขาเสนอ “ไม่ใช่ในฐานะเด็กเสิร์ฟกระจอกๆ นั่น... แต่มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”

จีน่าขมวดคิ้ว “ผู้ช่วยส่วนตัว ทำอะไรคะ”

อัคนียิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่

“ทำทุกอย่าง... ที่ฉันสั่ง”

มือหนาเลื่อนมาจับปอยผมทัดหูให้เธอเบาๆ ก่อนจะไล้ลงมาที่ต้นคอ

“ดูแลฉัน... จัดการชีวิตฉัน... และทำให้ฉันพอใจในทุกๆ เรื่อง”

สายตาจาบจ้วงไล่มองต่ำลงไปที่เนินอกของเธอสื่อความหมายชัดเจน

จีน่าหน้าแดงก่ำ เข้าใจความหมายสกปรกนั่นทันที

“ไม่!” เธอผลักอกเขาออกเต็มแรง “ฉันไม่ขายตัว! ฉันมาทำงานส่งตัวเองเรียน ไม่ได้มาทำเรื่องอย่างว่า!”

“ใครบอกให้ขายตัว” อัคนีเลิกคิ้วกวนประสาท ไม่สะทกสะท้านแรงผลักของเธอ “ฉันจ้างมาเป็นผู้ช่วย... ส่วนเรื่องอื่นถือเป็นหน้าที่พิเศษ”

“ฉันไม่ทำ!” จีน่าเสียงแข็ง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “หนูจะกลับ! เชิญคุณส่งบิลไปที่ร้านได้เลย หนูจะผ่อนให้เท่าที่ไหว แต่หนูไม่ยอมทำเรื่องบ้าๆ นี่เด็ดขาด!”

เธอหมุนตัวจะวิ่งไปที่ประตู

“เชิญ...”

เสียงอนุญาตเรียบๆ ดังไล่หลังมา

จีน่าชะงักมือที่กำลังจะจับลูกบิดประตู หันขวับกลับมามองอย่างระแวง

อัคนียืนล้วงกระเป๋าสบายใจเฉิบ อยู่ที่เดิม

“เดินออกไปเลย” เขาพยักพาวไปทางประตู “แต่ก่อนจะก้าวขาออกไป... ลองคิดดูดีๆ นะ”

“คิดอะไร!”

“หนี้เจ็ดหลัก...” อัคนีวางแก้วเหล้าลง แล้วเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาเธอช้าๆ “...ถ้าเธอไม่จ่าย ฉันก็คงต้องส่งใบทวงหนี้ไปที่อื่น”

จีน่ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หันขวับกลับมามองเขา

“คุณจะทำอะไร...”

“ก็ส่งไปที่สถานีตำรวจ... แล้วก็ส่งสำเนาไปที่มหาวิทยาลัยของเธอไง”

อัคนียิ้มเย็น เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาเธอช้าๆ เหมือนนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม

“รู้ใช่ไหมว่าถ้ามีคดีอาญาติดตัว... มหาลัยจะทำยังไงกับเธอ?” เขาหยุดยืนค้ำหัวเธอ ก้มลงกระซิบถามเสียงนุ่ม “นักศึกษาที่มีประวัติทำลายทรัพย์สินผู้อื่นหลักล้าน... คิดว่าเขาจะยังเก็บเธอไว้ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงสถาบันไหม”

จีน่าตัวแข็งทื่อ

โดนไล่ออก...

คำคำนี้กระแทกใจเธออย่างจัง ถ้าโดนรีไทร์เพราะคดีความ ใบปริญญาที่เธอทุ่มเททำงานหนักเพื่อแลกมันมาก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษ... หรืออาจจะไม่มีสิทธิ์ได้จับมันเลยด้วยซ้ำ

อนาคตที่วาดฝันไว้ว่าจะได้ทำงานดีๆ มีเงินเดือนมาเลี้ยงตัวเอง... จบเห่กันแค่นี้

อัคนีมองเห็นความหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น เขารู้ทันทีว่าเขาขยี้ถูกจุด

“ไม่มีเงินจ่าย... ก็ติดคุก” เขาไล่เรียงข้อเท็จจริงช้าๆ “พอติดคุก... ก็พ้นสภาพนักศึกษา... อนาคตพังยับเยิน”

เขาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

“ถามจริงๆ เถอะ... เธอจะเอาอะไรไปสู้ฉัน?”

จีน่าเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ความเป็นจริงที่โหดร้ายตบหน้าเธอฉาดใหญ่ เธอจนตรอกแล้วจริงๆ กฎหมายช่วยอะไรคนจนๆ อย่างเธอไม่ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าเงินและอำนาจของเขา

ขาที่เคยแข็งขืนอ่อนยวบลงทันที จีน่าทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นอย่างหมดสภาพ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ทุบกำปั้นลงบนพื้นระบายความเจ็บใจ

“ฮือ... คนเลว... คุณมันรังแกคนไม่มีทางสู้...”

อัคนีย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ เอื้อมมือมาบีบคางมนที่เปียกชุ่มน้ำตาให้เงยขึ้นสบตา

“ว่าไง... เด็กดี...”

เขาออกแรงบีบจนเธอเจ็บ บังคับให้จ้องเข้าไปในดวงตาสีดำสนิท

“จะยอมเซ็นสัญญาเป็นผู้ช่วยฉัน... หรือจะเดินออกไป แล้วโยนอนาคตทิ้งลงถังขยะเดี๋ยวนี้... เลือกมา!”

จีน่าสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลพรากจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...

ริมฝีปากบางสั่นระริก เปล่งเสียงที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตออกมา

“ทะ... ทำค่ะ...หนูยอมทำ...”