ตอนที่ 2 สายตาที่หมายหัว

“เธอมีบางอย่างที่พอจะเอามา ‘ขัดดอก’ หนี้ก้อนนี้ได้”

คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของจีน่าราวกับเสียงสะท้อนในถ้ำลึก มันทั้งเย็นเยียบและแฝงนัยบางอย่างที่ทำให้สันหลังของเธอวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก บัดนี้กลับเปลี่ยนจังหวะเป็นความหวาดหวั่นที่จับต้องได้ สมองของเธอพยายามประมวลผลความหมายที่ซ่อนอยู่ใต้ประโยคเรียบๆ นั้น แต่กลับว่างเปล่าไปหมด

ปลายนิ้วเย็นเฉียบของอัคนียังคงไล้อยู่บนกรอบหน้าของเธอ จากปลายคางมนเคลื่อนขึ้นไปตามแนวสันกรามอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับปุยนุ่น แต่กลับหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันทำให้เธอตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหรือหายใจแรง

จีน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่กำลังถูกพิจารณา... ถูกประเมินค่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

และแล้ว... สายตาคู่นั้นก็เริ่มทำงาน

ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของอัคนีละจากดวงหน้าซีดเผือดของเธอ ไล่สำรวจลงมาอย่างเปิดเผยและไม่คิดจะปิดบัง มันเริ่มต้นที่ลำคอระหงซึ่งเผยให้เห็นเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่ตื่นกลัว สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ ราวกับกำลังจินตนาการถึงรอยตีตราความเป็นเจ้าของบนผิวขาวผ่อง

แล้วมันก็เคลื่อนต่ำลงมา... ผ่านไหปลาร้าที่โผล่พ้นขอบชุดเดรสมาเล็กน้อย สู่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบถี่ของเธอ ชุดยูนิฟอร์มที่เคยคิดว่ารัดรูปและเปิดเผยเกินไป บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้สวมใส่อะไรเลยภายใต้สายตาที่ลากผ่านราวกับจะเผาไหม้ทุกอณูผิว

ขนทั่วทั้งร่างของจีน่าพร้อมใจกันลุกชัน... ซู่

นี่มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่กำลังตำหนิลูกน้อง ไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้ที่มองลูกหนี้ แต่เป็นสายตาของผู้ล่าที่กำลังหมายปองเหยื่อ สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง

คุณบอสขา... ยะ... อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ...

เสียงร้องโหยหวนนั้นดังขึ้นในใจ แต่ริมฝีปากของเธอกลับหนักอึ้งจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงยืนตัวสั่นระริก ปล่อยให้สายตาคู่นั้นล่วงล้ำเธอต่อไป

มันกวาดผ่านช่วงเอวคอดกิ่วที่ถูกคาดเดาได้ภายใต้เนื้อผ้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่สะโพกผายกลมกลึงซึ่งถูกขับเน้นด้วยเดรสสั้นกุด สายตาของเขาหยุดพินิจตรงนั้นนานเป็นพิเศษ ราวกับจะประทับภาพความโค้งมนนั้นไว้ในความทรงจำ จีน่ารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว อับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ในขณะเดียวกัน... ลึกลงไปในความรู้สึกกลับมีความซ่านสยิวแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

สุดท้าย... สายตาของเขาก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดที่เรียวขาขาวเนียนซึ่งโผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมาเกือบครึ่ง เขาไล่มองมันตั้งแต่ต้นขาไล่ระดับลงไปจนถึงปลายเท้าที่สวมอยู่บนรองเท้าส้นสูงราคาถูก

ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอ... ถูกสำรวจ... ถูกตีตรา... และถูกหมายหัวไว้แล้วเรียบร้อย

เมื่อการสำรวจสิ้นสุดลง เขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้ง มุมปากหยักได้รูปยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จีน่ารู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในหุบเหวที่มืดมิดและหนาวเหน็บ

“ตามฉันมา”

เขาไม่ได้พูด แต่เป็นการออกคำสั่งที่เด็ดขาดและไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ อัคนีหมุนตัวแล้วเดินนำไปทางโถงทางเดินส่วนตัวที่ทอดยาวเข้าไปยังส่วนลึกของคลับ ทิ้งให้จีน่ายืนนิ่งงันอยู่กับที่ สมองยังคงช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ไปสิ” เสียงของการ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กระซิบเตือน ทำให้จีน่าหลุดจากภวังค์

เธอจะทำอย่างไรดี? หนี? แล้วจะหนีไปไหนได้? ที่นี่คืออาณาจักรของเขา ทุกย่างก้าวในนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทั้งหมด ขัดขืน? ผลที่ตามมาอาจเลวร้ายกว่าการเดินตามไปแต่โดยดี หนี้ก้อนมหาศาลที่เธอไม่มีวันชดใช้ได้คือโซ่ตรวนที่ล่ามคอเธอเอาไว้

สุดท้าย... หญิงสาวก็ทำได้เพียงก้าวเท้าที่สั่นเทาและหนักอึ้งเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทุกย่างก้าวที่เดินลึกเข้าไปในโซนวีไอพีที่เธอไม่เคยมีสิทธิ์ได้เหยียบย่างเข้ามา มันเหมือนก้าวเดินเข้าสู่กรงของราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ

ทางเดินถูกปูด้วยพรมสีเลือดหมูหนานุ่มจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า ผนังบุด้วยไม้สีเข้มขัดมันวาววับ ประดับด้วยภาพวาดศิลปะที่ดูมีราคา แตกต่างจากความวุ่นวายอึกทึกด้านนอกโดยสิ้นเชิง ที่นี่เงียบสงบ... และน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

อัคนีหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่บานหนึ่ง ก่อนจะเปิดมันออกแล้วผายมือให้เธอเข้าไปด้านใน

จีน่าลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สายตาคมปลาบที่ตวัดมองมาทำให้เธอต้องรีบก้าวเข้าไปในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

มันคือห้องทำงานของเขา... ไม่สิ เรียกว่าห้องส่วนตัวน่าจะเหมาะกว่า ด้านหนึ่งเป็นโต๊ะทำงานไม้สีดำขนาดใหญ่ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ อีกด้านเป็นโซฟาหนังชุดใหญ่หรูหรา ถัดไปมีบาร์เครื่องดื่มขนาดเล็กที่เรียงรายไปด้วยขวดเหล้าราคาแพงยิ่งกว่าที่วางโชว์อยู่ด้านนอก และที่ทำให้เธอใจหายวาบที่สุด คือผนังกระจกบานยักษ์ที่เผยให้เห็นวิวมุมสูงของกรุงเทพฯยามค่ำคืน มันงดงาม... และโดดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน

เขาเดินไปรินบรั่นดีสีอำพันใส่แก้วคริสตัลเจียระไน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ

“เธอชื่ออะไร” เขาถามเสียงเรียบ ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด

“จะ... จีน่าค่ะ"

“จีน่า...” เขาพึมพำชื่อเธอราวกับกำลังลิ้มรสชาติมันบนลิ้น “นักศึกษา?”

เธอพยักหน้า สมองเริ่มกลับมาทำงานได้อีกครั้ง “ค่ะ... ทำงานพาร์ทไทม์หาค่าเทอม” เธอตอบตามความจริง หวังว่าความน่าสงสารของตัวเองอาจจะทำให้เขาใจอ่อนลงบ้าง

แต่อัคนีเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ “ความน่าสงสารใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ จีน่า... ในโลกของฉัน มีแต่การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม”

เขาจิบบรั่นดีในแก้ว ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ แล้วก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้สัมผัสเธอ แต่หยุดยืนในระยะที่ทำให้เธอรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา

“ค่าเสียหายทั้งหมด... ตีเป็นตัวเลขกลมๆ ก็ประมาณเจ็ดหลัก”

เจ็ดหลัก! แค่ได้ยินตัวเลขคร่าวๆ โลกของจีน่าก็แทบจะมืดดับ เธอหาเงินทั้งชาติก็ยังไม่พอ!

“แต่ฉันจะให้โอกาสเธอ” เขายื่นข้อเสนอ “ทำงานใช้หนี้ให้ฉัน... ไม่ใช่ในฐานะเด็กเสิร์ฟ แต่เป็น... ผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”

“ผู้ช่วยส่วนตัว?” เธอทวนคำอย่างไม่เข้าใจ หน้าที่นั้นมันจะชดใช้หนี้เจ็ดหลักได้อย่างไร

อัคนีโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกของเขาเกือบจะสัมผัสแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนด้วยกลิ่นบรั่นดีรดลงบนผิวของเธอแผ่วเบา

“ใช่... ผู้ช่วยส่วนตัว” เขากระซิบเสียงพร่า “ดูแลฉัน... ทุกเรื่อง ทำให้ฉัน... พอใจ”

คำว่า ‘ทุกเรื่อง’ และ ‘พอใจ’ ถูกเน้นเสียงอย่างจงใจ ความหมายของมันชัดเจนจนจีน่าไม่ต้องเดาต่อให้เสียเวลา ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่มันไม่ใช่ข้อเสนอ แต่มันคือคำสั่งให้เธอยอมพลีกายเพื่อชดใช้หนี้!

ดวงตาของเขาจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธออีกครั้ง ในแววตานั้นมีความท้าทาย... ความเป็นต่อ... และความปรารถนาที่ไม่ได้ปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป

“เธอไม่มีทางเลือกอื่นหรอกนะ จีน่า... นอกจากจะยอมรับข้อเสนอของฉัน หรือจะให้ฉันส่งบิลเรียกเก็บเงินไปที่มหาวิทยาลัยของเธอ... หรือครอบครัวของเธอที่ต่างจังหวัดดีล่ะ?”

มันคือคำขู่ที่ได้ผลชะงัด ครอบครัวของเธอมีแค่ยายแก่ๆ ที่ทำไร่ทำสวน จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายหนี้ก้อนนี้ อนาคตทางการศึกษาของเธอก็จะพังพินาศลงในพริบตา

น้ำตาแห่งความอับจนหนทางเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาคู่สวย เธอกำลังจะถูกกักขังในกรงทองของพญาราชสีห์ที่จ้องจะขย้ำเธอทุกวินาที

“ว่ายังไง... เด็กดี” เขากระซิบถามย้ำ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะพ่ายแพ้

ทางเลือกของเธอ... ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว