บทที่ 5

วันต่อมาคุณหมอก็อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ แต่เรื่องสุขภาพจิตของแม่ถ้าไม่ดีขึ้นให้รีบพากลับมาพบแพทย์

เธอเรียกรถแท็กซี่ออกมาจากโรงพยาบาลและรถก็มาจอดให้ที่หน้าบ้านเช่า

"ลงมาสิคะแม่" ลูกสาวลงรถแล้ว และเธอก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้แม่

"ไม่ต้องลงหรอก และข้าวของของพวกเธอฉันเก็บให้หมดแล้ว" ตอนที่เสน่หากำลังเปิดประตูรถให้แม่ก็ได้ยินเสียงนี้ดังมาจากด้านในของตัวบ้าน

"มีอะไรหรือคะป้า" ป้าคนนี้เป็นเจ้าของบ้านเช่า

"เธอพาแม่ไปหาที่อยู่ใหม่เถอะ"

"แต่เราจ่ายค่ะประกันบ้านเช่าหลังนี้ไว้ล่วงหน้าสามเดือนนะคะ"

"ถือว่าโมฆะ"

"ทำไมป้าพูดแบบนั้นล่ะ"

"ก็แม่เธอจะมาฆ่าตัวตายใส่บ้านฉันได้ยังไง ดีนะที่ไม่ตาย ถ้าตายขึ้นมาใครจะมาเช่าต่อ"

"แต่ป้าก็ต้องคืนเงินค่ามัดจำให้ฉัน"

"ใครจะบ้าคืนล่ะ เธอทำผิดเอง"

"ตอนมาเช่าไม่มีกฎข้อไหนนี่คะ"

"ฉันตั้งขึ้นมาตอนที่แม่เธอกรีดข้อมือจะฆ่าตัวตายนี่แหละ กระเป๋าของเธอฉันเก็บให้แล้ว" ว่าแล้วป้าเจ้าของบ้านก็โยนกระเป๋าสองใบวางลงตรงหน้าของเสน่หา

"ป้าคืนเงินค่ามัดจำสามเดือนให้ฉันก่อนสิ"

"ก็บอกว่าไม่คืนไง"

"แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปเช่าบ้านหลังใหม่ล่ะ"

"เรื่องของเธอสิ"

"จ่ายค่าแท็กซี่ด้วยครับ" เจ้าของแท็กซี่เห็นท่าไม่ดีเลยทวงค่าแท็กซี่ก่อน

เสน่หาล้วงเอาเงินออกมาจ่ายค่าแท็กซี่ พอหันไปป้าเจ้าของบ้านก็ล็อกประตูรั้วหน้าบ้านไว้แล้วก็เดินหนี

"แม่" แต่พอหันกลับมาจะคุยกับแม่ก็เห็นว่าท่านกำลังจะเป็นลม "แม่ทำใจดีๆ ไว้นะ ไม่มีอะไรหรอกเดี๋ยวหนูหาที่อยู่ใหม่ให้แม่ก็ได้"

"ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไมพ่อของแกถึงทำแบบนั้น"

"หนูไม่คิดว่ามันเป็นฝีมือของพ่อหรอก ต้องมีคนใส่ร้ายพ่อแน่" เธออยากหาความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อกันแน่ แต่ก็ยังไปไหนไม่ได้เพราะต้องดูแลแม่

"แล้วเราจะทำยังไงดี แม่ไม่นอนข้างถนนนะ"

"เราเดินออกไปเรียกรถข้างนอกกันก่อนค่ะ" เสน่หาหอบหิ้วเอากระเป๋าที่เจ้าของบ้านเก็บมาให้เดินนำหน้าแม่ไปก่อน แต่ขณะที่เดินไปเธอก็คอยหันกลับไปมองแม่ที่เดินตามมา

ออกมาถึงหน้าปากซอย เสน่หาเลยให้แม่นั่งรออยู่ป้ายรถเมล์ ส่วนเธอออกมายืนรอโบกแท็กซี่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะให้ไปส่งที่ไหน

"แม่คะได้รถแล้วค่ะ" หญิงสาวเดินมาหิ้วเอากระเป๋าพร้อมกับพยุงแม่เดินมาที่รถแท็กซี่

"จะให้ไปส่งที่ไหนครับ"

พอได้ยินแท็กซี่ถามเสน่หาเลยหันไปมองดูแม่เพราะเธอไม่รู้ว่าจะให้พาไปที่ไหน

"เราไปหาลุงกันไหม"

"ลุงไหนคะ"

"ญาติพ่อของเราไง"

ครอบครัวเธอไม่ได้ติดต่อกับญาติของพ่อคนนี้นานแล้ว ถ้าบากหน้าไปหาตอนที่ลำบากจะดูน่าเกลียดไหม แต่ก็ไม่มีหนทางแล้วนี่ ไปขออาศัยอยู่สักพักหนึ่งท่านคงไม่แร้งน้ำใจหรอก

บ้านของลุงคนนี้อยู่แถวปริมณฑล ให้แท็กซี่มาส่งที่นี่ก็เสียเงินไปหลายบาทอยู่ และเงินที่มีก็ค่อยๆ ร่อยหรอลงทุกที

"ใช่หลังนี้หรือแม่"

"ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นหลังนี้ล่ะ" ลุงคนนี้เป็นพี่ชายของพ่อ แต่ก็เป็นพี่ชายที่ถูกรับมาเลี้ยง

"มาทำไม"

"สวัสดีค่ะคุณเอกคุณจำฉันได้ไหม ฉันเสาวรสภรรยาของคุณคุณานนท์" เสาวรสเคยมาที่นี่กับสามีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นจำได้ว่าสามีอยากจะมาดูความเป็นอยู่ของพี่ชาย แต่ก็ถูกทางนี้ไล่ตะเพิด เพราะเหมือนว่าทั้งสองจะแตกหักกันไม่ดีนัก

"ฉันถามว่ามาทำไม"

"สวัสดีค่ะคุณลุง"

"เอากองไว้ตรงนั้นแหละ"

ได้ยินคำพูดแค่นี้เสน่หาก็รู้แล้วว่ามันจะออกหัวหรือออกก้อย

"ตอนนี้เรากำลังเดือดร้อนอยากมาขออาศัยอยู่.."

"ออกไป" เสาวรสพูดยังไม่จบด้วยซ้ำอีกฝ่ายก็ไล่ก่อน

"ไปเถอะค่ะแม่"

"พี่เอก พวกเราไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ"

ปั้ง!! เสียงปิดประตูกระแทกอย่างแรง จนเสน่หารีบกอดแม่ไว้เพราะเธอกลัวแม่จะตกใจ

"แม่เป็นอะไรไหมคะ"

"แม่ไม่เป็นอะไรหรอก ลองเคาะประตูเรียกลุงอีกรอบสิลูก"

"ไม่ต้องเรียกแล้วล่ะค่ะ"

"แล้วคืนนี้เราจะไปนอนที่ไหนกัน"