บทที่ 4

เช้าของวันต่อมา.. แม่เธอนอนรอเตียงอยู่ชั้นนอกเพราะเตียงที่นี่ผู้ป่วยเต็มหมดแล้ว ถ้าเธอจะจองห้องพิเศษก็ได้แต่จะเอาเงินที่ไหนล่ะมาจอง

จนตอนเช้าหมอเวรประจำวันนี้ถึงได้มาดูอาการของแม่ แผลของแม่ถูกคุณหมอเวรเมื่อคืนเย็บแผลไว้ให้แล้ว แต่อาการทางจิตใจของท่านไม่ดีเลยรอให้พบจิตแพทย์ก่อน

"แม่ฉันเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะคุณหมอ"

"เป็นภาวะเครียดอย่างรุนแรง อาจจะเป็นผลเกิดจากเรื่องที่ญาติเล่าให้หมอฟัง" เสน่หาเล่าทุกอย่างให้คุณหมอฟังไปจนหมดแล้ว

"แล้วแม่จะดีขึ้นไหมคะ"

"สิ่งแวดล้อมมีส่วน ทำให้คนไข้เกิดภาวะเครียดหนักขึ้น แต่ถ้า.."

"แต่ถ้าอะไรคะคุณหมอ"

"แต่ถ้าคนไข้ได้ผ่อนคลายเรื่องที่อยู่อาศัย ก็คงจะช่วยในการรักษาได้ดี" จากที่คุยกับคนไข้ไปพักหนึ่งจิตแพทย์ก็รู้แล้วว่า คนไข้อยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม คงรับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงกระทันหันไม่ได้

แม่เธอติดหรูมาก คบเพื่อนแต่ละคนก็มีแต่ระดับเดียวกันทั้งนั้น โชคดีที่สามีให้เงินใช้ไม่ขาดมือ แต่พอมาเกิดเรื่องแบบนี้เลยเครียดหนักมาก

ออกจากพบจิตแพทย์เธอก็พาแม่กลับมาเตียงผู้ป่วยตอนนี้มีเตียงว่างให้แม่นอนแล้ว ห้องนี้เป็นห้องพัดลมคนป่วยรวมอยู่ในห้องเดียวกันเยอะมาก ที่จะให้เดินยังไม่ค่อยมีเลย

"ลองโทรไปยืมเงิน เพื่อนของแม่หรือยัง เผื่อพวกนั้นจะให้ยืมเราจะได้ย้ายไปอยู่ห้องพิเศษกัน"

"ใครเขาจะให้ยืมล่ะแม่" ตอนที่พ่อล้มละลายแม่ก็เคยโทรไปขอยืมเงินพวกเพื่อนๆแล้ว แต่ทุกคนก็ตัดสายทิ้งหมดไม่ทันได้ยืมด้วยซ้ำ

"ลองบอกไปว่าตอนนี้แม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล แต่ก่อนพวกนั้นต้องการความช่วยเหลือแม่ก็ช่วยทุกครั้ง"

"นอนที่นี่สักคืนก่อนนะแม่เผื่อพรุ่งนี้คุณหมอจะให้กลับบ้านได้"

"แม่บอกให้โทรก็โทรสิ!" ตอนที่นางตะคอกลูกสาวผู้ป่วยเตียงข้างๆ ก็หันมามอง แต่พอเห็นสายตาของนางแล้วเลยไม่มีใครอยากสนใจ

เสน่หาเลยเอาโทรศัพท์ของแม่ออกมาโทร เพราะในเครื่องแม่เมมชื่อเพื่อนไว้ แต่กดเข้าเบอร์ไหนก็เหมือนว่าสายจะไม่ว่าง

"ว่ายังไงล่ะลูก"

"จะว่ายังไงล่ะคะ คนพวกนั้นก็บล็อกเบอร์แม่น่ะสิ"

จนเวลาผ่านไปดึกมากแล้วและแม่ของเธอก็นอนหลับไปแล้วด้วย ถ้าญาติคนไข้จะนอนเฝ้าคือต้องนอนใต้เตียงหรือไม่ก็ข้างเตียง ที่แคบมากแทบจะนอน หงายไม่ได้ด้วยซ้ำ

เสน่หาเลือกนั่งเก้าอี้อยู่ข้างๆ เตียงแม่ เก้าอี้ก็เป็นแบบที่ไม่มีที่พิงหลัง