บทที่2.คนข้างห้อง...

บทที่2.คนข้างห้อง...

จอมขวัญแวะซื้ออาหารขยะข้างทาง มันถูกที่สุดสำหรับอาหารหนึ่งมื้อ และหาซื้อได้ง่ายๆ มีเกือบทุกหนแห่งริมถนนทั่วนิวยอร์ค เธอเดินละห้อยละเหี่ยหิ้วถุงพลาสติกที่บรรจุอาหาร ที่ต้องรับประทานเพื่อประทังชีวิต เดินกลับที่พักอย่างกระปรกกระเปลี้ย อเนจอนาถชีวิตตัวเองจัง...เมื่อไรนะ...เมื่อไรเธอจะได้กลับบ้านเกิด กลับไปนอนฟังเสียงกบเสียงเขียดในท้องนา และกินอาหารฝีมือแม่ ได้กอดพ่อและหลับอยู่ใต้หลังคาบ้านตัวเอง...มันมืดมนและยังไม่เห็นช่องทางเลย เพราะหนี้ก้อนโตมันค้ำหัวเธออยู่ จำนวนเงินที่คนร่ำรวยคิดว่ามันจิบจ้อย...แต่สำหรับคนจนๆ แล้วมันมากมายมหาศาล

น้ำร้อนๆ ไหลเอ่อแทบทุกครั้ง เมื่อนึกถึงบ้านเกิด... จอมขวัญมาเผชิญโชคที่อเมริกาเกือบครบ1ปี เธอจำเป็นต้องมาเมื่อมีโอกาส เพื่อนข้างบ้านมาทำงานขายแรงงานที่ต่างประเทศ เมื่อเขากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเธอได้คุยกับเขา จึงเกิดประกายในหัวสมอง เพราะฐานะทางบ้านย่ำแย่เกินจะเยียวยา พ่อเอาที่นาที่ดินผืนสุดท้ายไปจำนอง ส่งให้เธอและน้องเรียนหนังสือ แต่วุฒิปริญญาตรีสมัยนี้ ก็ไม่หางานง่ายๆ มีแต่คนแก่งแย่งแข่งขันกันทำมาหากิน เธอเป็นคนธรรมดาไม่มีเส้นสาย เลยได้ทำงานในตำแหน่งไม่ใหญ่โต เงินเดือนแค่หยิบมือ ขนาดอดออมจนท้องกิ่ว ก็ยังเหลือไม่พอไปไถ่ถอนที่ดินผืนนั้น ดอกทบต้น ต้นทบดอก จนเจ้าหนี้หน้าเลือดร่ำๆ จะยึดที่ดินของพ่อแม่ไป จอมขวัญจึงตัดสินใจเดินทางมากับพี่น้อยมาหากินไกลถึงอีกซีกโลกหนึ่ง ด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม…ที่จะปลดหนี้...

เงินก้อนแรกที่เป็นเงินเดือน เธอส่งให้พ่อแม่ทั้งหมด เพื่อเยื้อสมบัติชิ้นนั้นไว้สุดความสามารถ จอมขวัญบวก ลบ คูณหาร เธอทำงานทุกวันเก็บทุกบาททุกสตางค์ส่งให้พ่อแม่ คงประมาณ2 ปีเธอก็จะสามารถไถ่ถอนที่ดินผืนนั้นออกมาจากเจ้าหนี้ได้ และเก็บออมอีกสักปี เป็นทุนรอน ก่อนจะเหินฟ้ากลับบ้านเกิด เมื่อมีเงินเก็บพอประมาณ

“พ่อจ๋า แม่จ๋า ไอ้แก้ว คิดถึงทุกคนจัง...” เธอรำพึงเบาๆ เดินคอห้อยกลับเข้าห้องพักที่เช่าไว้นอน

“กลับแล้วรึขวัญ...ไปนอนที่ไหนมาล่ะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น เธอส่งยิ้มเหยเกให้กับป้าเจ้าของห้องพัก ก่อนจะเดินตุปัดตุเป๋ขึ้นไปยังชั้นที่ตัวเองพักอาศัย โดยวิลเลี่ยมเดินตามมาติดๆ เขาขมวดคิ้ว มองหล่อน สลับกับห้องเช่า สรุปหล่อนกับเขาพักที่เดียวกัน แล้วทำไมเขาไม่เคยเห็นหล่อนเลยล่ะ...

กึก...

เสียงประตูห้องข้างๆ เปิดออก จอมขวัญเหลียวขวับกลับไปมอง เธอเบิกตาโตๆ อ้าปากค้าง เมื่อไอ้หนุ่มจอมพลังที่ควบขับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืนจนเจ้าหล่อนแหกปากครางลั่น คือคนๆ เดียวกันที่เธอเจอในสวนสาธารณะ…โลกมันกลมเกินไปแล้ว...

ชิ!! หญิงสาวแยกเขี้ยวใสผู้ชายหน้าตาดีคนนั้น ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาหายวับ... เธอไขกุญแจเปิดประตูมือไม้สั่น และกระแทกบานประตูปิดกลับดังๆ เพื่อระบายอารมณ์โกรธที่ผุดขึ้นมา ‘ไอ้คนบ้ากาม’

หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเก่ากึก เธอตบมือลงบนพื้นเบาะระบายอารมณ์โกรธกรุ่น และบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด “อี๋...หน้าตาก็ดี ทำไม๊ทำไม...ถึงเป็นคนแบบนี้ได้...แหวะ...”

จอมขวัญผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงๆ เธอกลอกตาไปมา แล้วจึงแสยะยิ้มกว้างๆ เมื่อคิดวิธีเอาคืนเขาได้...หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ไอ้หมอนั่นทำเสียงน่าเกียจจนเธอนอนไม่ได้ เธอก็จะทำบ้าง...แต่ไม่ได้ทำเสียงแบบเค้านะ...ขอแค่แหกปากร้องเพลง เสียงเหมือนเป็ดป่วย...กล่อมเค้านอนบ้างแค่นั้นเอง…

เธอปลดกระเป๋าสะพายออกจากหัวไหล่ คว้าผ้าเช็ดตัวเนื้อนุ่มพาดบ่า และเริ่มต้นแหกปากครวญเพลง ทำนองลูกทุ่ง สำเนียงที่หากใครได้ยิน ยังต้องหาอะไรมาอุดหู เมื่อจอมขวัญไม่มีพรสวรรค์เรื่องร้องเพลงเลยสักนิด เธอร้องเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แหลมปรี๊ดและเสียดรูหู

‘ตั้งแต๊...เป็นสาวเต็มกายยยยย หาผู้ชายยยย ถูกใจไม่มี๊...เมื่อคืนฝันดีน่าตบ...ฝันๆ ว่าพบผู้ชายยยยย ยอดดี... พาไปเที่ยวดูหนัง... พาไปนั่งจู๋จี๋ แล้วพาไปเที่ยวชมสวนนนนนนนน.... เด็ดดอกลำดวนส่งให้ด้วยซี๊!! เสียบหูให้ตั้งหลายหนนนนน เสียบหล่น...เสียบหล่นตั้งห้าหกที๊ ต๊กใจตื่นตอนตีสี่ แหม...เสียดายจัง... เฮ้อ...เสียดายจังงงงง…

* ตีห้าไม่ถึงก็จวน.... คิดทบทวนเรื่องฝันชั้นดี๊ ผู้ชายยยยยยอะไรน่าหยิก กระซี้กระซิกน่ารักน่าตี...เพียรมาออดออเซาะ คำเสนาะมากมี๊...ฝันว่าคิดอยู่หวำหวาม ถ้าถูกลวนลามจะทำไงดี...ความคิดพอหยุดลงปั๊บ หมุบหมับหนุบหนับบบบบ เขาจับเขาจี๋...ต๊กใจตื่นมาเสียนี่ แหม...เสียดายจังงงง เฮ้อ...เสียดายจัง”

วิลเลี่ยมหัวเราะก๊าก มลภาวะทางเสียงของแม่สาวนัยน์ตาโต ช่างเป็นอะไรที่สุดทน... เสียงหล่อนแหลมปรี๊ดเหมือนแผ่นเสียงชำรุด แถมเนื้อเพลงก็ไม่คุ้นหู ภาษาที่ได้ยินก็ไม่คุ้นเคย เธอแหกปากร้องลั่น!! เหมือนกับว่าเธอกำลังแกล้งกลับเขาอย่างไงอย่างงั้นเลย...เอ...เขาไปทำให้เจ้าหล่อนไม่พอใจตอนไหนกัน...อ๋อ...ชายหนุ่มกดมุมปากโค้งลง เขายิ้มเมื่อนึกถึงวีรกรรมของตัวเองใน1 อาทิตย์ที่ผ่านมา การพาสาวทรงโตมาเล่นจ้ำจี้กันเกือบอาทิตย์ และเสียงครางของพวกหล่อน คงดังจนเจ้าหล่อนคงนอนไม่หลับ ถึงได้ดูโทรมขนาดนั้น

ก๊อก..ก็อก...

ชายหนุ่มเคาะพนังห้อง “ขอโทษที่รบกวน ต่อไปผมจะพยายามออมเสียง ไม่ให้พวกเธอส่งเสียงรบกวนเธออีก”

“ยี๋!! อีตาบ้า” จอมขวัญปิดปากกลั้นเสียงกรี๊ด!! ขนาดขอโทษ...เขายังไม่วายกวนโทสะเธอเสียอีก หญิงสาวไหวไหล่ เธอเองก็แหกปากจนเจ็บคอ แต่...เขารู้ตัวก็ดี ต่อไปนี้เธอจะได้ไม่ต้องทนฟังเสียงน่ารำคาญนั่นอีกครั้ง...

จอมขวัญเปิดน้ำ และเริ่มลงมือชำระล้างเนื้อตัว เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จเธอจะนอนยาวถึงเช้าพรุ่งนี้...นอนให้คุ้มกับเวลาที่สูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

วิลเลี่ยมนอนฟังเสียงน้ำไหล เขาพริ้มเปลือกตาหลุบลง แต่ให้ตายเถอะในมโนภาพของเขา กลับมองเห็นภาพที่จินตนาการขึ้นมาเอง แม่สาวนัยน์ตาฉ่ำหวานนั่น นอนบิดกายอยู่บนเตียงนอน เธอโบกมือเรียกเขาให้เข้าไปหา ผิวกายขาวลออนวลตา เต่งเต้าตั้งชันและชวนชิดเชย เอวคอดกิ่วและสะโพกผายตึง เรียวขาเพรียวสวยอ้ากว้าง ดอกไม้งดงามกลางง่ามขาเผยออ้า น้ำหวานฉ่ำเยิ้มไหลเอ่อคลอ...และเขาอยากจะกระโจนลงไปคลุกเคล้าชิดเชยเสียเหลือเกิน...

“โว้ย!!” เขารีบเปิดเปลือกตาขึ้น โบกมือตีภาพที่ลอยยั่วเย้าอยู่ตรงหน้า กระโจนพรวดเดียวถึงห้องน้ำและเปิดก็อกน้ำไล่ความฟุ้งซ่านให้แตกกระจายหายไป

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ ไหนบอกจะไม่ส่งเสียงดัง” จอมขวัญบ่นอุบอิบ เธอยกมือขยี้ผมเปียกชื้นบนศีรษะ เพราะพึ่งจะสระผมมาใหม่ๆ หญิงสาวเช็ดผมจนแห้งก่อนจะซุกตัวนอนหลับบนที่นอน เก็บแรงไว้สู้กับงานหนักที่ต้องเริ่มต้นตามวัฐจักรเดิมในวันรุ่งขึ้น

ในขณะที่หญิงสาวนอนหลับสนิท คนข้างห้องกลับไม่สามารถหลับตาลงได้ เขาปิดเปลือกตาครั้งใด ก็เห็นแต่ใบหน้าของผู้หญิงข้างห้องมาคอยยั่วเย้าจนร่างกายเกร็งค้างให้ตายเถอะ!! ยัยบ้านั่นทำเสน่ห์ใส่เขารึ ทำให้เขาคลุ้มคลั่ง อยากจะจับหล่อนกดและฝังตัวในร่างกายอ่อนนุ่มนั่นเสียเหลือเกิน

เป็นครั้งแรกที่วิลเลี่ยมต้องทำแบบนี้กับร่างกายตัวเอง... เขาสอดมือผ่านเอวกางเกงผ้ายืด กุมตัวตนที่เหยียดตึง มันพร้อมออกรบ แค่ไม่มีคู่ซ้อม...ชายหนุ่มพริ้มเปลือกตานึกถึงสาวข้างห้อง พร้อมทั้งขยับเคลื่อนไหวมือใหญ่ช้าๆ สูดปากครางเสียงกระเส่า เมื่อความเสียวสยิววิ่งปราด เขากัดกรามกรอดๆ ขบฟันจนแทบแหลกละเอียด ยามทำนบน้ำแตกพลั่กในอุ้งมือตัวเอง น้ำรักร้อนขุ่นเหนียว ไหลทะลักออกมาจากปลายยอด เปียกชุ่มกางเกงนอนตัวโปรด ...วิลเลี่ยมพ่นลมหายใจพรวดๆ เขาชักมือออกมาและรีบสลัดกางเกงผ้ายืดออกไปจากช่วงล่าง นอนแผ่กางแขนกางขา ลมหายใจหอบกระเส่า ยังรู้สึกถึงความซ่านสยิวที่แผ่ซ่านไม่จางหายไปจากร่างกายง่ายๆ