บทที่ 2 ลืมไปแล้วหรือยัง...

เจ้าหนี้ส่งคนมาทำร้ายข่มขู่ แม่ของเธอได้รับการกระทบกระเทือนบริเวณศีรษะอย่างรุนแรงจนทำให้สมองได้รับบาดเจ็บ จนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

ส่วนจันทร์ส่อง ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่แตกต่าง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่อาศัยอยู่ถูกขายทอดตลาดมีเพียงเงินสำรองก้อนหนึ่งที่นำมาดำรงชีพ

อย่างที่กล่าวในความโชคร้ายยังมีความโชคดี ปรเมศล่วงรู้ว่าครอบครัวเธอเหลือแต่ตัว อีกทั้งมารดายังเป็นผู้ป่วยที่ต้องได้รับการรักษา ทำให้เขาหย่าขาดจากเธอทันที

อิสระที่ได้รับ ทำให้เธอรีบหอบควมรักที่มีไปหา ไตรวิชญ์ที่บ้านของเขา...

แต่ทว่าคำบอกกล่าวของชาวบ้านละแวกนั้นทำให้เธอทรุดลงกองกับพื้น

‘ต่อมันย้ายไปอยู่กับพี่สาวแล้ว เห็นว่าพี่สาวได้ผัวรวยด้วยนะ’

หัวใจสาวอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวด หวนนึกถึงนัยน์ตาของไตรวิชญ์ที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อ น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เฝ้าตามถามเธอตลอดหนึ่งสัปดาห์

‘ยังรักพี่อยู่หรือเปล่า เธอโดนแม่บังคับใช่ไหม’

แม่ของเธอที่ยืนมองอยู่ ส่งสายตาให้ลูกน้องภายในอู่ตรงเข้ามาหาอย่างมาดร้าย

อยากตะโกนออกไปว่าใช่...แต่ทำได้เพียงแค่โป้ปดด้วยหัวใจที่ร้าวราน

'ตอนนั้นบัวยังเด็กยังคิดไม่ได้ แต่ตอนนี้บัวรู้แล้ว ความรักมันกินไม่ได้ บัวอายคนอื่นที่มีแฟนจน พี่กลับไปเถอะบัวรักพี่เมศ พี่เมศคือคนที่เหมาะสมกับบัว'

ยังจำได้ดีว่าตอนนั้น เธอยืนกอดแขนของปรเมศ พยายามไม่หันไปมองเขาอีก กลัว...ว่าเขาจะรู้ว่าหัวใจของเธอไม่เคยเปลี่ยน

“แม่คะ ยายดา เมื่อไหร่จะตื่นหรือคะ”

เสียงของบุตรสาว พร้อมกับชายกระโปรงที่ถูกดึงทำให้สติสัมปชัญญะที่หลุดลอยไปไกลหวนคืนกลับมา             ละสายตาจากร่างของมารดา

“คุณแม่เชื่อว่า คุณยายดาจะต้องตื่นเร็วๆ นี้แน่นอนค่ะ จะได้ตื่นมาเล่นกับของขวัญดีไหมคะ”

“ดีสิคะคุณแม่”

มือบางลูบศีรษะบุตรสาว ระบายยิ้มเอ็นดู เธอเองไม่อาจล่วงรู้ได้ว่ามารดาจะรู้สึกตัวเมื่อไหร่ จะมีโอกาสได้เห็นหลานสาวไหม หรือท่านจะหลับไหลไปตลอดกาล

“มาค่ะ คุณแม่จะทำกับข้าวให้กิน”

เด็กหญิงส่งมือให้มารดา ก้าวเดินตามโดยที่ยังคงหันมามองคุณยายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยกลางบ้าน ตั้งแต่ที่จำความได้

เมนูอาหารเรียบง่าย ไข่เจียวกับผัดผักเป็นเมนูที่ของขวัญชื่นชอบ ถือเป็นโชคดีที่เด็กอย่างเธอไม่เกลียดผักใบเขียว แต่ถ้าขมมากอย่างผักคะน้าก็คงคายทิ้ง

“กินเยอะๆ นะคะ คุณแม่ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยรู้ไหม”

“รู้ค่ะ ของขวัญจะกินเยอะๆ จะไม่กินเหลือ”

เด็กน้อยเคี้ยวข้าวแก้มป่อง ตักอาหารเข้าปากอย่างที่เธอไม่ต้องคะยั้นคะยอให้เหนื่อย

พี่ต่อ...ลูกของเราเก่งมากเลยค่ะ

ดวงตากลมโตจ้องมองบุตรสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายบิดา เสียยิ่งกว่าคนที่อุ้มท้องเก้าเดือน มันไม่ยุติธรรมเสียเลย

ความคิดถึงระคนโหยหาอัดแน่นเต็มอก มันมาพร้อมกับความทุกข์ระทมที่ไม่อาจสลัดไปจากหัวใจ ไตรวิชญ์จะรู้บ้างไหมว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเติบโตจนเป็นเด็กน้อยที่น่าเอ็นดู

เด็กหญิงถูกอาบน้ำจนตัวหอม บัวบูชาช่วยเช็ดตัว แต่ให้สวมใส่ชุดนอนด้วยตัวเอง เพื่อปลูกฝังวินัยความรับผิดชอบไปในตัว

“ของขวัญเก่งไหมคะคุณแม่”

เอ่ยถามน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ทำให้คนมองยิ้มกว้างไปกับความสดใส

“เก่งสิคะ ลูกสาวของแม่น่ารักที่สุด แต่ตอนนี้ถึงเวลาเข้านอนแล้วนะคะคนเก่ง”

เด็กหญิงก้าวขึ้นเตียงนอนอย่างว่าง่าย เอียงแก้มให้อย่างรู้งาน บัวบูชากดจมูกลงบนแก้มป่องๆ ทั้งสองข้าง

“ฝันดีนะคะ คนเก่งของแม่”

“ฝันดีค่ะคุณแม่...”

เธอกดจูบลงบนกระหม่อมของบุตรสาว ขยับลุกจากเตียงตรงไปปิดไฟ ก้าวออกไปด้านนอกเพื่อใช้เวลานี้ทบทวนหนังสือ

หากเรียนจบได้วุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรี จะได้รับเงินเดือนที่มากขึ้น เธอต้องสู้...เพื่อมารดาที่ยังมีลมหายใจ และบุตรสาวที่นอนอยู่ภายในห้อง

แต่ทว่าบางช่วงขณะที่อยู่เพียงลำพัง ความโหยหาคนึงถึงคนของใจ มันถาโถมเข้าใส่ราวกับสายฝน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ยังคงรักเขาไม่เปลี่ยน

ยิ่งเติบโตยิ่งได้เรียนรู้ว่า ความรักที่มีให้ไตรวิชญ์ ไม่ได้มาจากความไร้เดียงสาในวัยเยาว์ แต่มันคือรักแรก และรักเดียวที่มีมาตลอดห้าปี

“พี่ต่อ...พี่ลืมบัวไปแล้วหรือยังคะ”

ดวงตากลมโตรื้นริน มือบางค่อยๆ ปาดน้ำตาทิ้ง ข่มเสียงสะอื้นอย่างยากลำบาก โดยหารู้ไม่ว่าเด็กหญิงตัวเล็กที่ถูกส่งเข้านอน แอบแง้มประตูมองมารดาด้วยความกังวลใจ