บทที่ 1 อดีตที่ขมขื่น

             บัวบูชา สุกลเกียรติ หรือ บัว เธอคือนักศึกษาปีที่สาม ภาคค่ำ ของสถานศึกษาแห่งหนึ่ง ใบหน้าเนียนรูปหัวใจ ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโตสุกสกาวเสมือนมีดาวนับร้อยอยู่ในนั้น

            “บัว เรียนเสร็จแล้วไปกินข้าวกันนะ”

            เสียงของพริกไทยที่เอ่ยเรียก ทำให้หญิงสาวที่กำลังจดเลคเชอร์เงยหน้าขึ้น ปากอิ่มยังคงพึมพำทบทวนข้อความที่อาจารย์สอน

            “โอ๊ย...บัว จะขยันไปถึงไหนเนี้ย ! พอแล้วไปกินข้าวกันเถอะ”

            “ขอโทษนะ บัวไปด้วยไม่ได้หรอก”

            “พริก แกจะไปชวนยัยบัวให้เสียเวลาทำไม ก็รู้อยู่ว่าต้องรีบกลับบ้านไปดูลูก”

            มะเหมี่ยวจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้ผู้ชายทั้งหลายที่หมายปองบัวบูชาได้ยิน

            “นี่มะเหมี่ยว ไม่เห็นต้องพูดเสียงดังเลยนั่งกันอยู่แค่นี้เอง”

            พริกไทยมองอย่างตำหนิ คนพูดไหวไหล่ไม่แยแส

            “ไม่เป็นไรหรอก เรื่องที่บัวมีลูกแล้วไม่ใช่ความลับ หากใครจะรู้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด ว่าแต่...บัวคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้หรอก ตามที่มะเหมี่ยวบอกนั่นล่ะ”

            หญิงสาวเก็บสมุดปากกาลงกระเป๋าผ้า หันมาคลี่ยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสอง ภายในอกหวนนึกถึงบุตรสาว ป่านนี้คงนั่งคอยแย่แล้ว

            “งั้น เจอกันพรุ่งนี้นะบัว”

            “จ้ะ พรุ่งนี้เจอกันนะ”

            บัวบูชายิ้มสดใส โบกมือให้เพื่อนทั้งสองคนที่นั่งอยู่ ทันทีที่อยู่ตามลำพัง พริกไทยหันมาตำหนิมะเหมี่ยวทันที

            “เมื่อไหร่แกจะเลิกอิจฉาบัว”

            “ฉันไม่ได้อิจฉา มีตรงไหนบ้างหรอที่แสดงว่าอิจฉาน่ะ”

            พริกไทยถอนหายใจทิ้ง อยากจะบอกว่า ทุกตรง...แต่คิดว่าคงเหนื่อยเปล่ากับการโต้เถียง

           

            หญิงสาวก้าวลงจากรถโดยสารประจำทาง เดินลัดเลาะเข้าซอยบ้านเช่นนี้ในทุกวัน ประตูรั้วสีขาวสะอาดตาทำให้ปากอิ่มคลี่รอยยิ้ม

            “คุณแม่...คุณแม่ขา”

            เด็กหญิงวัยห้าขวบที่นั่งอยู่บริเวณหน้าประตูบ้านรีบวิ่งแจ้นออกมาหา นับพรที่เป็นพี่เลี้ยงรีบก้าวตามออกมา

            “ระวังหกล้มนะคะหนูของขวัญ”

            บัวบูชานั่งลงบนส้นเท้าโอบกอดบุตรสาว กดจมูกหอมลงบนพวงแก้มยุ้ยทั้งสองข้าง

            “แก้มของหนูของขวัญหอมที่สุดเลยค่ะ”

            “จริงหรือคะคุณแม่”

            “จริงที่สุดค่ะ”

            เด็กหญิงในอ้อมแขนคือขุมพลังงานอันล้นเหลือ ความเหนื่อยล้าทางกาย มลายหายไปจนหมดสิ้น เพียงได้โอบกอดนางฟ้าตัวน้อยๆ

            “ป้านับพรกลับบ้านได้เลย เดี๋ยวที่เหลือบัวจัดการเองค่ะ”

            “งั้นป้าขอตัวเลยนะคะ”

            บัวบูชายกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม หากไม่ได้นับพรมาดูแลบุตรสาว ไหนจะมารดาที่เป็นเจ้าหญิงนิทรา เธอคงลำบาก เพราะช่วงเช้าต้องทำงาน ตกเย็นรีบไปเรียนหนังสือ

            ในอดีตครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของอู่รถแท็กซี่ แม่ของเธอสนิทสนมกับเจ้าของร้านทอง เห็นชอบอยากให้ลูกสาวลูกชายแต่งงานกัน

            แต่เธอ...มีคนที่คบหาอย่างไตรวิชญ์อยู่แล้ว

            ชายหนุ่มเป็นคนดี สุภาพอ่อนโยน ขยันขันแข็งอีกทั้งยังเรียนเก่ง แม้ฐานะทางบ้านจะยากจน เมื่อมารดาล่วงรู้ว่าเธอรักกับไตรวิชญ์ท่านจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อกีดกัน

            ‘แม่คะ...บัวรักพี่ต่อค่ะ เราสองคนคบหากันมานานแล้วค่ะ พี่ต่อเขาเป็นคนดีนะคะแม่’

            มันคือถ้อยคำของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีที่พยายามบอกมารดา แต่คนฟังกลับรู้สึกว่ามันคือความเพ้อเจ้อของเด็กที่ยังไม่ประสาเรื่องความรัก

            ‘ไอ้ต่อมันจนจะตาย แม่มันก็ไม่ปกติ พี่สาวมันก็เร่ขายตัวไปทั่ว หึ...อนาคตบัวยังอีกไกล แม่ไม่มีทางอนุญาตให้บัวไปยุ่งกับพวกมันเด็ดขาด’

            แม้จะถูกห้ามปราม แต่ยังคงฝ่าฝืนจนกระทั่ง ไตรวิชญ์ถูกนักเลงท้ายตลาดรุมทำร้าย ชายหนุ่มไม่อาจล่วงรู้ เพราะเหตุใด แต่เธอรู้ดีว่าเป็นคำสั่งของมารดา

            ‘ถ้าบัวยังไม่เลิกยุ่งกับไอ้ต่อ แม่จะสั่งให้คนไปเผาบ้านมัน’

           

            แววตาของมารดาแข็งกร้าว ปราศจากความเมตตาทั้งที่เธอร้องไห้แทบขาดใจเพียงแค่ขอโอกาสได้รัก วันข้างหน้าจะเป็นเช่นไรไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่ตอนนี้ขอแค่ได้เรียนรู้ความรู้สึกที่มีไปกับเขา ซึ่งไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป

            เธอตัดสินใจที่จะทำตามคำสั่ง เพื่อปกป้องคนรัก ด้วยการแต่งงานกับปรเมศลูกชายเจ้าของร้านทอง แต่ก่อนการแต่งงาน เธอเลือกที่จะเสียความบริสุทธิ์ให้กับชายคนรัก โดยหารู้ไม่ว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ก่อเกิด อีกหนึ่งชีวิต

            ปรเมศไม่แตะต้องเธอแม้แต่น้อย เมื่อเขาล่วงรู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ แต่เขายังเฝ้ารอนับวันตั้งใจจะใช้สิทธิ์ทันทีที่เธอคลอดบุตร

            จันทร์ส่องแม่ของปรเมศชื่นชอบการเล่นพนันเป็นอย่างมากจึงชักชวนวนิดา แม่ของเธอไปเล่นเป็นประจำ  แม้จะร่ำรวยอยู่แล้วแต่ถูกความโลภครอบงำจนท้ายที่สุดสิ้นเนื้อประดาตัว