บทที่ 4 รอพ่อของลูก

ไตรวิชญ์มองพี่สาว และพี่เขยที่ผลัดกันส่งสายตาหวานฉ่ำให้กันไม่เปลี่ยน

"มองแบบนี้อิจฉาใช่ไหมล่ะ"

น้องชายไหวไหล่ พลางส่ายศีรษะไปมา

"ผมจะไปอิจฉาทำไม ออกจะเห็นใจพี่เกรย์ด้วยซ้ำ พี่น้ำผึ้งดื้อขนาดนี้"

คนโดนกล่าวหามองตาขวาง

"ทำเป็นพูดไปรีบๆ หาแฟนสักคนเถอะ พี่สงสารผู้หญิงที่โดนคนใจร้ายหักอกไปเรื่อย"

"ผมเปล่านะครับ ทุกคนที่ผมนอนด้วยรู้สถานะเป็นอย่างดีว่าผมไม่พร้อมจริงจังกับใคร"

น้ำผึ้งหน้าบูดเบื่อน้องชายตัวดีที่ทำตัวไม่ต่างไปจากอดีตสามี

“แล้วหลานผมล่ะครับไม่มาด้วยหรือ”

อัลเกรย์โด้ และน้ำผึ้งมีลูกด้วยกันหนึ่งคน เด็กชายวัยห้าขวบกำลังน่ารักน่าชัง

“ลูก้าอยู่กับคุณยายที่สวนนั่นล่ะ”

น้ำผึ้งพยักพเยิดใบหน้าไปทางสวนด้านหลังทุกอย่างอยู่ในความดูแลของพี่เลี้ยง และพยาบาลที่คอยดูแลผู้ป่วยอย่างมารดา

"ดีแล้วที่วินซ์โสด พี่อยากจะให้ช่วยไปดูแลโรงแรมที่ประเทศไทย จนกว่าจะหาคนมาบริหารแทนได้ วินซ์ไม่ติดอะไรใช่ไหม"

แม้ชายหนุ่ยจะอายุน้อย แต่ความสามารถ และมันสมองที่มีอยู่เหนือคนอายุคนรุ่นราวคราวเดียวกันหลายเท่าตัว

"ประเทศไทยหรือครับ"

มือหนากำแน่น ตลอดห้าปีเขาไม่ได้กลับไปเหยียบที่นั่นสักครั้ง

"เป็นอะไรหรือเปล่าวินซ์ กังวลจะเจอคนรู้จักหรือ"

น้ำผึ้งหมายถึงเพื่อนบ้านที่อยู่ละแวกเดิมที่เคยดูถูกหาเรื่องครอบครัว

"เปล่าครับ..."

"ไม่ต้องห่วง โรงแรมที่ว่าอยู่ในกรุงเทพฯ ฉะนั้นสบายใจได้ นายไม่มีทางเจอคนรู้จักหรอก"

ไตรวิชญ์ยังคงกำมือแน่น นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นก่อนจะซ่อนเร้น

"ไม่มีปัญหาครับพี่เกรย์ผมจะไปดูแลให้ ถึงต่อให้เจอคนรู้จัก ก็ไม่เป็นผลอะไรกับผมหรอก ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่คนเดิม"

"ใช่...ตอนนี้นายก็คือน้องชายฉันคนหนึ่ง ฉะนั้นไม่มีอะไรต้องกังวล"

ฟาลาเบียส เป็นตระกูลเก่าแก่ ที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเงินตรา ซึ่งสามารถแทรกแทรงกฎหมายให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ปรารถนา

"ครับพี่เกรย์"

ไตรวิชญ์ยิ้มรับ เขาไม่เคยเเยเเสกับการนินทาว่าร้ายจากปากชาวบ้าน หรือแม้คำถางถากจากใครก็ตาม สิ่งเดียวที่ อยากหันหลังให้คือ...บุคคลในความทรงจำ

บัวบูชา

           

            โรงแรมมณีมาหยา คือสถานที่ทำงานของบัวบูชา หญิงสาวทำงานในแผนกการตลาด ตามสาขาที่เล่าเรียน แต่ทว่าวุฒิการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพทำให้ได้รับเงินเดือนไม่คุ้มค่าเหนื่อย

            “เดือนนี้เธอต้องพยายามหาลูกค้าให้มากขึ้น         นะบัว ไม่อย่างนั้นพี่คงทบทวนเรื่องที่จะต่อสัญญาจ้าง         อีกที”

            “ค่ะพี่กนกรัตน์ บัวจะพยายามค่ะ”

            หญิงสาวกังวลไม่น้อย มันเป็นช่วงโลซีซั่นนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เลือกที่จะหลีกเลี่ยงการท่องเที่ยว            ในช่วงปลายฝน

            เธอผ่อนลมหายใจอย่างหนักอก แต่ทว่าหัวใจสาวกลับเต้นระส่ำกับสิ่งที่เห็น ดวงตากลมโตไหวระริก ไวเท่าความคิดฝ่าเท้ารีบก้าวกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามแผ่นหลังกว้าง            แสนคุ้นตา

            พี่ต่อ

            เมื่ออยู่ในระยะประชิด มือบางคว้าท่อนแขนกำยำทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าโรงแรมหันมามอง

            “มีอะไรกับผมหรือครับ”

            ได้เห็นหน้าตาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตอัดแน่นไปด้วยประกายแห่งความหวัง มอดดับลงไร้แสง

            “ขอโทษค่ะ...คือดิฉันคงจำคนผิด”

            “คุณคือพนักงานโรงแรมนี้หรือครับ”

            “ค่ะ...ขอโทษด้วยนะคะที่เสียมารยาท”

            บัวบูชายกมือไหว้อย่างสุภาพ ก้าวเดินกลับเข้าไปในโรงแรงมณีมาหยาด้วยสีหน้าอมทุกข์

            "บัวทำอะไรอยู่น่ะ"

"ค่ะ ขอโทษค่ะพี่กนกรัตน์พอดีบัวนึกว่าเจอคนรู้จักค่ะ"

หญิงสาวยิ้มเจือนกลับเข้าไปที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมแผนการตลาดในเดือนถัดไป

พี่ต่อ...พี่อยู่ที่ไหนกันคะ

ชีวิตประจำวันของเธอวนเวียนแบบเดิม หากไม่มีลูกสาวที่เปรียบเสมือนตัวแทนความรักระหว่างตน และ ไตรวิชญ์ เส้นทางชีวิตคงมืดหม่นไร้แสง

การศึกษาจะเป็นใบเบิกทางช่วยให้เธอได้รับเงินเดือนที่มากขึ้น เพื่อจะมีรายได้มาดูแลของขวัญ และมารดา

"บัว...ฉันถามจริงๆ นะ เธอไม่คิดจะมีแฟนใหม่เปิดใจให้ใครบ้างหรือ อายุยังน้อย เธอก็สวย"

พริกไทยเอ่ยถามด้วยความหวังดี การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว อีกทั้งยังมีแม่ที่นอนป่วยไม่ได้สติ ความเหนื่อยล้าทางกายใจไหนจะเรื่องเงินอีก

"บัวยังไม่พร้อมจะมีใครน่ะ"

"บัวฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของลูกเธอเป็นคนยังไง แต่เขาคงไม่มีทางกลับมาแล้ว"

พริกไทยเอ่ยเอื้อนด้วยความหวังดี ขณะที่มะเหมี่ยวนั้นฮึดฮัดในลำคอ อย่างหมั่นไส้