บทที่ 5 การกลับมาของไตรวิชญ์

"โอ๊ย...คนเขารักเดียวใจเดียว รักคนคนเดียวที่ไม่รู้ป่านนี้มีลูกมีเมียไปแล้วหรือยัง ก็ปล่อยไปเถอะ"

ถ้อยคำเหล่านี้ไม่ต่างไปจากคมมีดที่กรีดลงบนก้อนเนื้อข้างซ้าย ใบหน้าของบัวบูชาเศร้าหมองทุกข์ระทมจนคนพูดสะใจ

"มะเหมี่ยว ! ทำไมปากเสียแบบนี้นี่แก"

"เอ้า ฉันก็แค่พูดความจริง ทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้..."

คนทั้งสองที่กำลังถกเถียง บัวบูชาจำต้องห้ามปราม

"อย่าเถียงกันเลย ที่มะเหมี่ยวพูดมันเป็นความจริงทั้งนั้นล่ะ แต่บัวแค่อยากรอน่ะ..."

"รออะไร ?"

"บัวก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้แค่ว่าอยากรอ..."

ภาพจำครั้งสุดท้ายคือแววตาเจ็บปวดของไตรวิชญ์ แต่เธอกลับปฏิเสธขับไล่ให้จากไป ทั้งที่หัวใจเต็มไปด้วยความร้าวราน

ถ้าเจอกันอีกครั้ง...บัวจะบอกให้พี่รู้ว่าไม่เคยมีวันไหนที่ไม่รัก

"เรียนเถอะ อาจารย์มาแล้ว"

ทุกสายตาหันไปมอง หญิงสูงวัยที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารการเรียนการสอน บัวบูชาพยายามมีสมาธิกับการเรียน ทั้งที่ภายในหัวอัดแน่นไปด้วยความ คนึงหาบุคคลในความทรงจำ

ห้าปี่มาแล้วที่ไตรวิชญ์ไม่ได้กลับมาประเทศบ้านเกิด เรื่องราวมากมายในอดีตยังคงฝังลึกภายในหัวใจแต่ทว่าตอนนี้เขาไม่ใช่บุคคลเดิมที่อ่อนแอให้กับความรัก

ชายหนุ่มไม่คบหากับใครจริงจัง ทุกความสัมพันธ์ขับเคลื่อนด้วยเซ็กซ์ ผู้หญิงเป็นเพียงแค่ของเล่นบนเตียง เมื่อไหร่ที่เขาเบื่อหน่าย พวกเธอจะหมดความหมายทันที

เฉกเช่นเวลานี้ที่ภายในห้องโดยสารชั้น เฟิร์สคลาส ระอุไปด้วยเซ็กซ์ร้อนฉ่า

แอร์โฮสเตส หญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนางฟ้าของสายการบินชื่อดัง กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ปากอิ่ม  อ้ากว้างกลืนกินท่อนเนื้ออวบใหญ่

“อื้อ...เต็มปากเลยค่ะ อื้อ...”

มือบางกอบกุมลำเอ็นขยับรูดรั้งอย่างมืออาชีพ  ดูดเลียส่วนหัวเบ่งบานอย่างช่ำชอง

“อึมส์...”

มือหนากดศรีษะทุยลงกับดุ้นเนื้อเขื่องใหญ่ ควบคุมจังหวะอย่างเอาแต่ใจ เสียงความใหญ่ยาวกระทุ้งสุดลำคอระหง

อ๊อก อ๊อก...

หญิงสาวแทบสำรอก แต่กระนั้นเธอยังคงผงกศีรษะขึ้นลงอย่างมืออาชีพ นานๆ ครั้งที่เธอจะพบเจอกับความเขื่องใหญ่ที่ยาวเหยียด

แค่คิด...มดลูกสาวภายในมันสั่นสะท้านอย่างรอคอย

พยายามดูดเลียปรนเปรอสุดความสามารถแต่กระนั้นสิ่งที่อยู่ในปาก และมือ ยังคงแข็งขืนไม่มีทีท่าจะปลดปล่อย

“ทำไม...คุณอึดแบบนี้ล่ะคะ อ่า...คุณวินซ์”

สัญญาณเตือนให้คาดเข็มขัดนิรภัย เนื่องจากเครื่องบินกำลังจะลดระดับลง เพื่อเตรียมแล่นลงสู่รันเวย์

“ขย่มซ่ะ ก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาส อ่า...”

ลักษณะท่าทางตอบสนองเพียงเล็กน้อย ทำให้แอร์โฮสเตสคนสวยเม้มปากแน่น เธอมั่นใจการใช้ปากของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีผู้โดยสารคนไหน...ไม่ติดใจจนร้องโหยหวน

กระโปรงยาวเสมอเข่าถูกตลบขึ้นมากองบนเอวคอดกิ่ว แพนตี้แหวกหลบมุม มือหนากดเอวเล็กให้นั่งทับความเขื่องใหญ่ในทันที

“อ๊าย...สุดยอด อูยส์”

ครวญครางห่อปาก เบิกตากว้างกับความใหญ่โต ที่ชำแรกเข้ามาจนเต็มร่อง เธอหย่อนสะโพกขึ้นลงครูดกับท่อนเนื้อใหญ่ยาว

ตั้งแต่เกิดมา...ไม่เคยเจอไอ้จ้อนของผู้โดยสารคนไหนใหญ่ยาวถึงใจเท่านี้มาก่อน

“อึมส์....อ่า ค่อยเสียวหน่อย ซี๊ด...”

 เสมือนโดนสบประมาท ทั้งที่มั่นใจว่าใช้ปากได้ดีไม่ต่างไปจากหน้าที่การงาน ที่ได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นของสายการบินสามปีซ้อน

“อ๊ะ...เสียว ยาวมาก อ่า...”

จังหวะยกบั้นท้ายขึ้นลงเธอครางหูตาลาย แม้จะหันหลังไม่ได้มองเห็นสีหน้าของคนที่นั่งอยู่ แต่เธอรู้ดีว่าเขาเพิ่งเริ่มเสียวกระสัน

แน่นอนว่าบุรุษเช่นนี้จะสามารถทำให้เธอขึ้นสวรรค์นับครั้งไม่ถ้วนต่อคืน

เครื่องยนต์ที่ลดระดับลงตระเตรียมจะแล่นลงจอดไม่ได้มีผลต่อคนทั้งสอง มือหนากดบั้นท้ายให้กลืนกินความเขื่องใหญ่ กระทั้นขึ้นใส่จังหวะที่ห้องโดยสารสั่นสะเทือน

“กรี๊ด...อ๊าย สุดยอด อ๊า...”

หญิงสาวหวีดร้องเสียวสุดกู่ ขณะที่มือบางพยายามเกาะเกี่ยวหาที่ยึดก่อนที่จะถลาหน้าปักพื้น

เสียงการทำงานของเครื่องยนต์กลบเสียงกรีดร้อง รวมถึงบั้นท้ายที่กระแทกตอกอัดใส่คนร่านจนตาเหลือกลาน

“กรี๊ด...ฮือ ถึงใจมากค่ะ ซี๊ด...”

เธอสุขสมสองครั้งติดภายในระยะเวลาไม่ถึง หนึ่งนาที สะโพกสอบกระทั้นบ้าคลั่ง

พรั่บ พรั่บ