ตอนที่7 ดวงตาศักสิทธิ์

“ท่านพ่ออย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ แม้ว่าข้าจะยังไม่เก่งกาจเท่าใดนัก แต่ข้ามั่นใจว่าจะปกป้องท่านพ่อกับจ้านเอ๋อร์ได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวหันกลับไปมองบิดา ด้วยแววตาที่มั่นใจ ตามที่นางเอ่ยออกมาทุกคำ เพราะสำหรับนางแล้ว ยากนักจะมีคำว่าท้อถอยต่อชะตา ในเมื่อได้เกิดมาเป็นคนแล้ว ไยจะต้องยินยอมให้ชะตา ตราบใดที่ยังมีลมหายใจจะสู้ด้วยเล่า

         “พ่อรู้ว่าเจ้าทำได้อย่างที่พูด แต่เมี่ยวเอ๋อร์ หากคนที่กำลังไล่ล่าเจ้าอยู่ คือคนที่มีความสัมพันธ์ต่อตัวเจ้าเล่า”

         เยว่ฉงเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง หากบุตรสาวรู้ว่าคนที่กำลังคิดเอาชีวิตของนาง คือคนที่นางเคยใฝ่หามาตลอดเล่า นางจะรู้สึกเจ็บปวดเพียงใดกัน

         “หึ ๆ ท่านพ่อ ชีวิตข้ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่ข้านับว่ามีความสัมพันธ์ หากคนที่ไล่ล่าข้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อข้าจริง เขาจะไม่ทำเช่นนี้ต่อข้าเลย แต่ถ้าทำ...สำหรับข้า คนเช่นนั้นก็ไม่มีความหมายให้ข้าต้องนึกถึง”

         หญิงสาวไม่ได้โง่งม จนไม่รู้ว่าคนที่บิดาหมายถึงคือผู้ใด ในเมื่ออีกฝ่ายมองว่านางก็เพียงเลือดก้อนเดียว แล้วนางจะต้องแยแสไปเพื่อสิ่งใด เรื่องนี้แม้นางจะรู้มาโดยบังเอิญ เมื่อครั้งท่านอาจารย์ผู้เป็นสหายของท่านพ่อมาเยือน ทั้งคู่ดื่มจนเมามายแล้วเล่าถึงความหลัง นางจึงรู้มาโดยตลอด ว่าใครกันที่ต้องการกำจัดนาง นับแต่นั้นมา นางจึงไม่เคยนึกถึงผู้ใด มากกว่าคนรอบกาย ที่รักนางเท่านั้น

         “พ่อมิได้ต้องการให้เจ้าเป็นคนไร้หัวใจ แต่พ่อก็รู้ว่าตัวพ่อเอง ก็ไม่อาจมีชีวิตที่ยืนยาวมากพอ ที่จะอยู่ดูพวกเจ้าสองพี่น้องไปจนแก่เฒ่า”

ความเป็นพ่อ ต่อให้ที่ผ่านมาเขาจะเข้มงวด จนดูเย็นชาต่อบุตรสาว แต่เขารักนางมากเหลือเกิน และเหตุผลที่เขาต้องทำเช่นนั้น เพราะเขารู้ดีว่าสักวันเขาต้องตาย นางต้องออกเรือน ย่อมต้องมีภูมิคุ้มกันทั้งกายและใจให้มาก ต่างจากบุตรชายที่เมื่อเติบโต เขาจะมีความเข้มแข็งของบุรุษโดยกำเนิด และไม่ต้องสู้รบกับคำว่าแม่สามี หรือสตรีอื่นในเรือนหลัง เขาจึงต้องเคี่ยวเข็ญบุตรสาวมากกว่าบุตรชาย

         “ตาแก่...จะมาทำลึกซึ้งอันใดตรงนี้ ท่านกลับเข้าเรือนไปได้แล้ว ข้างนอกนี่ให้ข้ากับต้านโจวจัดการเอง”

         เยว่ฉงถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที เมื่อเขาที่กำลังรู้สึกห่วงหาในตัวบุตรชายหญิง ถูกขัดจังหวะอันลึกซึ้งขึ้นมาเสียก่อน นี่คือบุตรสาวที่เขาเลี้ยงมาเองกับมือ เยว่ฉงได้แต่ท่องเอาไว้ในใจ เขาไม่เอ่ยสิ่งใด เดินหน้าตึงตรงไปยังเรือนของบุตรสาว เพื่อดูว่าคนเจ็บรู้สึกตัวหรือยัง เขาอยากรู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร ไยจึงมาเป็นตัวปัญหาของครอบครัวเขาได้ อีกทั้งตัวเขาไม่มีคำใด ที่จะมาโต้เถียงกับบุตรสาวแล้วเช่นกัน

         เสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอของหญิงสาว ได้หยุดลงเมื่อบิดาก้าวหายเข้าไปในเรือนแล้ว นางเบนสายตากลับไปที่การต่อสู้ ดูเหมือนว่ามันไม่จบลงง่าย ถ้านางไม่ลงมือด้วยตนเอง กล้าที่จะล้ำเส้นนางเช่นนี้ นางคงต้องขีดเส้นให้ชัดเจนขึ้นอีกสักหน่อย

         ทางด้านต้านโจว ที่กำลังโรมรันกับมนุษย์ ผู้ที่กล้าบุกรุกพื้นที่ของผู้เป็นนาย เขาย่อมไม่เก็บคนเหล่านี้เอาไว้ แต่ตัวเขาที่เป็นกึ่งปีศาจ ย่อมมีข้อจำกัดบางอย่างอยู่เช่นกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย มียันต์คุ้มกาย ถึงแม้ว่าตัวเขาจะสามารถโจมตีได้อย่างหนักหน่วง แต่ก็ยังคงเอาชีวิตของคนทั้งคู่ไม่ได้ ต้านโจวกำลังใช้สมองอย่างหนัก เพื่อหาหนทางสังหารคนร้ายทั้งสอง เขาไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเพียงแค่เจ็บสาหัส แต่ต้องตายเท่านั้น จึงจะวางใจได้ ว่าคนทั้งคู่ จะไม่วกกลับมาก่อกวนเจ้านายอีก

         ฉึก! ทว่ายังไม่ทันที่จะได้คิดสิ่งใดมากไปกว่านี้ ลูกดอกหน้าไม้ ได้พุ่งเข้าใส่ต้นแขนของต้านโจวเสียก่อน พรึ่บ! และเป็นจังหวะเดียวกับที่ เยว่เมี่ยวเหินกายมายืนขวางหน้าของเขา กับผู้เป็นเจ้าของลูกดอกเอาไว้

         “ท่านอยากได้โลงศพมากขนาดนั้นเลยหรือ จึงได้กระทำเรื่องหยามเกียรติกันได้ถึงเพียงนี้”

         หญิงสาวเอ่ยถามชายแปลกหน้าคนเดิม ที่พยายามอยากจะเข้ามาในร้านของนาง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความลิงโลดของเขา มันช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก เขาคงคิดว่าสามารถลงมือต่อนางได้จริง ๆ สินะ!

         “ข้านำเงินมาให้ แต่เจ้ากลับปฏิเสธ ย่อมทำให้ข้ารู้สึกถูกดูหมิ่น แล้วเรื่องใดที่ลูกค้าผู้มั่งคั่งเยี่ยงข้า หยามเกียรติเจ้ากัน”

         ชายผู้นั้นเอ่ยถามออกมา โดยที่สายตา มองเลยไปยังปีศาจกึ่งมนุษย์ด้านหลังของนาง ที่นี่ช่างน่าสนใจนัก คนไม่เรืองเวทจริง จะไม่สามารถเลี้ยงปีศาจเอาไว้ได้

         “แค่ครึ่งก้าวที่ล้ำเข้ามาในพื้นที่ของข้า นั่นคือการหยามเกียรติกันอย่างชัดเจน คนที่ไม่รู้ขอบเขตของผู้อื่น ย่อมมิใช่คนที่คู่ควรให้เสวนา ตัวท่านอายุก็ไม่น่าจะน้อยแล้ว แต่กลับทำตัวเช่นนี้ ช่างไม่มีความน่านับถือใดเลยจริง ๆ”

         เยว่เมี่ยวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นางรู้ว่าอีกฝ่าย ไม่ได้คิดเพียงแค่การหยั่งเชิง แต่เขาตั้งใจจะลงมือต่อนางให้ถึงตาย

         “ฮ่า ๆ แค่สตรีบ้านนอกไร้การศึกษา ช่างกล้าใช้วาจาราวปราชญ์ ผู้เคร่งในวิชา”

         “เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องเป็นบัณฑิตก็คิดได้ นอกจากคนที่ไร้การอบรมจากครอบครัวอย่างแท้จริงเท่านั้น ที่จะกระทำสิ่งใดอย่างไม่รู้คิด”

         “สามหาว! เจ้ากำลังด่าข้าเยี่ยงนั้นรึ!”

         “สุดแท้แต่ท่านจะคิด และหากจะให้ดี ได้โปรดลงไหจากหลังคาร้านข้าได้แล้ว”

         หญิงสาวไม่คิดหลบสายตา ดวงตาทอประกายสีทองพาดผ่านไปชั่วจณะ เท่านั้นเองที่ชายแปลกหน้า ถึงกับเย็นวาบไปทั้งกาย ดวงตาศักดิ์สิทธิ์ ที่ใช่ว่าจะพบเห็นได้โดยง่าย ผู้ที่เกิดมาพร้อมพลังอันน่าสะพรึงกลัว หากเดินในทางที่ดีย่อมเป็นเรื่องที่วางใจได้ แต่ถ้าคนที่มีพลังนี้เดินในเส้นทางมาร ยากนักว่าทุกย่างก้าวที่ผ่านจะสงบเงียบ

         “เจ้าเป็นใครกันแน่!”

         ชายแปลกหน้าเริ่มที่จะระวังตัวให้มากขึ้น เขาไม่อาจประมาทผู้ที่เกิดมาพร้อมดวงตาเช่นนี้ ต่อให้เป็นภูตผียังต้องหลีกหนี แล้วสตรีที่เกิดมาพร้อมพลังนี้ แล้วยังซ่อนเอาไว้ได้อย่างมิดชิด ย่อมไม่ใช่คนที่เขาจะพุ่งเข้าชนตรง ๆ ได้

         “เป็นเพียงคนขายโลงศพ และถ้าท่านยังคงคิดดื้อดึง ข้าจะมอบโลงศพชั้นยอดให้โดยไม่คิดเงิน”

         ไอสังหารที่พวยพุ่งออกมารอบกายหญิงสาว กดทับผู้บุกรุกทั้งสาม จนต้องถอยร่นไปหลายก้าว

         “ข้าเพียงต้องการเจรจาซื้อขายเท่านั้น”

         “ฮึ! เจ้าคงเห็นข้าเป็นเพียงทารกแล้วกระมัง จึงกล้าที่จะแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ไปเยี่ยงนี้”

         กึก! เท้าบางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คนทั้งสามจำต้องถอยร่นลงไปหนึ่งก้าวเช่นกัน คราแรกคิดว่าก็เพียงผู้มีวิชาธรรมดา เช่นคนที่หากินกับคนตายโดยทั่วไป แต่นางมิใช่อย่างที่คิด นางเหนือกว่านั้นนัก!