บทที่ 12

“วันนี้องค์ชายรองทรงให้คนนำผิงกั่ว[1] มาให้ท่านตะกร้าใหญ่ ทั้งยังบอกว่าเป็นพระอัครมเหสีพระราชทานมาให้โดยเฉพาะ ข้าน้อยนำไปเก็บไว้ที่คฤหาสน์นอกเมืองเพราะไม่คิดว่าองค์จักรพรรดิจะเสด็จ แล้วตะกร้านั้นก็อยู่ในห้องนอนของท่าน” ฉวนจินเอ่ย

“อ้อ” เยวี่ยเทียนฉีพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ แต่ฉวนจินกลับเงยหน้ามองเขาด้วยใบหน้ากังวล แน่ล่ะเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าจักรพรรดิจะถึงกับเปิดเข้าไปห้องนอนของผู้อื่น ถึงคนผู้นั้นจะเป็นน้องชายก็เถอะ

“เช่นนั้นกลับกันเถิด” เยวี่ยเทียนฉีหันหลังกลับ และเดินไปยังทิศทางที่ทอดไปยังคฤหาสน์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ฉวนจินเดินตามเขาไปด้วยความกังวล เขากลัวเหลือเกินว่าตนจะทำให้ผู้เป็นนายเดือดร้อน ในตอนที่เห็นพระพักตร์ของจักรพรรดิ ทั้งยังกลัวว่าผู้เป็นนายอาจจะโกรธที่เขาสะเพร่า ทว่าคาดไม่ถึงเยวี่ยเทียนฉีกลับหยิบผิงกั่วมานั่งกินหน้าตาเฉย ทั้งยังโยนมาให้เขาอีกลูก

ฉวนจินได้แต่มองงงๆ ก่อนถอนหายใจออกมา

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจเยวี่ยเทียนฉีสักนิด แต่เขาอาจจะโชคดีก็ได้ที่ไม่เข้าใจ เพราะหากเข้าใจเขาอาจจะไม่ได้มายืนอยู่เคียงข้างอีกฝ่ายเช่นในวันนี้

“นั่นอะไรขอรับ” ฉวนจินเพิ่งจะถอนหายใจอย่างปลงตกก็ต้องอ้าปากค้างอีกครั้ง

“ห้องเรียน เพิ่งเสร็จเมื่อวาน” เยวี่ยเทียนฉียิ้มเมื่อเห็นสีหน้าคนของเขา

“มันเคยเป็นห้องเก็บเสื้อผ้าของท่าน”

“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว มีเด็กหลายคนขอเข้ามาเพิ่ม ที่นั่งเรียนเริ่มคับแคบข้าจึงขยับขยาย ข้าไม่ได้ทำเองอย่าทำหน้าเหมือนอยากตายเช่นนั้น ชาวบ้านที่มาเห็นข้ากำลังเก็บกวาดรู้ว่าข้ากำลังจะทำอะไรจึงอาสามาช่วย”

เดิมทีเยวี่ยเทียนฉีซื้อคฤหาสน์นอกเมือง เพื่อให้ตัวเองมีสถานที่ผ่อนคลายยามเบื่อหน่าย ฉวนจินดึงดันที่จะติดตามมาโดยให้เหตุผลว่าเขาจะเป็นคนทำงานหนักๆ ทุกอย่าง

แค่จินตนาการว่าเลี่ยงอ๋องผู้ที่เติบโตมาอย่างคนสูงศักดิ์ ต้องใช้นิ้วเรียวยาวนั้นหยิบผ้าขี้ริ้วเริ่มปัดกวาดเช็ดถู ...เขายอมไม่ได้ ไม่มีทาง แม้ว่าเขาจะต้องเดินทางไปกลับทุกวัน เพราะไม่ได้รับอนุญาตให้ค้างคืนเขาก็ยินดี

ช่วงแรกๆ เยวี่ยเทียนฉีเพียงอยู่ลำพังสองสามวันก็กลับ แต่เมื่อเริ่มสอนหนังสือให้เด็กยากจนที่บิดามารดาไม่อาจจ่ายค่าเล่าเรียนที่แพงลิบ ช่วงหลังตำหนักหยางจื้อจึงแทบจะกลายเป็นตำหนักร้างเพราะไร้ผู้เป็นนาย

ฉวนจินเห็นว่าความลับเรื่องเยวี่ยเทียนฉีออกไปอยู่นอกเมืองอาจนำมาซึ่งเรื่องยุ่งยาก เมื่อปรึกษากับผู้เป็นนายแล้ว เขาจึงคืนอิสระให้บ่าวไพร่ที่ถูกขายขาด ทั้งยังมอบเงินให้ไปตั้งตัว โดยยังเก็บเอาไว้เฉพาะคนที่ไว้ใจได้ไม่กี่คนเท่านั้น

ต่อมาบิดามารดาของเด็กชายหญิงที่เข้ามาเรียนหนังสือ ต่างก็แวะเวียนมายังคฤหาสน์ ทั้งยังไม่ได้มามือเปล่า แต่มีทั้งพืชผลต่างๆ ที่พวกเขาปลูกเอง สมุนไพรจากในป่า ฟืนที่ตัดแล้วพร้อมใช้ บ้างก็มาช่วยหุงหาอาหาร และทำความสะอาดตามแต่กำลังที่พวกเขามี เพื่อทดแทนบุญคุณของ ‘บัณฑิตฉี’

ตั้งแต่นั้นฉวนจินจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้มาบ่อยนัก เพราะอาจมีคนจำได้ว่าเป็นคนของตำหนักหยางจื้อ

คฤหาสน์หลังเล็กถูกปรับปรุงใหม่ ด้วยความช่วยเหลือของชาวบ้านในละแวกนั้น เพื่อให้มีห้องเก็บตำรา และห้องเรียน

นอกจากเว้นที่เอาไว้เพียงห้องนอนสำหรับผู้เป็นเจ้าของแล้ว คฤหาสน์ของบัณฑิตฉี จึงมีพื้นที่ส่วนใหญ่เอาไว้เพื่อการเรียนการสอน

บัณฑิตฉีจึงกลายเป็นบุคคลอันเป็นที่รักของคนยากคนจนที่อาศัยอยู่นอกกำแพงเมือง ด้วยประการฉะนี้...

ซูฉิงเยี่ยนไม่ได้ออกนอกคฤหาสน์ตระกูลซู นับตั้งแต่วันที่ออกไปเยี่ยมอดีตแม่นมที่ป่วยหนัก สาเหตุมาจากนางยังคงปฏิเสธที่จะบอกบิดาว่าคนรักของนางคือผู้ใด

หญิงสาวพยายามอธิบายกับบิดาว่านางรับปากจะแต่งงาน ทว่าบิดากลับอ้างว่าเพื่อไม่ให้นางแอบออกไปพบคนรัก จนทำให้เกิดเรื่องเสื่อมเสีย นางจึงถูกกักบริเวณจนกว่าจะถึงวันที่ตระกูลถานส่งเกี้ยวมารับ ทั้งที่นางก็ยืนยันไปแล้วว่านางจะไม่ทำเรื่องเสียหาย และจะไม่ออกไปพบเขาอีก

เมื่อไม่ว่าจะพูดอย่างไรบิดาก็ยังคงยืนกรานนางจึงได้แต่นิ่งเงียบ ทว่าในตอนที่นางก้มหน้ารับชะตากรรมที่นางมิอาจแก้ไขได้นั้นเอง นางก็พบว่าสวรรค์ช่างเล่นตลกกับชะตาชีวิตของนางเหลือเกิน

หลังจากที่ถูกจับขัดสีฉวีวรรณ โดยแม่สื่อที่ถูกส่งมาจากตระกูลถาน นางก็ถูกส่งตัวเข้าห้องเพื่อให้นอนแต่หัวค่ำ ครั้นพอลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า กลับพบว่าตนนอนอยู่ในรถม้าที่สั่นโคลงเคลงไปมาจนพานให้เวียนหัว

“เกิดอะไรขึ้น”

ซูฉิงเยี่ยนเอื้อมมือเปิดม่านหน้ารถม้า ภาพบรรยากาศของท้องทุ่ง และป่าเขาทำเอานางอึ้งจนพูดไม่ออก

“คุณหนูใหญ่”

เสียงทุ้มของบุรุษที่กำลังบังคับรถม้าทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว นางจำได้ว่าเขาคือบ่าวไพร่ในคฤหาสน์ที่บอกว่าจะลาออกกลับไปแต่งงานเมื่อหลายวันก่อน

“เจ้า...มิใช่อาหลัวที่ลากลับบ้านไปแต่งงานหรอกหรือ” ซูฉิงเยี่ยนยกนิ้วขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ

อาหลัวทำหน้าคล้ายกำลังลำบากใจ เขาถามความเห็นนางอย่างเกรงใจ หวังให้นางลงจากรถม้าเพื่อสนทนากัน ซึ่งนางก็พยักหน้าทันทีเพราะรู้สึกเวียนศีรษะ กระนั้นเมื่อลงจากรถม้าอาหลัวกลับคุกเข่าให้นางทันที

“คุณหนูข้าน้อยผิดไปแล้ว ทั้งที่คุณหนูดีกับข้าน้อยถึงเพียงนี้ ทั้งรับเข้าทำงานและดูแลให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอด แต่ข้าน้อยกลับเนรคุณต่อท่าน” อาหลัวละล่ำละลักออกมา

“เจ้าพูดถึงเรื่องใดอยู่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าจึงมาอยู่ที่นี่ ข้า...วันนี้ข้าสมควรจะ...ขึ้นเกี้ยว” ปลายเสียงแผ่วเบาไปเล็กน้อยเมื่อนางก้มลงมองใบหน้าสำนึกผิดของอาหลัว “เจ้าลักพาตัวข้ามาหรือ” ซูฉิงเยี่ยนถามอีกฝ่ายขึ้นคล้ายไม่อยากจะเชื่อ

“ข้า...ข้าเป็นคนพาท่านออกมาขอรับ เพราะหากข้าไม่ทำฮูหยินรองก็คงต้องหาคนอื่นมาทำ ข้าเกรงว่า...หาก...หากพวกเขาเป็นคนไม่ดี ทั้งที่คุณหนูดีต่อข้าเช่นนี้ ข้าจึงไม่อาจ...ไม่อาจ...”

“หยุด เจ้าหยุดร้องไห้ก่อน เล่ามาให้หมดว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่” ซูฉิงเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับโทสะ

[1] ผิงกั่ว หรือ แอปเปิ้ล