บทที่ 11

“นายท่าน!!”

เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้เยวี่ยเทียนฉีอดถอนใจออกมาไม่ได้ เดิมทีเขาวางแผนกลับเข้าไปในเมืองหลวงทันที่ฝนหยุดตก ทว่าหลังจากพบกับซูฉิงเยี่ยน เขาคล้ายลืมสิ้นว่าวางแผนสิ่งใดไว้ และนั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

ใบหน้าถมึงทึงและร่างเปียกปอนของฉวนจิน ทำให้ดวงตาเรียบเฉยปรากฏแววขบขัน ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงยืนรอให้อีกฝ่ายเดินเข้ามา

ฉวนจินเป็นคนสนิทที่เขาเคยช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน เนื่องจากเห็นว่าอีกฝ่ายนิสัยใจคอไม่เลว ทั้งยังอ่านออกเขียนได้ เยวี่ยเทียนฉีจึงรับเอาไว้ โดยให้เป็นคนดูแลเรื่องใหญ่น้อยภายในตำหนักหยางจื้อ

แม้จะสงสัยว่าด้วยความสามารถของฉวนจิน ไม่น่าจะใช่ชาวบ้านที่เดินทางเข้าเมืองหลวงมาขายตัวเป็นทาส แต่เห็นอีกฝ่ายไม่อยากจะพูดถึง เขาเองก็เลือกที่เงียบ

หลายปีที่ผ่านมา ฉวนจินพิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่าตนสามารถเชื่อใจอีกฝ่ายได้ อีกทั้งเขาได้ตรวจสอบแล้วว่าฉวนจินไม่ได้เป็นนักโทษของกรมอาญา เยวี่ยเทียนฉีจึงรอให้อีกฝ่ายพร้อมที่จะพูด

“ข้าน้อยตามหาท่านไปทั่ว ฝนก็ตก” ฉวนจินเอ่ยเสียงหอบเล็กน้อย

“หาข้า...มีเรื่องอันใด” เขาแสร้งเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“นายท่าน” ฉวนจินรู้ดีว่าผู้เป็นนายตั้งใจซ่อนตัวจากเชษฐา เขาไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังดีนัก ทว่าวันนี้ของทุกปีจักรพรรดิจะต้องเสด็จมายังตำหนักหยางจื้อเป็นการส่วนพระองค์ และทุกครั้งเยวี่ยเทียนฉีก็มักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

“จักรพรรดิถึงกับเสด็จด้วยพระองค์เอง ท่านก็น่าจะ...” เมื่อรู้ว่าตัวเองออกจะก้าวก่ายจึงเงียบปากทั้งยังก้มหน้าถอนหายใจ ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเพิ่งจะสังเกตเห็นการแต่งกายของอีกฝ่าย

“ท่านเอาผ้าขี้ริ้วพวกนี้มาจากที่ใด” ฉวนจินแทบจะร้องไห้ เขารึสู้อุตส่าห์นำแพรพรรณเนื้อดีตัดเย็บอย่างประณีตส่งไปให้ทว่าเจ้าเศษผ้ามอซอบนตัวเยวี่ยเทียนฉีก็ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก

“นี่น่ะหรือ” เยวี่ยเทียนฉีหัวเราะเสียงเบา จะบอกได้อย่างไรกันว่าเขาตั้งใจจะหลบหน้าฉวนจิน เพราะรู้ดีว่าหากจักรพรรดิเสด็จมายังตำหนักหยางจื้อ อีกฝ่ายต้องวิ่งมาที่คฤหาสน์นอกเมืองแน่ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะปลอมเป็นคนเร่ร่อนเข้าไปหลบในกำแพงเมืองหลวง

“วันนี้อากาศดีข้าจึงอยากลองเปลี่ยนเป็นขอทานดูสักครั้ง เพื่อมองหาคนจิตใจดีอย่างที่เจ้าแนะนำอย่างไรเล่า” เยวี่ยเทียนฉีหัวเราะเมื่อเห็นปากที่อ้าค้างของฉวนจิน

“ข้าน้อยหมายถึงคนจิตใจดีที่จะมาเป็นพระชายา เอ่อ....ฮูหยิน” คิ้วของฉวนจินพันกันยุ่งกัน

“เฮ้อ...ฉวนจินหนอ ฉวนจิน บางทีเจ้าก็ดูฉลาดดีนะ แต่ก็เป็นตัวโง่งมเหลือเกินในบางเรื่อง” เยวี่ยเทียนฉีส่ายหน้าแล้วออกเดิน ตอนนี้ที่เขาทำได้คือสงบเสงี่ยมราวกับไร้ตัวตน

มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะไม่เป็นการนำเภทภัยมาสู่คนที่เขาห่วงใย หากจะให้เขาต้องดึงผู้ใดเข้ามาร่วมชะตากรรมเช่นนี้ เขายินดีอยู่เพียงลำพังจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย ดีกว่าต้องให้ใครสักคนต้องเจ็บปวด และอกสั่นขวัญแขวนในยามที่อยู่เคียงข้างเขา

“ข้าก็แค่เกรงว่าในอนาคตท่านจะเหงา หากมีฮูหยินและมีท่านอ๋องน้อย ข้าหมายถึงคุณชายน้อย...”

“ข้าไม่อยากให้ผู้ใดต้องมาเป็นทุกข์เพราะข้า ภัยมืดรอบกายข้ามีมากมายเหลือเกิน ให้มันสิ้นสุดที่ข้าเถิด...”

ความทรงจำใจอดีตพลันวาบผ่านเข้ามาในห้วงคำนึง

ภาพคนใกล้ชิดที่หายหน้าไปทีละคน ไม่นานก็ถูกพบเป็นศพแข็งทื่อ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาอีก เพราะไม่ว่าใครล้วนแต่พบชะตากรรมเช่นเดียวกัน

จากวันนั้นจนถึงตอนนี้มีเพียงพระพันปีหลวง และเยวี่ยเสียนเฉิงเท่านั้นที่เขาหลงเหลืออยู่

“บางครั้งข้าก็คิดนะขอรับ ทำไมถึงต้องมีองค์ชาย องค์หญิงและเชื้อพระวงศ์มากมาย เพียงเพื่อแสดงออกถึงพระราชอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของราชบัลลังก์ ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าการแก่งแย่งชิงดีต้องเกิดขึ้น และแทนที่จะป้องกันแต่เพราะเหตุใด...”

‘จักรพรรดิจึงทรงนั่งมองดูลูกหลานเข่นฆ่ากันเอง’

“ข้าน้อยขออภัย” ฉวนจินหยุดไว้แค่นั้นแล้วมองซ้ายขวาเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใคร

“ไม่หรอกเจ้าพูดถูก”

แม้จะไม่เคยถามแต่เยวี่ยเทียนฉีก็รู้ดีว่าฉวนจินคงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับอดีตของตนมาบ้าง เขาเคยถามอีกฝ่ายว่าเชื่อข่าวลือหรือไม่ แต่ฉวนจินเพียงมองหน้าเขาคล้ายไม่เคยเห็น แล้วตอบเสียงหนักแน่น

‘ท่านมิใช่คนเช่นนั้น ข้าน้อยเชื่อท่านถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น’

‘ทำไมจึงเชื่อข้า เพราะข้าเชื่อเจ้าเช่นนั้นหรือ’

‘นั่นก็ด้วยขอรับ แต่ข้าน้อยมั่นใจว่าเรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น’

‘ติดตามข้าเจ้าอาจตายได้ทุกเมื่อ’

‘ทุกคนเกิดมาล้วนต้องตาย’

‘แต่เจ้าอาจตายเร็วขึ้น’

‘ข้าน้อยดูแลตัวเองได้’

‘แต่ข้าอาจจะเป็นดังข่าวลือ’

‘ท่านไม่ใช่! ดังนั้นอย่าเอ่ยเช่นนี้อีก หากคิดจะสลัดข้าทิ้งเรื่องนั้นไม่ง่ายหรอกนะขอรับ ท่านจะเสียใจตอนนี้ก็ไม่อาจทำอันใดได้แล้ว ดังนั้นข้าจะติดตามท่าน ไม่ว่าท่านจะยินยอมหรือไม่’

ฉวนจินถลึงตาใส่เขาที่มีตำแหน่งอ๋องเป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นเองเขายังคงจำได้แม่นถึงสีหน้า และน้ำเสียงของอีกฝ่าย ตั้งแต่นั้นฐานะของฉวนจินในสายตาเขาจึงพิเศษกว่าบ่าวไพร่และคนใกล้ชิดคนอื่นๆ

จนถึงตอนนี้ฉวนจินก็ยังคงดูแลตัวเขาเองได้ดีเยี่ยม เพราะเขายังมีลมหายใจอยู่ข้างหลัง...ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“กลับเถิดนะขอรับ อากาศเช่นนี้ฝนอาจตกอีกก็เป็นได้ จักรพรรดิทรงเสด็จกลับไปแล้ว” ฉวนจินเอ่ยเสียงเบามองแผ่นหลังของผู้เป็นนายด้วยความห่วงใย

“หือ แล้วเจ้าทำไมยังไม่กลับตำหนัก ออกมาตากฝนทำไมกัน”