ตอนที่ 4 ลอบสังหารแม่ทัพ ชิงตัวเจ้าสาว 1

เรือนแม่ทัพเซี่ย บ่าวไพร่ทำความสะอาดอย่างขมีขมัน

“เจ้าเตรียมอาหารสำหรับคืนนี้ไปถึงไหนแล้ว อย่าลืมปลานึ่งซีอิ๊วเชียวนะ” พ่อบ้านสั่งกำชับพ่อครัว

เดินสาละวน ดูแลคนงาน จัดสวน ณ ลานบ้าน

“เจ้าตั้งโต๊ะตรงนั้นนั่นแหล่ะ คืนนี้พระจันทร์ข้างขึ้นสวยเด่น ข้าอยากให้นายน้อยได้ชมจันทร์กับว่าที่ฮูหยิน” เขาสั่งเสียงเข้มงวด แต่แฝงด้วยความยินดี เขาได้รับพระบัญชาลับๆ จากขันทีให้เชื้อเชิญและจัดงานเลี้ยงให้กับท่านแม่ทัพกับคุณหนูไป๋ เพื่อสร้างบรรยากาศที่ดีร่วมกัน ก่อนถึงพิธีแต่งงาน

ณ ศาลาริมน้ำ เรือนเจ้าเมืองไป๋หนาน สาวใช้นำจดหมายมามอบให้ไป๋ซูเหยา

“จากจวนท่านแม่ทัพส่งมาเจ้าค่ะ”บ่าวรับใช้รายงาน

มือเรียวหยิบจดหมาย เปิดซองนำแผ่นจดหมายออกมาอ่าน ใจความว่า “ขอเชิญคุณหนูไป๋ร่วมงานเลี้ยงชมจันทร์ จวนแม่ทัพ”

มือเรียววางจดหมาย ในใจกลับคิดวิตก เขาจะมาไม้ไหนกัน พบหน้ากันครานั้นไม่คิดติดต่อ อยู่ๆ ก็เชิญชมจันทร์ มันออกจะดูให้กังวลมากกว่าจะน่าไป

“เจ้าแจ้งกลับ ว่าข้ารับเชิญ” นางสั่งให้บ่าวไปบอกคนที่รอรับข่าว

“เอ้อเหมย เจ้าเตรียมชุดให้ข้า เรียบ ๆ ก็พอ” หญิงสาวสั่ง อย่างไรก็ต้องใช้ชีวิตร่วมกัน ไปดูนิสัยท่าทีสักหน่อยก็พอ

เรือนใหญ่ ย่านการค้า แม้ภายนอกจะคึกคักด้วยผู้คน ความมีชีวิตชีวาแห่งเมืองหลวง แต่กับคนในจวนหาได้มีความคึกครื้นไม่ มีเพียงใจที่ร้อนรน ลุกท่วมด้วยความเดือดดาล

“เจ้าว่าเซี่ยหลิงเฉินนั่นส่งจดหมายเชิญ ซูเหยาไปงานเลี้ยงชมจันทร์งั้นรึ คนเย็นชาเช่นเขาคิดทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร”โม่อวิ๋นที่ยามนี้ไม่คิดปิดบังอารมณ์เบื้องลึก ระเบิดเสียงออกมา

“เป็นพระประสงค์ลับๆ ขององค์ฮ่องเต้แคว้นชิ่ง ขอรับ”สายลับรายงาน

สีหน้าแววตาโม่อวิ๋นยามนี้ เดือดดาลอย่างสุดทน เพราะฮ่องเต้คนนี้สินะวางแผนชิงดวงใจของเขาไป

“เตรียมตัวไปกับข้า วันนี้ข้าต้องแตกหักกับเซี่ยหลิงเฉิน บอกคนเตรียมรถนอกเมืองเส้นทางหนี รอคำสั่งจากข้า ชิงตัวนาง ประกาศศึก” ชายหนุ่มสั่งเสียงกร้าว

มีอันใดต้องยอมอีก เขาเตรียมพร้อมมาเนิ่นนานแล้ว ระหว่างนี้หลายเดือนก่อนเขาได้ติดต่อลับๆถึงความร่วมมือกับแคว้นต่างๆ ทั้งสี่ดินแดน พูดถึงผลประโยชน์ร่วมกันหากโค่นล้มบัลลังค์นี้ลงได้

บัดนี้เขาพร้อมให้นางตราหน้าเขา แต่จะไม่ยอมเสียนางไป

ณ ลานบ้าน ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ดอกไม้ แสงตะเกียง บรรยากาศที่ถูกสรรสร้างอย่างพิถีพิถัน พร้อมให้สองหนุ่มสาวได้มาร่วมงานเลี้ยงชมจันทร์ ในค่ำคืนที่สวยงาม

รถม้าคันงาม จอดลงหน้าจวน ไร้วี่แววแม่ทัพหนุ่มมาต้อนรับ มีเพียงพ่อบ้านยืนรออย่างใจจดจ่อ

“มาแล้ว ๆ รีบไปรับคุณหนูไป๋เร็ว”พ่อบ้านเอ่ยสาวใช้ที่คัดสรรมาอย่างดีเพื่อให้คุณหนูพึงพอใจ

พ่อบ้านรอโค้งคำนับให้ไป๋ซูเหยา หญิงสาวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่างามสง่า สายตาไม่ได้วอกแว่กมองหาใคร ใบหน้าเรียบเฉย นางไม่คาดหวังอันใดนับจากเดินทางมาแล้ว

พ่อบ้านนำนางไปยังโต๊ะงานเลี้ยง ระหว่างทางลอบสอบถามทหาร ถึงแม่ทัพหนุ่ม ได้รับคำตอบว่ากำลังออกจากค่ายทหารมาแล้วไม่ช้าคงถึง

พ่อบ้านมีสีหน้าอึดอัดใจ เขากำชับท่านแม่ทัพนักหนาให้ทำตัวดีๆ กับคุณหนูไป๋สักหน่อย

ท่านแม่ทัพก็รับปากดิบดีแล้วนี่ ไฉนกลับให้คุณหนูเป็นฝ่ายรอเช่นนี้

“เอ่อ คุณหนูไป๋ ท่านโปรดรอท่านแม่ทัพสักครู่ ท่านแม่ทัพออกมาจากค่ายกำลังมาถึงแล้วขอรับ”

ไป๋ซูเหยาเพียงแย้มยิ้มพยักหน้ารับ ไม่เอ่ยตำหนิ พลางคิดในใจ “เขามาช้ามากเท่าไหร่ยิ่งดี ข้าจะได้มีเวลาหายใจมากขึ้นอีกหน่อย”

นอกจวนเสียงฝีเท้าม้าควบมาหนักแน่น ก่อนหยุดลง ชายหนุ่มร่างสูงกำยำ ท่วงท่างามสง่า ทว่าใบหน้ากลับเรียบเฉยแฝงแววเย้ยหยัน เดินไม่ช้าไม่เร็ว เข้ามายังลานงานเลี้ยง เบื้องหน้าเขายามนี้ คือหญิงสาว โฉมสะคราญนั่งหันข้างให้เขา ใบหน้าเรียบเฉยไม่แม้แต่ชายตาแลมาทางเขา นางค่อย ๆ รินชาอย่างสงบ

ราวไม่สนโลกภายนอก เพิ่มอารมณ์ให้ใบหน้าเข้มไม่สบอารมณ์ให้ชายหนุ่ม

เซี่ยหลิงเฉินโยนดาบในมือให้ทหารข้างกาย

“คุณหนูไป๋ผู้เพียบพร้อม ท่านดูราวกับไม่สนใจโลก หรือที่จริงท่านไม่สนใจข้ากันแน่” เสียงชายหนุ่มเอ่ยเรื่อยๆ กลับแฝงความเย้ยหยันในที

ไป๋ซูเหยายกใบหน้าขึ้นช้า ๆ มองสบสายตาชายหนุ่มตรง ๆ อย่างเปิดเผย แว่บหนึ่งเมื่อผสานสายตาหวานซึ้งของนาง ทำให้เขาผงะด้วยความงามหมดจดของนางไปเล็กน้อย

นางช่างงดงามให้ผู้คนตื่นตะลึงเสียจริง เขาเสหันมองถ้วยชาในมือเรียวแว่บหนึ่ง ก่อนดึงสติกลับมา เดินไปนั่งยังโต๊ะด้านตรงข้ามกับหญิงสาว

“ท่านแม่ทัพมาแล้ว ไป๋ซูเหยาคารวะ” หญิงสาวยกถ้วยชาขึ้นด้วยท่าทีอ่อนช้อยนุ่มนวล

แทนที่เขาจะรู้สึกดี กลับรู้สึกว่านี่คือการเสแสร้งมารยา

“คุณหนูไป๋มีมารยาทมากไปแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย้ยหยัน

ไป๋ซูเหยารู้สึกถึงความไม่ธรรมดา เหตุใดเขาถึงมีท่าทีและคำพูดเย้ยหยันอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้

หรือเขาจะรู้เรื่องระหว่างโม่อวิ๋นกับนางแล้ว สายลับทางทหารของเขาได้ยินว่าแฝงตัวไปได้ทุกที่ ข่าวไม่เคยพลาด

“ท่านแม่ทัพ กำลังพูดว่าข้าน้อยเสแสร้งแกล้งทำงั้นหรือ” นางเองไม่ลดละ เอ่ยวาจาเรียบง่ายไม่ประชดประชัน

พ่อบ้านถึงกับอยู่ไม่ติด มองหน้าสองหนุ่มสาว อย่างยากที่จะจัดการ

จึงเอ่ยสั่งบ่าวให้นำอาหารออกมา “นำอาหารว่างออกมา”

บ่าวนำอาหารออกมาวางยังโต๊ะ ทำให้ทั้งคู่เปลี่ยนอารมณ์และอิริยาบถชั่วคราว

“ท่านแม่ทัพนี่ คือของว่างที่ฮ่องเต้และฮองเฮาพระราชทานให้ในงานเลี้ยงวันนี้โดยเฉพาะ หวังว่าท่านแม่ทัพจะใส่ใจ มอบให้คุณหนูไป๋สักหน่อย”พ่อบ้านเอ่ยเป็นความนัย

แม่ทัพหนุ่มลอบผ่อนลมหายใจแรงอย่างขัดใจ ให้ข้าดีต่อนาง ดูนางเถอะควรค่าให้ดีด้วยหรือไม่ ข่าวการพบกันของนางกับโม่อวิ๋นยังวนเวียนในหัวเขาอยู่เลย

บัดนี้นางกลับทำหน้านิ่งราวกับไม่ทำอะไรผิดเช่นนั้น

“ใบหน้าข้าน้อยมีอะไรติดอยู่หรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพถึงมองไม่ลดละ” ไป๋ซูเหยาเอ่ยไม่เคอะเขิน สบตาคนตรงหน้าไม่เกรงกลัว

“ข้าแค่คิดว่า คนบางคนทำเรื่องลับหลังได้โดยไม่ละอายใจเลยหรือไง”เซี่ยหลิงเฉินเปิดบทไม่อ้อมค้อม

ไป๋ซูเหยายกยิ้ม เอ่ยตอบไม่ร้อนรน “ก็ต้องดูที่เจตนาของคนผู้นั้น แต่ถ้าเป็นข้า หากไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ไม่คิดเกรงกลัว” แววตานิ่งสงบไม่ครั่นคร้าม เซี่ยหลิงเฉินเองกลับยอมรับว่านางพิเศษกว่าแม่นางคนไหน ๆ ที่ผ่านพบมา หลายคนเจอเขายังต้องหลบเลี่ยง แต่นาง ทั้งไม่หลบ ทั้งไม่ยำเกรง ทั้งถือดี

“ดี” เสียงดังคำเดียวเอ่ยจากปากเซี่ยหลิงเฉิน เขายกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว

นางเองก็เป็นหญิงคนเดียวที่ทำให้เขาจนหนทางจะเอ่ย เขาไม่อาจแพร่งพรายได้ว่ารู้อะไรมา ไม่อย่างนั้นนางคงนำเรื่องนี้ไปตำหนิเขาให้ฮองเฮาทรงทราบได้ ทำได้เพียงเก็บความในใจนี้ไว้เอง

บรรยากาศชวนอึดอัดนี้ หาได้พ้นสายตาเฉียบคมเกรี้ยวกราดของคนบนต้นไม้ที่ลอบดูอยู่ เป็นโม่อวิ๋นที่แฝงตัวอยู่เงียบ ๆ

“ข้าไม่ทนรออีกต่อไปแล้ว”ในใจเขาบอกตัวเอง พลางส่งสัญญาณมือให้กับทหารลับนอกกำแพง

โม่อวิ๋นพุ่งทะยานกายแกร่งในอากาศ เหยียบกำแพง รวดเดียวลงมาหยุดกลางลานหินต่อหน้า ไป๋ซูเหยาและเซี่ยหลิงเฉิน

“ซูเหยา ไปกับข้า วันนี้ข้าขอสู้ตายกับมัน”โม่อวิ๋นประกาศกร้าว พร้อมประจันหน้ากับเซี่ยหลิงเฉิน

หลิงเฉินหยัดกายยืนสง่า หัวเราะเสียงเข้มเอ่ยขึ้น “เปิดหน้ามาจนได้ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมา”

ไป๋ซูเหยาแม้ตกใจ แต่ยังรักษาใบหน้านิ่งเรียบเฉย หากแววตาประหวั่นวิตก นางต้องคิดหาวิธีไม่ให้โม่อวิ๋นเป็นอันตราย

หลิงเฉินหันมองไป๋ซูเหยา เหยียดยิ้มเอ่ยเสียงเข้ม “นี่จึงว่า หากไม่ทำผิด ไม่คิดเกรงกลัวหรือไม่”

“หลิงเฉินเจ้าไม่ต้องเอ่ยมากความ ซูเหยาไม่เกี่ยวข้องเรื่องนี้ ข้าเป็นคนตัดสินใจครั้งนี้เอง”โม่อวิ๋นเอ่ยปกป้องนาง

“แหม ๆ ช่างเป็นคู่รักที่รักกันดีเสียนี่กระไร ข้าคงเป็นตัวร้ายที่แย่งคนรักของเจ้ามาอย่างนั้นสิ หือ?”