ตอนที่ 5 ลอบสังหารแม่ทัพ ชิงตัวเจ้าสาว2

เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยประชดประชันท้าทาย ไป๋ซูเหยาถึงกับนึกไม่ถึงว่าผู้ชายเย็นชาเช่นเขาจะมีมุมนี้ วาจาเราะราย อารมณ์เจ้าคิดเจ้าแค้นประชดประชัน น่าขันราวสตรี

“เจ้าอยากได้นาง ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นรึเปล่า” เซี่ยหลิงเฉินกล่าวจบ พลันทะยานพุ่งเข้าหาโม่อวิ๋น ดาบบัดนี้อยู่ในมือเขาแต่เมื่อใดไม่มีใครรู้ รู้เพียงมีความหนักแน่นมั่นคง ท่วงท่าพลิ้วไหว ราวกับมันมีชีวิต

โม่อวิ๋นที่ตั้งรับอยู่แล้ว มิได้เพลี่ยงพล้ำ รับดาบอย่างว่องไว ต่างฝ่ายต่างใช้กระบวนท่าไม่ยั้งมือ ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำให้กัน รับบ้างรุกบ้าง ไม่มีทีท่าพ่ายแพ้ต่อกัน

ไป๋ซูเหยาแม้ภายนอกดูหนักแน่นมั่นคง หากภายในใจนึกประเมินสถานการณ์ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่มีผลดีต่อทุกฝ่าย

โม่อวิ๋นเป็นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน หากเขาเกิดอาฆาตแค้น เข้าร่วมแคว้นอื่นเพื่อช่วงชิงนาง จะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี อีกทั้งนางไม่อยากเห็นเขาบาดเจ็บ

แม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ไม่ว่าเขาจะแพ้หรือชนะ ย่อมต้องผูกใจเจ็บต่อนาง วันข้างหน้ายิ่งยากจะประสานรอยร้าว ความระแวงคลางแคลงได้ กลับยิ่งเพิ่มความเกลียดชังต่อกัน

เช่นนั้น วันนี้ นางต้องพูดทุกอย่างให้กระจ่าง ชัดเจน

ซูเหยาหยิบดาบจากทหารที่คุมเชิง อยู่ตรงนั้น ถลันกายเข้าขวางทั้งสองคน ชายหนุ่มทั้งสองต่างผงะ ล่าถอยกะทันหัน เกรงจะโดนตัวนางให้บาดเจ็บ

“พวกท่านหยุดสู้กันเสียที”นางเอ่ยเสียงเข้มเฉียบคม ใบหน้าแน่วนิ่งจริงจัง

โม่อวิ๋นไม่กล้าขัดใจ ด้วยรู้ดีในอากัปกิริยาเอาจริงของนาง

ไม่รู้เพราะเหตุใดเซี่ยหลิงเฉินกลับยืนนิ่งไม่กล้าขยับเช่นกัน

ไป๋ซูเหยาหันใบหน้าอ่อนลงไปยังโม่อวิ๋น กล่าวเสียงอ่อน “โม่อวิ๋น ท่านอย่าได้พยายามอีกเลย ท่านรู้ดีกว่าใคร หากข้าตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครยับยั้งได้” นางพูด โม่อวิ๋นส่ายหน้าไม่ยินยอม

“ซูเหยาข้าขอร้องเจ้า ครั้งนี้เจ้าทำเพื่อข้าได้หรือไม่ ข้าสัญญาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับแคว้นชิ่ง และยินดีที่จะร่วมเคียงข้างแคว้นชิ่ง เพื่อยันกับอีกสามแคว้นนั่น ขอเพียงเจ้ายินยอมไปกับข้า ได้หรือไม่”เขาเอ่ยราวจะขาดใจ

ไป๋ซูเหยาสกัดกั้นน้ำตาให้ไหลย้อนกลับ สบตาโม่อวิ๋นแน่วนิ่ง “ถึงเป็นเช่นนั้น พ่อข้าก็คงไม่ยินยอม ท่านจงรักภักดีต่อราชบัลลังค์ หากข้าตกแต่งให้ท่านไป ไม่พ้นที่ท่านพ่อจะร้อนรนใจ ด้วยคิดว่าฮ่องเต้จะหวาดระแวงต่อท่านพ่อ โม่อวิ๋นขอให้ท่านตัดใจเสียเถิด ชะตาฟ้าลิขิตแล้ว” นางกล่าวยังไม่ทันจบ

เสียงโม่อวิ๋นแผดดังราวคนคุ้มคลั่ง “ช่างชะตาฟ้าปะไร ข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้าได้ อย่าให้ข้าต้องทนทุกข์เช่นนี้เลย”

ไป๋ซูเหยายังคงสงบนิ่ง ควบคุมสติอารมณ์ เอ่ยเตือนสติ “โม่อวิ๋น ชีวิตท่านไม่ได้เป็นของท่านเพียงผู้เดียว เช่นกันกับข้าที่มีหน้าที่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ชีวิตนี้ไม่อาจเป็นของตัวเองได้ ท่านอย่าลืมพันธะหน้าที่ของตน ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะต้องได้พบกับคนที่ดี ที่รักท่านพร้อมเคียงข้างท่านเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียวแน่นอน”

“ไม่!” เสียงคำรามลั่นของโม่อวิ๋น มือกระชับดาบแน่น ทั่วร่างเคร่งเครียดขมึงแน่น

“ไม่มีใครแทนที่เจ้าได้ ซูเหยา ทำไมเจ้าต้องเสียสละถึงเพียงนี้ เจ้าไม่รักข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”โม่อวิ๋นยังคงอ้อนวอน สิ้นคราบเจ้าเมืองผู้องอาจเมื่ออยู่ต่อหน้านาง เขากำลังวิงวอน อ้อนวอนนาง

สร้างความรู้สึกสลดใจ เห็นใจอยู่บ้าง

เซี่ยหลิงเฉินผู้ไม่เคยสัมผัสเรื่องชายหญิง กลับรู้สึกว่าโม่อวิ๋นผู้นี้เสียศักดิ์ศรียิ่งนัก ใยต้องอ้อนวอน ใยต้องทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ด้วย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ขัดขวางอารมณ์ยามนี้ของโม่อวิ๋น

“โม่อวิ๋น สิ่งที่ควรพูดข้าก็พูดไปหมดแล้ว ข้าไม่อาจพูดเรื่องรักใคร่กับใครได้อีก ด้วยหน้าที่อย่างแรก ด้วยอนาคตที่ข้าต้องมีร่วมกับเขา ข้าต้องให้เกียรติเขา” แม้จะขื่นขมพูดออกมาอย่างยากลำบาก นางก็ต้องพูด

นั่นยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดบาดลึกเข้าไปในใจโม่อวิ๋นหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น

เขายากจะสงบใจได้อีก พุ่งดาบเข้าใส่เซี่ยหลิงเฉินทันที ไป๋ซูเหยามีสติอยู่ทุกขณะ อยู่ก่อนพุ่งตัวถลาเข้าขวางดาบนั้นฉับพลัน เมื่อดาบกระทบกันเกิดประกายไฟแปลบปลาบ โม่อวิ๋นรีบยั้งมือถลาถอยหลัง

เป็นไป๋ซูเหยาเข้ามารับดาบแทนเซี่ยหลิงเฉิน

แม้นางจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ทำให้โม่อวิ๋นตื่นตกใจจนแทบกัดลิ้นตัวเอง

“ซูเหยา ใยเจ้าต้องปกป้องเขา” โม่อวิ๋นส่งเสียงแผดราวสัตว์ป่าบาดเจ็บ

“ไม่ว่าเป็นใครข้าก็จะปกป้อง ถ้าเขาพุ่งดาบใส่ท่านข้าก็พร้อมพุ่งไปปกป้องท่านเช่นกัน”ไป๋ซูเหยาเอ่ยจากใจจริง

“ท่านทั้งสอง ไม่ว่าใครก็ห้ามฆ่ากันทั้งนั้น”หญิงสาวส่งเสียงประกาศกร้าว

เซี่ยหลิงเฉินถึงกับนิ่งงันกับการกระทำของนาง นางนับว่าเป็นหญิงแบบใดกัน ทั้งไม่กลัวเกรง ทั้งแสดงอำนาจถึงเพียงนี้ นั่นกลับทำให้เขายอมรับในใจลึกๆเสียแล้ว

“โม่อวิ๋นท่านมีความสำคัญต่อแคว้นอวิ๋น ท่านแม่ทัพเซี่ยมีความสำคัญต่อแคว้นชิ่งเมืองหลวง ไม่ว่าฝ่ายใดเริ่มทำสงครามระหว่างแคว้น ผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากก็คือประชาชน ท่านตรองดูเถิดว่าคุ้มกันแล้วหรือ เพียงเพื่อข้าคนเดียว อย่าเอาตราบาปนี้มาโยนใส่ข้า” ไป๋ซูเหยาเอ่ยเสียงเฉียบคม เมื่อนึกถึงบ้านเมืองแล้ว อารมณ์ส่วนตัวมลายหายไปจนสิ้น

โม่อวิ๋นคล้ายฟื้นคืนสติ สงบนิ่งขึ้นราวกับยอมรับในความพ่ายแพ้ของตนแล้ว เขาควรละอายใจเสียอีก ตนเป็นถึงเจ้าเมืองกลับขาดสติให้เรื่องส่วนตัวถึงเพียงนี้

เซี่ยหลิงเฉิน ไม่มีคำใดเอ่ย คำพูดของนางยังก้องอยู่ในใจเขา ไม่เคยคิดว่าชีวิตเขาจะต้องร่วมทางกับนาง ผู้ซึ่งดูราวบุปผาบอบบาง แต่แข็งแกร่งดุจกำแพงน้ำแข็ง

ไป๋ซูเหยาหันมาทางเซี่ยหลิงเฉิน เอ่ยคำขอร้อง “ท่านแม่ทัพ ข้าขอร้องท่าน เรื่องในวันนี้ขอท่านปล่อยผ่านได้หรือไม่ ข้าจะให้โม่อวิ๋นออกนอกเมืองในทันที เพื่อความสงบของทั้งสองแคว้นได้หรือไม่”

นางพูดด้วยแววตาอ่อนแสงลงเล็กน้อย เซี่ยหลิงเฉินไม่อาจต้านทานสายตานี้ได้ ใจอ่อนลงเล็กน้อย

พยักหน้าเบาๆ ก่อนเอ่ยสำทับ “เจ้าต้องห้ามเขาก่อความวุ่นวายในภายหลัง หากข้ารู้ ต่อให้เจ้าขอร้องข้าก็จะไม่ละเว้น” พลางส่งสายตาสบโม่อวิ๋นตรงๆ

“ได้ โม่อวิ๋นยามปกติเขาองอาจกล้าหาญ ห่วงใยประชาชนที่สุด เพื่อบ้านเมืองแล้วเขาไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแน่”ไป๋ซูเหยาเอ่ย

เซี่ยหลิงเฉินรู้สึกไม่ชอบใจคำพูดชื่นชมโม่อวิ๋นจากปากของนางนัก

‘หึ! จะแต่งให้ข้ากลับเยินยอ ชายอื่น’ หากใครล่วงรู้ภายในใจของท่านแม่ทัพได้ คงได้หัวร่อ ในความคิดเล็กคิดน้อยนี้ของเขาแล้ว

“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ให้พวกเขาออกไปเถิด” เซี่ยหลิงเฉินส่งสัญญาณเปิดทาง เหล่าทหารที่เฝ้าระวังต่างถอยเปิดทางออก

ไป๋ซูเหยาเตรียมจะเดินออกไปส่งโม่อวิ๋น เซี่ยหลิงเฉินส่งเสียงกระแอมเบา ๆ นางจึงหยุดชะงักเท้า

“โม่อวิ๋น ท่านเดินทางดี ๆ ขอให้ท่านปลอดภัย ข้ามีเพียงคำเดียวที่จะเอ่ยได้ คือ ข้าไม่นึกเสียใจที่ได้พบท่าน”

ไป๋ซูเหยาส่งสายตา รอยยิ้มจริงใจให้กับเขา น้ำตารื้นแต่ไม่ไหลออกมา บัดนี้ดวงใจนางเหมือนลอยออกจากอก ‘ท่านจะอยู่ในความทรงจำที่ดีของข้าเสมอ’ คำนี้เป็นเพียงเสียงที่ดังอยู่ในใจนางเพียงผู้เดียว

“ซูเหยา ใครก็มาแทนที่เจ้าไม่ได้” โม่อวิ๋นเอ่ยเสียงดังฟังชัด แต่ไม่คลุ้มคลั่งแล้ว เขากลับมาสู่ความองอาจในนามเจ้าเมืองอีกครั้ง เหล่าทหารกล้าไม่มีใครนึกตำหนิเขาสักน้อย เป็นพวกเขายังนึกสงสัยว่าจะเสียสละได้เพียงนี้หรือไม่ อยู่เหนือคนทั้งปวงใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย ต่างคนต่างนึกถึงครอบครัวอบอุ่นพร้อมหน้า แล้วนึกว่าพวกเขาโชคดีกว่ายิ่งนัก