ตอนที่ 7 ขบวนขันหมากสู่เมืองชายแดน

รุ่งเช้าในอีกสามวันถัดมา จวนเจ้าเมืองไป๋หนาน พลุกพล่านด้วยผู้คนที่จัดขบวนเจ้าสาว รถม้าถูกตกแต่งโอ่อ่าสวยงาม บ่าวรับใช้ ทหารองค์รักษ์ ยืนเรียงรายหน้าหลัง เป็นระเบียบ

ด้านในห้องโถง ท่านเจ้าเมืองไป๋ ฮูหยินเจ้าเมืองไป๋ และซูเหยาในชุดสีแดงเพลิง ประณีตงดงาม กล่าวร่ำรา แม้เป็นงานมงคลที่น่ายินดี แต่เมื่อบุตรสาวเพียงคนเดียวต้องจากไปไกล ผู้เป็นบิดามารดา ย่อมไม่อาจทำใจ

“ซูเหยาแม่กับท่านพ่อจะไปกับเจ้าด้วย อย่างไรแม่ก็ไม่ยินยอมให้เจ้าเดินทางไปเพียงลำพังหรอก”ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยกับบุตรสาวเพียงคนเดียว ในใจไม่อาจยินยอมจากนางได้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าไปคนเดียวได้ พวกท่านรอฟังข่าวจากข้าก็พอ”

ไป๋ซูเหยาพูดเกลี้ยกล่อม มารดา บิดา

“เซี่ยหลิงเฉิน ไม่ควรทำกับเจ้าเช่นนี้ เท่ากับไม่ให้เกียรติข้า จะเร่งด่วนอย่างไร ก็ควรจัดพิธีแต่งงานให้เรียบร้อยก่อนค่อยพาเจ้าไป นี่...”ไป๋หนานเว่ย พูดด้วยความโมโห เดือดดาล แม้เขาจะรู้ถึงกิตติศัพท์ของลูกเขยมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำเกินเลยถึงเพียงนี้

ไป๋ซูเหยายิ้มบาง แววตาอ่อนโยน เอ่ยบรรเทาความโกรธของบิดา “ท่านพ่อ เรื่องการศึกจะชักช้าไม่ได้ เป็นท่านก็ต้องทำเช่นนี้ ท่านสอนข้ามาเองกับมือให้ คิดถึงการใหญ่ก่อนเรื่องส่วนตัวนี่เจ้าคะ ครั้งนี้ท่านก็ต้องไม่ยกเว้น”

เจ้าเมืองไป๋หนานหมดคำจะเถียงบุตรสาว “งั้นเจ้าก็เดินทางดีๆ ส่งข่าวมาทันทีที่ถึงล่ะ มีเรื่องเดือดร้อนอันใดอย่าเก็บไว้ พ่อจะไม่ยอมให้เขารังแกเจ้าเป็นแน่ เจ้ายังมีบ้าน ยังมีพ่อและแม่เสมอนะ”ชายกลางคนยื่นมือลูบศีรษะบุตรสาวอย่างอ่อนโยน ฮูหยินถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา กอดทั้งลูกและสามีไว้ด้วยกัน

ฤกษ์ยามการเดินทางของขบวนเจ้าสาวมาถึงแล้ว บรรยากาศเป็นไปด้วยความคึกคัก ครื้นเครง ผู้คนต่างยืนมุงดูสองข้างทาง เพื่อชื่นชมขบวนเจ้าสาว แต่หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ราวกับดวงใจหลุดลอย ออกมายืนส่งบุตรสาวเพียงคนเดียวจนลับตา

ระยะทางระหว่างเมืองหลวงกับชายแดน กินเวลาร่วมสิบวัน ยิ่งไกลจากเมืองหลวงหนทางยิ่งทุระกันดาร ผ่านหมู่บ้าน ผ่านภูเขาลำเนาไพร

ไป๋ซูเหยานั่งอยู่ในรถม้า แม้จะใหญ่โต โอ่อ่า แต่ก็ไม่ได้สบายนัก บนทางขรุขระเช่นนี้

ถึงอย่างนั้นนางก็มิได้บ่นอันใด ด้วยคุ้นชินกับความยากลำบากมานานหลายปีแล้ว

นับจากที่ได้ออกไปเที่ยวเล่น และออกไปทำศึกกับบิดา ในบางครั้งนานร่วมเดือน

ฝึกฝนมาแล้วหลายรูปแบบ บิดาไม่เคยว่า ขอเพียงให้อยู่ในสายตาท่าน นับว่านางโชคดีกว่าลูกสาวบ้านอื่น ๆ ที่ต้องอยู่แต่เย้าเฝ้าแต่เรือน

ครั้นเมื่อเวลาอยู่เรือนก็ตั้งใจฝึกฝนการเรือนกับท่านแม่ นางจึงได้วิชาจากทั้งบิดาและมารดา

ตลอดทางขบวนเจ้าสาวไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้น การเดินทางครั้งนี้นางแทบไม่ได้พูดคุยกับใครมากนัก ด้วยกฎประเพณี

ทำได้เพียงอยู่แต่ในเกี้ยว มีความอึดอัดใจอยู่บ้างเท่านั้น ที่ไม่ได้ชื่นชมทิวทัศน์ และความเป็นอยู่ของชาวบ้าน

สุดท้ายยามบ่ายของวันที่สิบ ก็มาถึงทางเข้าเมือง ประตูเมืองเปิดออกต้อนรับ ด้วยรู้แล้วว่าขบวนเจ้าสาวของท่านแม่ทัพจะมาถึง

ทหารยืนรอรับสองข้างทางอย่างสมเกียรติ หากแต่ไร้เงาเซี่ยหลิงเฉิน

แม่สื่อมองหาผู้เป็นเจ้าบ่าว ทหารจึงมารายงานข้างเกี้ยว

“เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพติดงานด่วนจึงเชิญท่านเข้าจวนไปก่อน ยามค่ำท่านแม่ทัพจะกลับมาขอรับ”

ไป๋ซูเหยารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง เขาคิดอย่างไรกันแน่ ต่อให้ด่วนแค่ไหนก็ไม่ควรทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งเช่นนี้

“อืม” นางเอ่ยตอบไป

ขบวนมาถึงจวนแล้ว ไร้เงาเจ้าบ่าวมาต้อนรับ นางจำต้องเดินเข้าจวนไปคนเดียว

จวนท่านแม่ทัพ แข็งแรงมั่นคงตั้งแต่กำแพงจนถึงประตูบานใหญ่ สีน้ำตาลเข้ม สองฝั่งคือหอคอยมีทหารประจำการ

ภายในเรียบง่าย ไม่ประดับประดาสิ่งใดเกินจำเป็น พื้นหินสะอาด เรือนแต่ละหลังกว้างใหญ่พอประมาณ

ข้าวของเครื่องใช้ ไม่ได้ประดับหรูหรา มีตามฐานะเท่าที่จำเป็น ออกจะดูไร้ชีวิตชีวาอยู่บ้าง

บ่าวรับใช้ยืนรอตั้งแต่ประตูไปถึงโถงใหญ่ จากที่ดู มีอยู่นับได้ไม่ถึงยี่สิบคน

พ่อบ้านรูปร่างอ้วนแต่กำยำ ออกมาโค้งคำนับต้อนรับ เขาดูสุขุมใบหน้านิ่งเรียบดูไม่ออกถึงนิสัยใจคอ

ไป๋ซูเหยานึกประเมินสิ่งต่าง ๆ ในใจ

นางเข้าไปนั่งในห้องหอ และเปลี่ยนเครื่องแต่งกายทันที สาวใช้ต่างพากันมองหน้า แต่ไม่กล้าเอ่ยถาม

นางก็ไม่สนใจตอบ เอนกายลงนอนพักผ่อนเอาแรง

“หากข้ายังไม่ตื่น ใครก็ห้ามรบกวน”นางเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงไม่วางอำนาจ ถึงอย่างนั้น พวกนางก็ไม่กล้าแล้ว

ค่ำคืนเดือนมืด ท้องฟ้าโปร่ง จนไม่อาจหยั่ง แม้มีแสงดาวระยิบระยับ กลับทำใจให้ว้าเว่

ภายใต้เรือนรับรองในค่ายทหารของแม่ทัพใหญ่ เซี่ยหลิงเฉินยืนเงียบอยู่ริมระเบียง แก้วสุราในมือถูกถือไว้เนิ่นนานจนไม่อุ่นไม่เย็น

วันนี้เขาได้รับข่าวว่าขบวนเจ้าสาวเข้าเมืองมาแล้ว

ชายหนุ่มอ้างเรื่องงานไม่ออกไปรับ หวังสั่งสอนนาง

แต่ภายในใจเขากลับร้อนรุ่มเหมือนเพลิงไฟแทนที่จะพึงพอใจ

ใบหน้างามนั้นจะยังยิ้มบางราวกับไม่รู้สึกอะไรอีกหรือไม่ นางจะทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกรึเปล่า

เขาและนางไม่เคยรู้จักพบเจอกันมาก่อน แต่นับจากวันที่พบกันจวบจนวันนี้ ทุกเรื่องที่นางกระทำ

กลับประทับภายในใจลึกของเขาโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

“ท่านทั้งสอง ไม่ว่าใครก็ห้ามฆ่ากันทั้งนั้น”

เสียงเฉียบขาดแฝงอำนาจของไป๋ซูเหยาจากวันนั้นยังดังก้องในใจ

นางไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่รอรับชะตา หากแต่ยืนหยัดในเกียรติของตนเอง นั่นทำให้เขา…ชังไม่ลงเลย

“ข้ามิใช่คนอ่อนโยน ไม่เคยรู้ว่ารักคือสิ่งใด” เขาพึมพำกับตนเอง ยกขวดสุราดื่มรวดเดียวราวจะให้มันแผดเผา

ภาพนางในคืนงานเลี้ยงชมจันทร์ งดงามกว่าหญิงใดที่เขาเคยพบ ท่วงท่านิ่งสงบไม่ประจบประแจง

ไม่พยายามเสแสร้งให้เขาชมชอบ

นางนิ่งสงบเรียบเฉย แต่ไม่ว่างเปล่า

สงบ แต่ไม่เย็นชา คำพูดล้วนไม่ประดิดประดอย ยิ้มบางไม่เย่อหยิ่ง งดงามสบายตา

ยามนี้เขาตระหนักดีว่า“นางยอมแต่งให้เขาเพราะหน้าที่ แต่มิใช่เพราะหัวใจ”

“นางมิได้อยากเป็นของข้า…ข้าเองก็เคยไม่ต้องการนาง…” เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ “แล้วเหตุใดนางถึงวนเวียนอยู่ในใจข้า”

เสียงประตูแง้มออก ที่ปรึกษาก่งฮวา ขุนนางฝ่ายซ้ายผู้ใกล้ชิดเดินเข้ามาเพราะเห็นแสงไฟในห้องยังคงสว่าง

“ท่านแม่ทัพ ยังไม่พักอีกหรือขอรับ?”

“ยัง…ข้าหลับไม่ลง” เซี่ยหลิงเฉินทอดสายตาออกไปยังความมืดเบื้องนอก “เจ้าคิดว่าข้า…เย็นชาเกินไปหรือไม่?”

ที่ปรึกษาก่งฮวายิ้มพลางนึกอย่างเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง พลางเอ่ย

“มิใช่เย็นชา…เพียงแต่ท่านยังไม่เคยเปิดใจให้ผู้ใดมาก่อน”

“แล้วถ้าใจข้าเผลอเปิดไปเสียแล้วเล่า?”

เซี่ยหลิงเฉินหันกลับมาแววตาเกิดประหม่าวูบไหว

“ท่านก็เพียงทำตามสันชาตญาณหัวใจตนเอง ขอรับ บางเรื่องท่านก็ไม่ต้องเปลืองแรงขบคิด เพียงใช้ใจ”

ขุนนางผู้ซื่อสัตย์ตอบตามจริง

“หากนางไม่มีใจให้ข้าเล่า นางทำเพื่อหน้าที่ ข้าจะกล้าไว้ใจนางได้อย่างไร ข้าจะกล้ารักทั้งที่รู้ว่า อย่างไรนางก็มีใครคนอื่นในใจ มันควรแล้วหรือ?”

เขาพูดจากใจ ที่ปรึกษาก่งฮวาพอจะรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนงานเลี้ยงชมจันทร์อยู่บ้าง

ไม่แปลกที่ท่านแม่ทัพนั้นจะไม่อาจวางใจได้ แต่อย่างไร ชีวิตก็ต้องอยู่ร่วมกันแล้วเรื่องนี้ไม่มีเปลี่ยน

“ข้าน้อย เพียงขอชี้แนะท่านแม่ทัพอยู่บ้างว่า เรือนั้นได้ออกจากท่าแล้ว มีเพียงท่านทั้งสองที่ต้องประคับประคองเรือนี้ไป จะไปที่ใด ถึงที่หมายหรือไม่ ยังต้องสอดประสานร่วมมือกัน หากท่านทั้งสอง ยังไม่ยอมเปิดใจ ไม่กล้าวางใจต่อกันเช่นนี้ นานวันเข้า ท่านอาจจะไปไม่ถึงไหน จะมิเป็นการเสียเวลาทั้งสองฝ่ายหรือขอรับ ข้านั้นผ่านชีวิตคู่มาแล้วจึงฝากท่านคิดเท่านี้ล่ะขอรับ ค่อย ๆคิดไป นะขอรับ ข้าน้อยขอตัว”

หลังจากเอ่ยแนะนำแล้ว เขาไม่คิดรั้งอยู่ เพื่อให้แม่ทัพหนุ่มได้ใช้เวลาตรึกตรองดู

เซี่ยหลิงเฉินนิ่งงัน เหม่อครุ่นคิด เรื่องใดยากแค่ไหน เขาคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง มีเพียงเรื่องนี้ ในสมองว่างเปล่า ใบหน้างามลอยเด่น รอยยิ้มบาง ริมฝีปากอิ่มชมพู ยามเอื้อนเอ่ยน่ามอง แต่แววตานางยามมองเขาราวคนแปลกหน้า ผิดกับยามมองโม่อวิ๋น เปิดเผยใจไม่ปิดบัง สนิทสนมเช่นคนรู้ใจ

ริมฝีปากหยักยกยิ้มหยัน ในใจพลันไม่ยินยอม

“ได้ วันเวลาต่อจากนี้ก็จะทำให้เจ้าเห็นว่า ข้าเองไม่ด้อยไปกว่าเขา” เซี่ยหลิงเฉินฉายแววตาคมกล้า

ณ ตำหนักจันทร์กระจ่าง เรือนศาลาริมน้ำ ฮองเฮาทรงพระเกษมสำราญ กับเหล่านางข้าหลวง

ขันทีวัยกลางคน เดินเข้ามายังศาลาค้อมคำนับ พลางเดินเข้าไปกระซิบข้างพระกรร สีหน้าเรียบเฉยคราหนึ่ง ยกยิ้มขึ้นพร้อมแววตาพึงพอใจอีกคราหนึ่ง เพียงเวลาไม่นานสีหน้ากลับแปรเปลี่ยนหลากหลาย

“ดี เจ้านำเรื่องนี้ สร้างข่าวโคมลอย ให้หนาหูขึ้นสักหน่อย ฮูหยินท่านแม่ทัพถูกละเลย ย่อมนำไปสู่การมีใจให้ชายอื่น ละครบทนี้ข้าจะเขียนให้เอง”รอยยิ้มบางยามเอื้อนเอ่ย น่าประหวั่นมากกว่างดงาม