ตอนที่ 6 มรรคาแห่งใจหรือมรรคาแห่งอำนาจ

สายลมยามราตรีพัดแผ่วเบา แต่ท่ามกลางความเงียบสงบแห่งค่ำคืน จิตใจของโม่อวิ๋นกลับปั่นป่วนดั่งคลื่นทะเลคลั่ง

บัดนี้เขากลับมายังจวนที่พักแล้ว เซี่ยหลิงเฉินมิได้ให้ทหารตามมา เขาให้เวลาในการเคลื่อนย้ายขบวน

โม่อวิ๋นถือขวดสุรา นั่งเม่อมองดาวบนท้องฟ้าด้วยใจหม่นหมองสุดจะทานทน

คำพูดของไป๋ซูเหยา ยังดังก้องในหัวเขา

‘โม่อวิ๋น ชีวิตท่านไม่ได้เป็นของท่านเพียงผู้เดียว เช่นกันกับข้าที่มีหน้าที่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ชีวิตนี้ไม่อาจเป็นของตัวเองได้ ท่านอย่าลืมพันธะหน้าที่ของตน ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะต้องได้พบกับคนที่ดี ที่รักท่านพร้อมเคียงข้างและเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียวแน่นอน’

‘โม่อวิ๋นท่านมีความสำคัญต่อแคว้นอวิ๋น ท่านแม่ทัพเซี่ยมีความสำคัญต่อแคว้นชิ่งเมืองหลวง ไม่ว่าฝ่ายใดเริ่มทำสงครามระหว่างแคว้น ผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากก็คือประชาชน ท่านตรองดูเถิดว่าคุ้มกันแล้วหรือ เพียงเพื่อข้าคนเดียว อย่าเอาตราบาปนี้มาโยนใส่ข้า’

เขามิใช่บุรุษที่เคยยอมรับความพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน แต่ครานี้กลับรู้สึกราวหัวใจถูกปลิดลงอย่างไร้ความปรานี

มือที่กำดาบแน่นเงียบเชียบกลางค่ำคืน ราวกับเขากำลังเลือก ระหว่าง “นาง” กับ “บัลลังก์”

เสียงขององครักษ์ลับกระซิบถาม

“นายท่าน ยังจะดำเนินแผนเดิมหรือไม่? หน่วยสังหารพร้อมแล้ว”

โม่อวิ๋นหลับตาแน่น ในห้วงนั้นภาพไป๋ซูเหยาที่เขารักปรากฏขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง เด็ดขาด ยังคงดังก้องอยู่

เขาลืมตาขึ้น เสียงหายใจหนักแน่นดังก้อง

“เจ้าจะให้ข้าเป็นคนเช่นไรกัน ในเมื่องนางเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้ เจ้าไปแจ้งยกเลิกแผนทั้งหมดเตรียมตัวออกเดินทางพรุ่งนี้”

องครักษ์เบิกตากว้าง “แต่นายท่าน…”

“ข้าจะไม่ให้ความรักของข้า กลายเป็นตราบาปของนาง และข้าจะไม่ให้มือของข้าเปื้อนเลือดชายที่นางแต่งให้”

เขายืนหยัดขึ้น ราวกับมีปณิธานแน่วแน่

“ข้าจะวางหมากใหม่… ครั้งนี้มิใช่เพื่อบัลลังก์…แต่เพื่อให้นางเห็น ว่าข้าคู่ควรและไม่ทำผิดต่อความรู้สึกดีๆที่นางมีให้ข้า”

‘ข้าจะยังล้มบัลลังก์เพื่อครอบครองนาง หรือจะยืนบนบัลลังค์เพื่อให้นางเลือกข้าด้วยใจของนางเอง?’

เซี่ยหลิงเฉิน ขี่ม้านำหน้ารถม้าของไป๋ซูเหยากลับจวนเจ้าเมืองไป๋หนานด้วยตนเอง

หลังเหตุการณ์นั้นมา เขารู้สึกกึ่งยอมรับ นางได้บางส่วน นับว่านางเป็นหญิงที่เขาไม่เคยพบมาก่อน เรื่องรักระหว่างชายหญิง เขาไม่เคยรู้ไม่เคยสัมผัสมาก่อน หลายครั้งมีแม่นางน้อยมาทอดสะพานให้ เขากลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว พูดจาไม่ไว้หน้าพวกนาง จึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นานแล้ว

คุณหนูไป๋ผู้นี้ นอกจากไม่เข้าหาเขา ยังไม่เกรงกลัวเขา ทำทีเฉยเมยใส่เขา ราวกับไม่นับเขาเป็นอะไรในสายตา

นึกถึงแววตาที่นางมองโม่อวิ๋นนั่น ทำเขารู้สึกขัดใจพิกล นึกขึ้นพลันชายหนุ่มเผลอยกริมฝีปากกระตุกหยันขึ้นตามแรงอารมณ์

‘ให้เกียรติข้างั้นรึ ปากพูดอย่างการกระทำอย่าง เจ้าเอาที่ไหนมาให้เกียรติข้ากัน ไม่ใส่ใจข้าล่ะไม่ว่า’ เขาเผลอคิดคนเดียวเงียบๆ ก็มาหยุดหน้าจวนเจ้าเมืองไป๋หนานแล้ว

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่มาส่ง ข้าขอตัวก่อน เรื่องงานแต่ง หากมีสิ่งใดที่ไม่เข้าใจ ให้ท่านถามไถ่จากท่านแม่ของข้าได้เลย”ไป๋ซูเหยายิ้มบางๆ เอ่ยบอก

“ข้าลืมบอกเจ้าไปว่า ข้าคงต้องกลับไปชายแดนในอีกสองวันนี้ พิธีแต่งงานคงต้องไปจัดยังเมืองชายแดนที่ข้าไปประจำการ เรื่องนี้ข้าทูลต่อฝ่าบาท และพระองค์ทรงอนุญาตแล้ว มันเป็นเรื่องสำคัญ เจ้าคงเข้าใจนะ”

เซี่ยหลิงเฉินเอ่ย

นับเป็นเรื่องกะทันหันจริงๆ นางยังไม่ทันเตรียมรับในเรื่องนี้ ท่านพ่อท่านแม่จะว่าอย่างไร

“นับว่ากะทันหันจริง ๆ ข้าไม่ทันเตรียมใจในเรื่องนี้ แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” นางเอ่ยเรียบ ๆ

เซี่ยหลิงเฉินผิดหวังแล้ว เขาคิดว่าจะได้เห็นความกังวล ร้อนรนใจของนางสักแว่บให้สบายใจสักหน่อย

“เอ่อ... งั้นก็ดี เจ้าไปเตรียมตัวเถอะ อย่าให้เสียฤกษ์มงคลล่ะ ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ที่นั่น” เขาเอ่ยตอบ

นึกก่นด่าตัวเองที่ดันพูดว่า ‘ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ที่นั่น’ แค่เริ่มต้นก็ทำให้นางได้ใจ อีกหน่อยจะจัดการนางได้อย่างไร พลันเขาคิดจินตนาการถึงภาพนางเดินอยู่ในจวนของเขา ชายหนุ่มใบหน้าเข้มขึ้นควบม้าทะยานไปราวกับจะสะบัดให้หลุดจากความคิดนี้

ณ วังหลวง ขุนนางฝ่ายในผู้หนึ่งกำลังวางกระดาษจดหมายแผ่นเล็กบนโต๊ะ จดหมายลับจากแคว้นซือหนาน

ชายผู้หนึ่งนั่งหลังฉากกั้น ท่าทีสงบนิ่งเพียงส่งเสียงเอื้อนเอ่ย “ท่านว่ามาเถอะ” เสียงนี้นุ่มนวล หญิงก็ไม่ใช่ ชายก็ไม่เชิง

ขุนนางฝ่ายในพูดคล้ายกระซิบว่า “ถึงเวลาแล้วกระมัง อวิ๋นหนานกับชิ่ง ให้สองแคว้นเข่นฆ่ากันเอง ใต้หล้านี้ก็จะไม่มีผู้ใดใหญ่ไปกว่าแคว้นซือหนานแล้ว”

ผู้อยู่หลังฉากยังคงนิ่งสงบ เอ่ยขึ้นเรียบๆว่า “อย่าเพิ่งบุ่มบ่าม ไฟเพิ่งเริ่มก่อ ต้องเพิ่มลมเข้าไปอีก สร้างข่าวลือต่อไป คิดจะกำจัด ต้องหักแขนขาก่อน”

“หรือท่านคิดจะกำจัดใครต่อจาก เจ้ากรมคลังคนนั้นหรือ”ขุนนางฝ่ายในเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นในแผนการอันแยบยลที่เขาได้เห็นมากับตาแล้ว

คนหลังฉากปากยิ้มละมัย เอ่ยเพียง “ย่อมมีแน่นอน”