ตอนที่ 9 กลับจวน

เช้าวันที่ยี่สิบนับจากวันที่เข้ามาในจวน สายลมพัดพลิ้วกลิ่นดอกเหมย ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ส่งสัญญาณว่าถึงต้นฤดูหนาวแล้ว

ไป๋ซูเหยาเข้าครัวตามปกติ วันนี้นางทำซุปมันฝรั่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว บ่าวรับใช้ในครัวต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

พากันยืนดูหม้อซุปร้อนบนเตา เนื้อเป็นสิ่งที่นางใส่ลงไปในอาหารทุกชามให้กับทุกคน

“พวกเจ้าต่างต้องใช้แรงทำงาน หากได้กินเนื้อก็จะยิ่งแข็งแรง โดยเฉพาะเจ้า เสี่ยวไจ๋ เด็กผู้ชายตัวจะได้โต ๆ” นางกล่าว แล้วเอื้อมมือไปจับศีรษะเด็กชายตัวอ้วนอายุราวสิบปี โยกไปมา ยิ้มเอ็นดู

“ฮูหยินเจ้าคะ นี่คือซุปอะไรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”บ่าวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถาม

ไป๋ซูเหยายิ้มตอบ “ข้าเรียกมันว่า ซุปมันฝรั่ง ใส่เนื้อไก่ลงไป ใส่เครื่องเทศนี่ด้วย จึงได้หอมอย่างนี้ไงหล่ะ หอมไหม ๆ” นางถือตะบวยผ่านหน้าทุกคน “หอมเจ้าค่ะ/ขอรับ”

ภายในจวนนั้นเงียบเชียบ มีเพียงบริเวณครัว ที่มีผู้คนออกันอยู่ ทั้งหน้าต่าง ประตู และในครัว

เซี่ยหลิงเฉินเดินเข้าไปยังลานบ้านที่ไร้ผู้คน มีเพียงทหารเฝ้ายาม

เมื่อเดินมาจนถึงหน้าห้องครัว เห็นภาพนี้ยิ่งแปลกใจ

“พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ”เขาเอ่ยถาม พ่อบ้านเฮียงลี้หันมา ออกอาการตกใจเล็กน้อย

“นายท่าน มาตั้งแต่เมื่อใดขอรับ บ่าวขออภัยที่ไม่ได้รอต้อนรับ”พ่อบ้านเฮียงลี้ ออกอาการเก้อๆ

เขานั้นเสียมารยาทแล้ว เพราะกลิ่นอาหารของฮูหยินนั่นทีเดียว

“ไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้าทำอะไรกัน” เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยถามอย่างสงสัย

“พวกข้าน้อย ดูฮูหยินทำซุปมันฝรั่งขอรับ”พ่อบ้านตอบ ด้วยรอยยิ้มสำนึกผิด

ครั้นแล้ว เซี่ยหลิงเฉินก็ได้กลิ่นหอมโชยมา เขาถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงไป

“พวกเจ้านี่เหลวไหลกันใหญ่แล้ว” เขาเอ่ยตวาดไม่ดังนัก ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

“ข้าจะเข้าไปทำงานที่ห้องหนังสือ สักหน่อย”เขากล่าว พลางเดินออกไปอย่างอารมณ์ไม่ใคร่ดี

สิ่งที่เขาอยากเห็นคือการเห็นนางนั่งเงียบเหงา ใบหน้าบูดบึ้ง อึดอัดคับข้องใจ แต่นี่กลับไม่เป็นดังคาด แม้แต่คนของเขาก็พลอยสนใจ พร้อมใจเป็นคนของนางกันหมด ช่างขัดอารมณ์นัก

ไม่นานพ่อบ้านได้ยกสำรับอาหารไปยังห้องหนังสือ

ซุปมันฝรั่งร้อนๆ ควันฉุย มีเนื้อไก่ มันฝรั่งสีเหลืองหั่นพอดีคำ แครอท หอมหัวใหญ่

กลิ่นเครื่องเทศที่หอมจนแทบอดใจไม่ไหว ผักดองสีสวย ไข่เจียวฟูฟ่อง กับข้าวสวยร้อน ๆ ของหวานคือถั่วแดงต้ม แตงโมหั่นเป็นรูปสามเหลี่ยมมีเปลือกสีเขียวติดมาพอให้มือจับ

อาหารในสำรับทุกอย่างน่ารับประทานยิ่ง

เดิมทีเขากินง่ายอยู่ง่ายไม่พิถีพิถันมากนัก ไม่คุ้นชินกับความประณีตบรรจงนี้

“นี่ฝีมือใครทำ” ทั้งที่รู้เขาก็ยังเอ่ยถาม

พ่อบ้านตอบ “ฝีมือฮูหยิน ขอรับ จัดสำรับให้บ่าวเองเลยขอรับ”

คำตอบของพ่อบ้าน กลับทำให้เขารู้สึกละอาย เขาทำกับนางถึงเพียงนี้ นางยังไม่เพียงไม่โกรธยังดูแลเขาอย่างดีอีก

เซี่ยหลิงเฉินโบกมือ พ่อบ้านค้อมตัวออกไป

เขาลงมือตักอาหารชิมทีละอย่าง แสดงสีหน้าแปลกใจ อาหารนี่อร่อยเกินไปแล้ว ถึงกับทำให้เขากินข้าวหมด แต่เหมือนจะยังไม่พอใจ ครั้นจะให้นำมาเพิ่มก็ดูไม่ดี จึงจำต้องอดใจไว้

ไป๋ซูเหยารับรู้การกลับมาของเซี่ยหลิงเฉินแล้ว นางจงใจไม่ไปพบหน้าเขา ยุ่งแต่เรื่องกิจการงานของตนเอง

หลายวันแล้วที่ทั้งคู่ยังไม่ได้พบหน้ากัน นางทำเพียงอาหารส่งไปให้ และทุกครั้งในสำรับ ไม่มีสิ่งใดเหลือกลับมาเลย ทำเอาคนทำอาหารถึงกับยิ้มขำ

ยามสายวันหนึ่งนางสั่งบ่าวรับใช้รูปร่างกำยำ ขุดบ่อในสวนหลังบ้าน เพื่อเอาไว้เลี้ยงปลาเพราะนางเห็นทางน้ำที่จะดึงเข้ามาในจวนได้

ทุกคนต่างมองหน้ากัน ในแต่ละจวนมีแต่ขุดบ่อเลี้ยงปลาสวยงาม มีเพียงจวนนี้ คิดขุดบ่อเลี้ยงปลาเพื่อกิน

ไป๋ซูเหยา เห็นสีหน้าทุกคนต่างสงสัย

“เจ้าดูคนในบ้านตั้งเยอะแยะ ขืนข้าไม่เลี้ยงปลาไว้กินเอง เอาแต่ซื้อ เงินเท่าไหร่ถึงจะพอกัน ไม่ต้องห่วงข้ายังคิดจะเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่เพื่อเอาไข่ เอาตัวไว้กินด้วย” ไป๋ซูเหยาพูดอธิบายยิ้ม ๆ

“พวกเราแค่ไม่เคยเห็นหรือได้ยินว่าคุณหนูบ้านตระกูลใหญ่ที่ไหนมีความคิดเช่นนี้เจ้าค่ะ”

บ่าวรับใช้เอ่ยตามสัตย์จริง

“ข้าน่ะออกทำศึก ดูแลชาวบ้านกับท่านพ่อมาหลายครั้ง เรื่องพวกนี้ก็คิดไว้นานแล้ว

จวนนี้จะเป็นแปลงทดลองที่แรก ไม่ช้าข้าจะสนับสนุนให้ทุกบ้านทำเช่นนี้ด้วย เช่นกัน” ไป๋ซูเหยาพูดเพื่อให้พวกเขาคลายสงสัย

“เช่นนั้นข้าน้อยขอนำวิธีนี้ไปบอกกับครอบครัวของข้าน้อยด้วยจะได้ไหมขอรับ”บ่าวผู้หนึ่งถึงกับออกอาการดีใจ เมื่อคิดถึงว่าที่บ้านพวกเขาก็จะมีกินเช่นในจวน

“ได้สิ ข้าต้องสอนพวกเจ้าทุกคนแน่นอน และพวกเจ้าทุกคนก็จะเป็นผู้เชี่ยวชาญ นำไปเผยแพร่ต่อๆกัน”ไป๋ซูเหยาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยามนี้นางไม่มีสิ่งใดขัดข้องในใจ การกระทำ คำพูด ล้วนออกมาอย่างสบายใจ

ใบหน้าอิ่มเอิบพริ้มเพรา

ผู้แอบยืนดู บัดนี้ใบหน้าเข้มขึ้น สายตาฉายแววชื่นชม ในหัวใจราวมีดอกไม้ผลิบานนับหมื่นต้น

พ่อบ้านเฮียงลี้มองดูเจ้านายแล้วอมยิ้ม

“นางกำลังปั่นหัวอะไรบ่าวใช้กัน” ใจชื่นชมแต่ปากยังไม่วายว่ากล่าว

“เรียนนายท่าน ฮูหยินนำพาบ่าวไพร่ ทำสวนผัก และจะขุดบ่อเลี้ยงปลาขอรับ”พ่อบ้านเอ่ยรายงาน

“อะไรนะ ขุดบ่อเลี้ยงปลา นางคิดว่าข้าไม่มีปัญญาเลี้ยงนางงั้นรึ นางคิดว่าข้าจนมากรึอย่างไร”เซี่ยหลิงเฉินออกอาการราวกับถูกดูหมิ่น

“ไม่ใช่ขอรับ ฮูหยิน กล่าวว่าจะทำที่นี่เป็นแปลงทดลอง เพื่อให้พวกบ่าวไพร่ นำไปเผยแพร่ความรู้ต่อให้กับชาวบ้านขอรับ” พ่อบ้านรีบรายงานด้วยไม่อยากให้ท่านแม่ทัพเข้าใจผิด

เซี่ยหลิงเฉินถึงกับเงียบลง นางทำให้เขาแปลกใจอีกแล้ว แต่ละครั้งที่พบเจอนาง เขาก็ได้พบกับเรื่องแปลกใจ นางไม่เหมือนหญิงใดจริงๆ