บทที่ 11

หยางตงลืมตาตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่อ้อมแขนแกร่งกำชับร่างบอบบางเอาไว้ เขาเหม่อมองเพดานหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทุกอย่างเป็นความตั้งใจของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ได้มีสาเหตุมาจากอาการฮีทของจิ่นไจ๋เพียงอย่างเดียว

“อื้อ” เสียงหวานครางแผ่วในลำคอ เนื้อตัวเมื่อยขบระบมไปทั้งร่าง กว่าคลื่นสวาทของเฮียตงจะจบลงก็ทำเขาร้องจนเสียงแหบแสบลำคอไปหมด

“ตื่นแล้วเหรอ อาตี๋น้อย”

จิ่นไจ๋เบ้หน้ามองเจ้าของดวงตาคมเข้มด้วยความรู้สึกเจ็บใจอยู่ลึก ๆ ที่ถูกเขาจับได้จนเรียกว่า อาตี๋ แบบนี้ นี่มันจงใจแกล้งกันชัด ๆ เขาไม่รู้ว่าจะต้องสนทนาเรื่องไหนก่อนจึงจะคลี่คลายปมในใจ

“โกรธเหรอ?” ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นเขาจ้องมองเจ้าของดวงหน้างามพยายามคาดเดาว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“ไม่ถูกสิ ห้าปีก่อนหนูฮีทแล้วก็ดึงเฮียเข้าไปเอี่ยว รู้ไหมว่านั่นน่ะ...”

เฮียตงเอามือลูบหน้าเหมือนคนจนปัญญา เขาไม่อยากบอกคนตรงหน้าว่านั่นเป็นครั้งแรกของตน หลายปีมานี้ชายหนุ่มส่งคนออกไปตามหาเด็กคนนั้นมาตลอด ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะปลอมเป็นหญิงได้แนบเนียนขนาดนี้

“ตอน…ตอนนั้นไจ๋ฮีทครั้งแรก ไม่ได้ตั้งใจนะจ๊ะ” จิ่นไจ๋อ้อมแอ้มตอบ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนผิด ส่วนพันธะที่ผูกไปแล้วก็ไม่อาจถอนคืน

“ไม่ได้ตั้งใจ แต่หนูก็ต้องรับผิดชอบเฮียสิ”

“ตอนนั้นไจ๋เพิ่งสิบแปด จะเอาปัญญาที่ไหนมารับผิดชอบเฮีย ลำพังตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอดเลยจ้ะ”

ทั้งสองคนคุยกันอยู่พักใหญ่ถึงเรื่องราวความเป็นไปในชีวิต จิ่นไจ๋เล่าถึงความจำเป็นที่ต้องปลอมตัวเป็นหญิง ส่วนตันหยางตงก็เล่าว่าเขาจับบุปผาน่าสงสัยหลายรายมาพิสูจน์แต่ก็ไม่อาจทำลายพันธะเดิมที่มีได้

“หมายความว่าเฮียก็ทำแบบ...เมื่อคืนกับคนพวกนั้นเหรอจ๊ะ” คนถามเสียงอ่อยเมื่อรู้ว่าเขาก็ทำแบบเดียวกันกับคนอื่น

“ใครบอกล่ะ แค่ได้กลิ่นก็ส่งบาทาถีบยอดหน้าแล้ว จะให้ทำแบบเมื่อคืนยังไงไหว”

“หมายความว่าที่ผ่านมาเฮีย ไม่เคยแตะคนอื่นเลยเหรอจ๊ะ” จิ่นไจ๋เอียงคอถามอย่างน่ารัก แต่อีกคนหันหน้าหนีไปอีกทางไม่อยากยอมรับ

“รออยู่นี่แป๊บนึง เฮียโทรให้ลูกน้องเตรียมเสื้อผ้ามาให้ใหม่” เขาทำท่าจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายกลับคว้ามือของเขาไว้

“เฮีย…จะไม่บอกใครใช่ไหมจ๊ะว่าไจ๋เป็นบุปผา”

“หนูเป็นคนของเฮียแล้วนะอาไจ๋”

คำตอบของเขานุ่มนวลชวนคนฟังใจเต้นถี่ บุปผาตัวน้อยเงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาสั่นระริก ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งตรึงใจ ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกยอมรับอย่างง่ายดายขนาดนี้

ใคร ๆ ต่างก็เล่ากันปากต่อปากว่าเฮียตงเป็นคนโหดร้าย บัดนี้เขากลับได้เห็นแล้วว่าภาพลักษณ์ภายนอก ที่คนอื่นรู้จักอาจไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของตันหยางตง

ยามสายวันเดียวกันนั้นเองชายหนุ่มไปส่งจิ่นไจ๋กลับร้านด้วยรถโฟล์กเต่าสีดำสนิท ซึ่งโดดเด่นที่สุดในย่านนี้ ใคร ๆ ก็รู้ว่ามีเพียงแค่เฮียตงเท่านั้นที่ใช้ จิ่นไจ๋นั่งก้มหน้าไม่กล้ามองตามถนนหนทางเพราะทุกคนในย่านนี้ต่างรู้จักทั้งเขาและเฮียตงเป็นอย่างดี

“จะดึงทำไมนักหนากระโปรงน่ะ สั้นก็ช่างมันปะไรในรถมีแค่เราสองคน”

“แต่ว่า...นี่มันก็สั้นไปไหมจ๊ะเฮีย”

“หึ ทีไม่ใส่อะไรเห็นร้องแบบนี้เลย”

“คนบ้า!” บุปผาหนุ่มหันหน้าหนีมองดูสองข้างทางอย่างในใจลอย เขาหายไปทั้งคืนไม่รู้ว่าจะอธิบายเจ๊ซิ้มยังไง ถ้าบอกความจริงไปแล้วเธอจะรับได้ไหม

“จริงสิ เขียนเบอร์โรงน้ำชาไว้ให้เฮียหน่อย สมุดอยู่ในเก๊ะ” เขาชี้มือไปข้างหน้า จิ่นไจ๋ทำหน้างงว่าเขาจะเอาเบอร์โทรไปทำไม

“เอาไปทำไมจ๊ะ เจ๊ซิ้มยังไม่จ่ายค่าเช่าอีกเหรอ?”

“เอาไว้โทรหาหนูต่างหากล่ะ อาตี๋น้อย”

“เฮีย!!” คนตัวเล็กทำหน้างอนแต่ก็ยอมเปิดเก๊ะเอาสมุดมาเขียนเบอร์โทรศัพท์ร้านให้หวัด ๆ ตั้งใจให้อ่านยากแต่กลับโดนอีกฝ่ายปรามอย่างรู้ทัน

“เขียนดี ๆ ถ้าอ่านไม่ออกจะให้คนมาจับไปขังไว้ในร้านทอง”

“ฮื่อ!”  บุปผาหนุ่มคร้านจะเถียงกับเขา เพราะอย่างไรก็ไม่มีทางชนะ

ชั่วครู่พวกเขาก็มาถึงหน้าร้านน้ำชา ดีที่เป็นช่วงเวลากลางวันผู้คนจึงไม่พลุกพล่านนัก ทว่ากลับมีเจ้าของร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่หน้ากระโปรงรถ

“นั่นคุณฮั่นนี่จ๊ะ มาทำอะไรแต่เช้า”

“สนิทกันเหรอ” เฮียตงหันมาถามด้วยความสนใจที่เห็นลูกหลานนักการเมืองใหญ่ในย่านคนค้าขายยามค่ำคืนเช่นนี้

“เปล่าจ้ะ คุณเขาเป็นลูกค้าประจำที่ฮวาอี้โหลว”

“อืม” ชายหนุ่มขานรับในลำคอ เขาปลดล็อกประตูรถให้พลางหันไปมองหน้าคนข้างกายที่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับ “หนูลงไปสิ”

“อ้าว...” จิ่นไจ๋อ้าปากพะงาบ ๆ นึกว่าเขาจะลงไปเปิดให้ คนงามกระเง้ากระงอดอย่างน่าเอ็นดู “ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลยจ้ะ”

“เฮียลงไม่ไหว เมื่อคืนเด็กดื้อทำเสียปวดเอว” คนพูดหน้าตาย แต่คนฟังกลับหน้าแดงจนถึงใบหู

“สมน้ำหน้าจ้ะ!”

จิ่นไจ๋ลงจากรถแล้วยืนส่งเฮียตงจนลับสายตา ชั่วครู่คุณฮั่นก็เข้ามาหาพลางมองตามรถโฟล์กคันนั้นอย่างไม่พอใจ ที่ได้เห็นว่าหญิงสาวที่ตนหมายปองเดินลงมาจากรถชายอื่นแต่เช้าตรู่

“อาไจ๋รู้จักเฮียตงด้วยเหรอครับ”