Home / แฟนตาซี / บ่วง / ตอนที่9

Share

ตอนที่9

last update publish date: 2026-07-22 22:26:51

พราวฟ้านั่งดูข่าวพวกนั้นในแท็บเล็ตด้วยหัวใจที่ปล่อยวาง ชื่อเสียงเงินทองที่เคยไขว่คว้า บัดนี้กลายเป็นเพียงสิ่งสมมติ

“กูจะทรมานกิเลสในใจมึง ให้มึงสูญเสียชื่อเสียง เงินทอง และใบหน้าที่มึงภูมิใจ...” คำพูดของพิกุลเป็นจริงทุกประการ บัดนี้เธอสูญเสียทุกอย่างในโลกมายาไปแล้ว เหลือเพียงร่างกายที่บอบช้ำและจิตวิญญาณที่ต้องชดใช้

บ่ายวันนั้น นิกส์ เพื่อนสนิทของเธอเดินทางมาหาที่เรือนไทยพร้อมกับหอบเอกสารโบราณกองใหญ่มาด้วย ทันทีที่นิกส์เห็นใบหน้าของพราวฟ้าที่ไร้เครื่องสำอางปกปิด ชายหนุ่มถึงกับหน้าถอดสีและมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่ด้วยความเป็นเพื่อน เขาจึงฝืนความกลัวแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

“พราว... ฉันไปค้นประวัติของเรือนไทยหลังนี้จากหอสมุดแห่งชาติมาแล้ว” นิกส์กางแผนผังโบราณลงบนโต๊ะ “เรือนหลังนี้เดิมทีเคยเป็นส่วนหนึ่งของวังเก่าในสมัยปลายอยุธยา และเคยมีประวัติเกิดไฟไหม้ใหญ่ตรงบริเวณที่ตั้งของศาลาริมน้ำ... ในบันทึกระบุว่า มีนางละครหลวงคนหนึ่งชื่อ ‘พิกุล’ ถูกไฟคลอกตายในกองเพลิงอย่างปริศนา”

พราวฟ้าพยักหน้าช้าๆ “ฉันรู้แล้วนิกส์... ฉันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในความฝัน ฉันเป็นคนฆ่าเขาเอง”

นิกส์มองเพื่อนด้วยสายตาไม่ยากจะเชื่อ แต่หลักฐานบนใบหน้าของพราวฟ้ามันเด่นชัดเกินกว่าจะปฏิเศษ “พราว... ในบันทึกยังบอกอีกว่า หลังจากพิกุลตาย แม่หญิงพราวผกาก็ครอบครองตำแหน่งนางเอกละครหลวงต่อไป แต่เพียงไม่กี่ปีต่อมา หล่อนก็เริ่มเสียสติ ละเมอลุกขึ้นมารำกลางดึกจนร่างกายทรุดโทรม และสุดท้าย... หล่อนก็ใช้มีดกรีดหน้าตัวเองจนเสียโฉม ก่อนจะกระโดดน้ำตายที่ศาลาริมน้ำแห่งนี้”

พราวฟ้าเบิกตากว้าง ความเย็นวาบสายหนึ่งแล่นผ่านไขสันหลัง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พิกุลตามมาแก้แค้น... ในอดีตชาติ พราวผกาก็ได้รับผลกรรมแบบเดียวกัน และในชาตินี้ วงจรความแค้นนี้ก็กำลังจะฉายซ้ำอีกครั้ง!

“นิกส์... วันนี้วันอะไร” พราวฟ้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“วันพฤหัสบดีทำไมเหรอ?”

“ไม่ใช่... ฉันหมายถึงวันทางจันทรคติ”

นิกส์รีบเปิดปฏิทินในโทรศัพท์ดู “วันนี้... วันพระใหญ่ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8”

พราวฟ้าหันไปมองทางหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำคล้ายสีเลือด ลมพายุเริ่มตั้งเค้าอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เสียงปี่พาทย์โหยหวนที่เคยแว่วดังอยู่ลึกๆ ในหัว บัดนี้มันเริ่มดังกังวานออกมาภายนอก จนแม้นิกส์เองก็เริ่มได้ยิน

“พราว... เสียงดนตรีไทยมาจากไหนน่ะ?” นิกส์ลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดกลัว หันมองซ้ายขวา

“เขามาแล้ว...” พราวฟ้าเอ่ยเรียบๆ เธอ ลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบ ‘ชุดรำไทยโบราณ’ สีแดงชาดปักดิ้นทองที่เธอแอบสั่งซื้อมาเมื่อวันก่อนขึ้นมาถือไว้ “นิกส์... แกกลับไปเธอะ คืนนี้เป็นคืนตัดสินบ่วงกรรมของฉันกับเขา”

“แต่พราว! แกจะบ้าเหรอ ให้ฉันอยู่ช่วย...”

“แกช่วยไม่ได้หรอกนิกส์... คนที่ผูกเงื่อนนี้ต้องเป็นคนแก้” พราวฟ้าส่งยิ้มให้เพื่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

เวลาเที่ยงคืนสงัด... พายุฝนกระหน่ำซัดสาดเรือนไทยโบราณอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าผ่าลั่นเปรี้ยงปร้างสลับกับแสงสีขาววาบที่ส่องให้เห็นร่างระหงของพราวฟ้าในชุดนางรำหลวงเต็มยศ เครื่องศิราภรณ์บนศีรษะสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแผลน่าเกลียดน่ากลัวถูกปล่อยเปลือย ไม่มีการแต่งหน้ากลบเกลื่อน

เธอก้าวเดินออกไปยังศาลาริมน้ำโบราณ ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ลมพายุพัดจนชุดรำเปียกปอนแนบเนื้อ

ตึ่ง... โจ๊ะ... ตึ่ง... ตึ่ง...

เสียงระนาดเอกและปี่พาทย์ดังกระหึ่มขึ้นจากความมืดเหนือน่านน้ำ กลุ่มควันสีดำสนิทม้วนตัวลอยขึ้นมาจากแม่น้ำ ก่อตัวเป็นร่างของวิญญาณพิกุลที่สวมชุดรำสีสลดฉีกขาด ใบหน้าเน่าเฟะจ้องมองพราวฟ้าด้วยความตกใจปนสะใจ

“มึงแต่งชุดนี้... คิดจะมาล้อเลียนกูงั้นรึ อีพราวผกา!” ผีพิกุลตวาดลั่น

“ฉันไม่ได้มาล้อเลียน...” พราวฟ้าตั้งวงรำช้าๆ ท่วงท่าอ่อนช้อยแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ในอดีต... ฉันทำลายชีวิตและชุดรำของเธอด้วยความริษยา คืนนี้... ฉันแต่งชุดนี้เพื่อมารำขอขมาเธอ และยอมมอบชีวิตนี้ชดใช้ให้เธอที่นี่... ที่ศาลาริมน้ำที่เธอบังคับให้ฉันตายในชาติก่อน”

ดาราสาวเริ่มร่ายรำไปตามทำนองเพลงโหยหวน น้ำตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่สาดซัด ทุกท่วงท่าที่ขยับเจ็บปวดระบมเจียนตาย แต่เธอก็ไม่หยุดรำ วิญญาณของพิกุลจ้องมองภาพตรงหน้านิ่ง พลังความแค้นรอบตัวระเบิดออกจนน้ำในแม่น้ำแตกกระเซ็น

ชะตากรรมของพราวฟ้าในคืนวันพระใหญ่ใกล้วัยเบญจเพสกำลังจะถึงจุดจบ... ไม่ว่าเธอจะรอดชีวิตหรือต้องตายตกไปในแม่น้ำสายนี้เพื่อเซ่นสังเวยความแค้นข้ามภพชาติ!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บ่วง   ตอนที่ 5

    หลังพิธีประจุธาตุและการประสานกายในเงามืดอันเร่าร้อน นลินเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคเชนทร์ ทว่าในมโนนิทรา... จิตของเธอที่ถูกเปิดออกด้วยกระแสอาคมกลับดิ่งลึกลงสู่อดีตชาตินับร้อยปี อื้ออึง... เสียงมโหรีและดนตรีมงคลโบราณดังกังวาน ภาพตรงหน้าของนลินแปรเปลี่ยนเป็นคุ้มหลวงอันยิ่งใหญ่แห่ง ‘นครสาบสูญ’ ในอดีต เธอมองเห็นตัวเองสวมชุดผ้าแถบไหมทอง ศิราภรณ์และเครื่องประดับอัญมณีงดงามประดอยไปทั่วร่าง ใบหน้าสวยสะกดตาแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน เธอคนนั้น... คือ ‘เจ้าจอมขวัญ’ นลินในร่างวิญญาณเฝ้ามองเหตุการณ์ในอดีตด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน เจ้าจอมขวัญกำลังยืนจ้องมองหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ถูกมัดพันธนาการไว้กับเสาเรือนไม้... หญิงสาวผู้นั้นคือ ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ เจ้าหญิงแห่งเมืองขึ้นผู้มีใบหน้าอ่อนหวานงดงาม “เจ้าจอมขวัญ! ปล่อยข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้กับข้า!” สร้อยสายคำร้องตะโกนทั้งน้ำตา “สิทธิ์งั้นรึ?” เจ้าจอมขวัญหัวเราะเสียงแหลม ยื่นหน้าเข้าใกล้ “แม่ทัพสิงหราชหลงใหลในความซื่อซื่อของเจ้างั้นรึ? แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่... ไม่มีผู้หญิงหน้าไหนจะเสน่หาเหนือกว่าข้าได้!” เจ้าจอมขวั

  • บ่วง   ตอนที่ 4

    รถเอสยูวีสีดำทรงพลังแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าสตูดิโอถ่ายแบบ คเชนทร์ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเครียดขรึม นัยน์ตาคู่คมกริบฉายแววว้าวุ่น ทันทีที่เห็นนลินเดินสะโอดสะองออกมาในสภาพใช้ผ้าพันคอแบรนด์เนมปิดบังใบหน้าซีกขวาและลำคอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มก็ถลันเข้ามาประคองร่างระหงไว้ในอ้อมแขนทันทีโดยไม่แคร์สายตาของใคร “ฉันเชื่อแล้ว... ฉันเชื่อคุณแล้ว ดร.คเชนทร์!” นลินสะอื้นไห้โฮ ซุกใบหน้าลงกับอกกว้างของเขาอย่างไร้ที่พึ่งพิง “ช่วยฉันด้วย... หน้าฉันพังหมดแล้ว มันจะฆ่าฉัน! มันตามฉันมาจริงๆ!” “ผมเตือนคุณแล้ว นลิน” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความรวดร้าว เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อมอบความอบอุ่นและปลอดภัย “ขึ้นรถก่อน อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว” คเชนทร์ขับรถออกนอกเมืองด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่แถบปริมณฑลริมแม่น้ำสายใหญ่ รถเลี้ยวเข้าสู่เขตสวนอันร่มรื่นและเงียบสงบ ลึกเข้าไปจนถึงริมคลองโบราณ ที่ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของ ‘เรือนไม้สักทรงไทยโบราณหมู่ใหญ่’ อายุเก่าแก่นับร้อยปี บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและเต็มไปด้วยบารมีอาคม สายสิญจน์ถักอักขระสีครามล้อมรอบอาณา

  • บ่วง   ตอนที่ 3

    เสียงรัว shutter ของกล้องถ่ายภาพราคาหลักแสนดังก้องสลับกับแสงไฟสปอตไลท์กำลังสูงที่ส่องสว่างจับไปทั่วร่างทรงเสน่ห์ของนลิน ภายในสตูดิโอถ่ายแบบสุดหรูใจกลางเมืองใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบของเหล่าทีมงานมืออาชีพ วันนี้ไฮโซสาวและอินฟลูเอนเซอร์อันดับหนึ่งอยู่ในชุดเดรสราตรีเกาะอกสีทองปักเลื่อมระยิบระยับที่เน้นเรือนร่างเพรียวระหง อกอิ่มฟู และเอวคอดกิ่วอย่างสมบูรณ์แบบ แม้อาการหวาดผวาจากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืนจะทำให้เธอแทบไม่ได้ล้มตัวลงนอน และลำคอขาวเนียนยังคงมีรอยปื้นช้ำสีเลือดซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นคอนซีลเลอร์เนื้อหนาพิเศษ แต่ด้วยสัญชาตญาณความทะนงตนและจิตวิญญาณความเป็นมืออาชีพ นลินจึงฝืนปั้นยิ้มทรงเสน่หา เชิดหน้าขึ้นรับแสงไฟอย่างมั่นใจ เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเรื่องของ ‘ดร.คเชนทร์’ และ ‘เจ้านางสร้อยสายคำ’ เป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่คนบ้าคนหนึ่งอุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อล่อลวงเธอ ส่วน 'ตระกรุดเงิน' ที่ชายหนุ่มแปลกหน้าทิ้งไว้ให้ นลินทำเพียงขว้างมันลงไปในซอกลึกสุดของกระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาแพงที่วางอยู่ข้างเซตถ่ายทำ เธอไม่เชื่อ... และไม่มีวันยอมรับเรื่องงมงายพวกนี้เด็ดขาด “ดีมากครับคุณนลิน! ขอสายตาย

  • บ่วง   ตอนที่ 2

    ตอนที่ 2: ชายผู้สืบสายสิญจน์ ความเงียบสงัดภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดชวนให้กดดันจนแทบหายใจไม่ออก นลินก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะกระจกกลางห้องรับแขก สายตาจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าตรงหน้าอย่างหวาดระแวง มือเรียวยังคงกำแจกันแก้วทรงสูงไว้แน่นจนข้อสลักขาว ชายตรงหน้าเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อแขน เผยให้เห็นข้อมือหนาที่ผูก ‘ด้ายสายสิญจน์สีครามถักอักขระ’ ไว้อย่างประณีต ใบหน้าของเขาคมคาย รอยสันกรามเด่นชัด นัยน์ตาสีเข้มลึกซึ้งฉายแววทรงอำนาจจนยากจะคาดเดาความคิด แต่สิ่งที่ทำให้นลินรู้สึกขนลุกซู่ คือบรรยากาศบางอย่างรอบตัวเขา... บรรยากาศที่ดูลึกลับ ลึกล้ำ และน่าเกรงขามคล้ายกับไม่มีอยู่จริงในยุคปัจจุบัน “ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!” นลินตวาดเสียงแข็ง พยายามปั้นหน้ามั่นใจกลบเกลื่อนความกลัว “เจ้านางสร้อยสายคำ? บ่วงกรรมอดีตชาติ? เหอะ! คุณเป็นพวก stalker หรือจิตป่วยหลุดมาจากไหนกันแน่! ฉันจะโทรแจ้งนิติและตำรวจเดี๋ยวนี้!” เธอรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้แตะหน้าจอ... ฟึ่บ! คเชนทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ไร้เสียง ร่าง

  • บ่วง   บทที่1

    เสียงดนตรีบีตหนักๆ ดังกังวานก้องไปทั่วเลานจ์หรูชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟสปอตไลท์ย้อนแสงและไฟนีออนสีม่วงสว่างวาบสะท้อนกับแก้วแชมเปญราคาแพง ‘นลิน’ หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างเพรียวระหงในชุดราตรีสายเดี่ยวสีแดงเพลิง กำลังหัวเราะต่อกระซิบอยู่กับกลุ่มเพื่อนไฮโซและอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง วงหน้าสวยคมเข้ม ดวงตากลมโตเฉี่ยวคม และริมฝีปากอวบอิ่มที่ทาลิปสติกสีแดงสด ทำให้เธอโดดเด่นและกลายเป็นจุดศูนย์กลางของงานปาร์ตี้คืนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ “ชนแก้วให้คุณนลินหน่อยค่ะ! อินฟลูเอนเซอร์ยอดเยี่ยมแห่งปี แถมคืนนี้ยังเป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีเต็มอีกต่างหาก!” เสียงเพื่อนสาวไฮโซร้องตะโกนขึ้นพร้อมเสียงเฮฮา นลินยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบแชมเปญด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ขอบคุณทุกคนมากนะ คืนนี้ไม่อั้น นลินจ่ายเองทั้งหมด!” ความสุข ชื่อเสียง และเงินทอง ทุกอย่างดูเพียบพร้อมจนไม่มีใครคาดคิดว่า ชะตากรรมของเธอกำลังจะพลิกผันดิ่งลงสู่นรกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ตื๊ด... ตื๊ด... นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือของเธอแจ้งเตือนเวลา 00:00 น. เข้าสู่เช้าวันใหม่ของวันเกิดเบญจเพสอย่างเป็นทางการ จู่ๆ... ไฟนีออนและแสงสปอตไลท์ในเลา

  • บ่วง   ตอนที่ 14

    บทที่ 4: ปลุกเงื่อนอดีตในกองเพลิง สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องเปรี้ยงปร้างสลับกับแสงสายฟ้าที่ผ่าลงบนยอดไม้ใหญ่รอบเรือนไม้โบราณ ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนกระเบื้องหลังคาโบราณปลิวว่อน เสียงดนตรีปี่พาทย์โหยหวนดังรัวกระชั้นชิดทวีความถี่บีบคั้นประสาท “กรี๊ดดด! พราว! ลูกพราว!” เสียงพี่บีกรีดร้องแทบขาดใจ ภาพตรงหน้าทำให้ทีมงานและนักแสดงนับสิบชีวิตที่ติดอยู่บนเรือนไม้อยู่ในอาการขวัญผวา ร่างระหงของพราวฟ้าในชุดไทยโบราณเปียกปอนแนบเนื้อ เธอกำลังเยื้องกรายร่ายรำอยู่ตรงขอบระเบียงที่ไร้ราวกั้น แขนเรียวทั้งสองข้างถูกกลุ่มควันสีดำกระชากและดึงดัดท่วงท่าอย่างหักโหม ข้อต่อกระดูกส่งเสียงลั่น กร๊อบ... แกร๊บ... อย่างน่ากลัว ใบหน้าสวยซูบซีดไร้สีเลือด ปากแผลบนนวลแก้มทั้งสองข้างปริแยกออกจนเลือดสดๆ ไหลอาบลงมาผสมปนเปไปกับสายฝน “พราวฟ้า! ตั้งสติไว้ลูก!” ผู้กำกับพยายามจะถลันเข้าไปช่วย แต่เพียงแค่ก้าวเข้าใกล้เขตระเบียง ลมพายุสีดำมืดก็พุ่งกระแทกร่างของเขาลอยกระเด็นกลับมาชนผนังเรือนอย่างแรง! วิญญาณของพิกุลลอยเด่นอยู่เบื้องหลังของพราวฟ้า ใบหน้าเน่าเฟะกึ่งหนึ่งแสยะยิ้มสะใจ เล็บยาวสีดำแหลมคมแทรกเข้าไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status