ตอนที่ 8

เล็บสีดำสนิทที่แหลมคมราวกับใบมีดโกนของวิญญาณพิกุลจรดลงที่ผิวแก้มข้างขวาของพราวฟ้า ความเย็นจากปลายนิ้วของผีสางแล่นปราดเข้าสู่ผิวเนื้อของเธอจนกลายเป็นความแสบร้อนเหมือนกับถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟร้อนๆ พราวฟ้าหลับตาลงนิ่งๆ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและหวาดกลัวไหลอาบแก้มสลับกับหยดเลือดแดงฉานที่เริ่มซึมออกมาจากรอยแผลใหม่ เธอไม่คิดจะหนี ไม่คิดจะต่อสู้ เพราะภาพเปลวไฟที่แผดเผาร่างของพิกุลในความฝันเมื่อครู่ มันตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอได้รับในชาตินี้นั้นยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

“กราบขอโทษกูงั้นหรือ? คำขอโทษของมึงมันต่อชีวิตที่ถูกเผาทั้งเป็นของกูได้ไหม! มันคืนใบหน้าที่เสียโฉมจนคนรังเกียจของกูได้ไหม!”

เสียงหวีดร้องของผีพิกุลดังสนั่นไปทั่วจนแจกันแก้วบนโต๊ะเครื่องแป้งแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วร่วงกราวลงบนพื้นไม้ แรงกดจากปลายนิ้วผีมันทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างของพราวฟ้าถูกพลังงานบางอย่างตรึงเอาไว้กับพื้นห้องห้อวจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

“ฉัน.... ฉันรู้ว่ามันเทียบกันไม่ได้” พราวฟ้าพยายามเค้นเสียงพูดผ่านลำคอที่แห้งผาก “แต่ว่าฉันในชาตินี้... ไม่เคยรู้อะไรเลย พิกุล... ฉัน...ฉันยอมรับกรรมแล้ว เธอจะฆ่าฉันให้ตายตรงนี้เลยก็ได้ แต่ขอได้ไหม... ขอให้เธออโหสิกรรมต่อกัน อย่าให้บ่วงกรรมนี้ผูกพันเราสองคนไปชาติหน้าอีกเลย”

วิญญาณร้ายของพิกุลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเลือดเบิกกว้างจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของดาราสาว แววตาของพราวฟ้าในตอนนี้ไม่มีแววทะนงตนหรือเหยียดหยามเหมือน ‘แม่หญิงพราวผกา’ ในอดีตชาติเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความโศกเศร้าและความจริงใจที่ยอมชดใช้ด้วยชีวิต

แต่ทว่า... ความแค้นที่ถูกสะสมมานานนับร้อยปีมันไม่ได้มลายหายไปได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดแค่ขอโทษเพียงไม่กี่คำ

“มึงอยากจะตายสบายๆ ตรงนี้อย่างงั้นรึ? ฝันไปเถอะอีพราวผกา! กูรอคอยเวลานี้มานานแล้ว วันที่มึงดวงตกถึงที่สุด วันที่เบญจเพสจะพรากทุกอย่างไปจากมึง กูจะไม่ให้มึงตายง่ายๆดอก แต่กูจะทรมานกิเลสในใจของมึง ให้มึงสูญเสียชื่อเสียง เงินทอง และใบหน้าที่มึงภูมิใจนักหนา... ให้มึงลิ้มรสของความตายทั้งเป็นว่ามันเป็ยอย่างไรเหมือนที่กูเคยเจอ!”

สิ้นคำประกาศกร้าว ควันสีดำขมุกขมัวก็พุ่งเข้าล้อมรอบตัวของพราวฟ้า มันไม่ได้เข้าสิงร่างเหมือนทุกครั้ง แต่กลับควบแน่นและซึมลึกเข้าไปในรอยแผลบนใบหน้าและรอยช้ำตามตัวของเธอ ความเจ็บปวดมหาศาลจู่โจมดาราสาวจนเธอเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งก่อนจะพ้นเสียงกรีดร้องที่ไร้เสียงออกมา แล้วสลบไสลฟุบลงกับพื้นห้องที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้สักเข้ามา ทว่าบรรยากาศในห้องนอนกลับเงียบเหงาและหดหู่ พราวฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาบนพื้นห้อง ความระบมทั่วร่างทำให้เธอแทบจะขยับนิ้วไม่ได้ รอยแผลที่แก้มทั้งสองข้างเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ข้ามผ่านเศษแจกันที่แตกกระจาย ตรงไปยังกระจกเงาบานใหญ่

เมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง พราวฟ้าก็ต้องเอามืออุดปากเพื่อกั้นเสียงร้องไห้

รอยแผลข่วนที่แก้มซ้ายซึ่งแปลความหมายได้ว่า ‘อีแพศยาใจทมิฬ’ บัดนี้มันไม่ได้แห้งลง แต่กลับอักเสบจนเนื้อบวมเปล่งเป็นสีม่วงคล้ำ และที่แก้มขวา... ปรากฏรอยแผลใหม่อีกสามรอยที่เป็นทางยาวลึก มีเลือดแห้งกรังเกาะอยู่ รูปร่างหน้าตาของดาราสาวอันดับหนึ่งของประเทศ บัดนี้พังยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นสั่นเตือน สายเรียกเข้าจาก ‘พี่บี’ พราวฟ้านั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะยอมกดรับสาย

“พราว! เป็นยังไงบ้างลูก? วันนี้พี่จะเข้าไปรับไปคลินิกศัลยกรรมนะ พี่นัดหมอผิวหนังมือหนึ่งไว้ให้แล้ว เขาจะช่วยเลเซอร์รอยแผลบนหน้าหนูให้หายทันวันถ่ายโฆษณาอาทิตย์หน้าแน่นอน” น้ำเสียงของพี่บีเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและมีความหวัง

“พี่บี...” พราวฟ้าเอ่ยเสียงสั่น “ไม่ต้องมาหรอกค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะพราว? รอยแผลมันแย่ลงเหรอ?” พี่บีถามด้วยความตกใจ

“พราว... พราวขอพักงานยาวค่ะพี่บี ยกเลิกงานทั้งหมดที่มีตอนนี้เลยได้ไหมคะ”

“จะบ้าเหรอพราว! สัญญาโฆษณาตัวนี้ค่าตัวแปดหลักเลยนะ แล้วยังมีละครฟอร์มยักษ์ที่กำลังจะเปิดกล้องอีก หนูกำลังขึ้นสู่จุดสูงสุดของอาชีพนะลูก จะมาเทงานตอนนี้ไม่ได้!” พี่บีเริ่มโวยวายเสียงดัง

“หน้าพราวพังหมดแล้วค่ะพี่บี!” พราวฟ้าตะโกนกลับไปด้วยความอัดอั้น น้ำตาไหลพราก “มันพังจนหมอคนไหนก็รักษาไม่ได้... พี่บีเข้าใจไหมคะว่านี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ!”

ปลายสายเงียบกริบไปนาน นิกส์ที่อาจจะเล่าเรื่องอักษรโบราณให้พี่บีฟังบ้างแล้วทำให้ผู้จัดการส่วนตัวเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เสียงของพี่บีอ่อนลงและสั่นเครือ “พราว... มันเกิดอะไรขึ้นกับหนูกันแน่ลูก?”

“พราวต้องแก้กรรมค่ะพี่บี ถ้าพราวไม่ทำ... พราวอาจจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันเกิดเดือนหน้าด้วยซ้ำ”

หลังจากวางสาย พราวฟ้าขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เธอไม่ยอมให้ใครเข้ามา พบแพทย์ หรือทาครีมบำรุงใดๆ ดาราสาวใช้เวลาทั้งหมดไปกับการศึกษาประวัติศาสตร์ของเรือนไทยหลังนี้ รวมถึงพยายามฝึกจิตภาวนาตามที่พระอาจารย์บุญส่งเคยชี้แนะ แม้ทุกครั้งที่นั่งสมาธิ เสียงดนตรีไทยเดิมจะดังแว่วมาคอยรบกวนและรอยแผลจะเจ็บปวดเหมือนถูกไฟลน แต่เธอก็ฝืนทน

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ข่าวเรื่องการ ‘ดำดิน’ และเทงานกะทันหันของดาราสาวพราวฟ้ากลายเป็นข่าวทอล์กออฟเดอะทาวน์ สื่อมวลชนและชาวเน็ตต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา บางกระแสบอกว่าเธอแอบไปทำศัลยกรรมแล้วพลาด บางกระแสบอกว่าเธอเป็นโรคซึมเศร้า หรือแม้กระทั่งข่าวลือที่ว่าเธอถูก ‘คุณไสย’ เล่นงาน จนทำให้อนาคตในวงการบันเทิงของเธอดับวูบลงในพริบตา ลูกค้าโฆษณาพากันถอนสัญญาและเรียกค่าเสียหาย