ตอนที่1

ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนเสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำซัด

  สาดจนใบไม้ใบหญ้ารอบๆเรือนไทยหมู่หลังงามสั่นไหว

  เสียงฟ้าร้องเปรี้ยงปร่างสลับกับแสงแปลกปราบของสายฟ้าที่

  ผ่าลงมาเป็นระยะ ลมพายุที่พัดอื้ออึงเหมือนกับเสียงหวีดร้องของ สิ่งที่ไม่มีตัวตน แต่ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงของธรรมชาติที่บ้าคลั่งนั้น มันกลับมีอีกเสียงหนึ่งที่แทรกซึมผ่านความเงียบสงัด ของเรือนไม้สักทองโบราณหลังนั้น

  ตะโพนรัวกระชั้น...ปี่พาทย์โหยหวน...รันหน้าที่ก้องกังวาล

  มันคือเสียงของดนตรีไทยดั้งเดิมที่ดังแว่วมาตามสายลม

  ในตอนแรกเป็นเสียงที่อ่อนหวานชวนฟัง ที่ทำให้ทุกคนเพลิดเพลินและหลงใหล

  แต่แล้วไม่นานมันกลับเป็นเสียงท่วงทำนองที่หนักอึ้ง บีบคั้น

  ชวนให้คนที่ได้ฟังขนลุกขนชันถึงขีดสุด

  แอ๊ดดดด!!!

  ตึกๆๆตึกๆๆ

  เสียงเปิดประตูและเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่เดินออกจากข้างในบ้านดังขึ้น

  ที่ระเบียงไม้กว้างหน้าห้องนอน ร่างบางระหงของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่กำลังเยื้องกลายร่ายรำไปตามจังหวะของดนตรีอันวังเวงนั้น

  พร้อมกับลมพายุที่พัดโหมแรงมากยิ่งขึ้น

  'พราวฟ้า' ดารานักแสดงสาวชื่อดังระดับแถวหน้าของเมืองไทย 

  ผู้ที่มีใบหน้าที่สวยสะกดตาจนเป็นที่โจษจันของคนที่เห็นและตกแฟนคลับทั้งผู้หญิงและผู้ชายได้เพียงแค่พบเจอและเผลอสบตา

  กับเธอ

  ในตอนนี้เธอที่อยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีขาวตัวบางที่ปลิวไสวไปตามแรงลม มือเรียวทั้งสองข้างกำลังทำท่าจีบคว่ำจีบหงาย หักข้อ

  กรีดกราย ด้วยท่วงท่าร่ายรำอันอ่อนช้อย และงดงามราวกับนาง

  ละครหลวงในอดีต แต่สิ่งที่ผิดปกติก็คือ พราวฟ้าเธอกำลังหลับตาสนิท ใบหน้า

  สวยเนียนซีดเผือด และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ลมหายใจของเธอเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เหมือนคนที่กำลังหลับลึกเธอไม่ได้ ออกมารำด้วยความตั้งใจของเธอเอง แต่เธอกำลังเดินละเมอ ออกมาร่ายรำท่ามกลางสายฝนอย่างไม่รู้ตัว

  เปรี๊ยง!!!!

  เสียงฟ้าผ่าลงมาดังสนั่นทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนและท้องฟ้าสว่างขึ้นครู่หนึ่ง 

  และในตอนที่แสงวาบผ่านความมืดมิดหากมองให้ดีก็จะเห็นได้ว่า

  ที่ด้านหลังของดาราสาวมันกลับไม่ได้มีเพียงแค่ความว่างเปล่า

  แต่มันคือกลุ่มควันสีดำสนิทกลุ่มหนึ่งที่ม้วนตัวอยู่กลางอากาศ และกระจายตัวออกเป็นรูปร่างคล้ายกับมือคู่หนึ่งที่ทั้งอัปลักษณ์และผอมแห้งจนเห็นกระดูกและยังมีเล็บที่แหลมคมยาวเฟื้อยสีดำ

  ร่างๆนั้นเข้าประชิดที่แผ่นหลังของพราวฟ้า แขนที่ผอมแห้งกำลังทอดขนานไปกับแขนเรียวของเธอ มันกำลัง ‘บังคับ’ จับมือ จับแขน และร่างกายของเธอให้ร่ายรำไปตามถ้วงทำนองของดนตรีนั่น เหมือนว่ามันกำลังเชิดร่างกายของเธออยู่

  สิ่งที่ซ้อนทับอยู่ที่ด้านหลังของพราวฟ้ามันดูนน่ากลัวอย่างยิ่ง

  ทุกครั้งที่ร่างเรื่อนรางนั้นขยับ ร่างของพราวฟ้าก็จะถูกบังคับให้ขยัยร่ายรำไปตามสิ่งนั้นด้วยท่วงท่าที่หักโหมจนกระดูกของเธอลั่นกรอบแกรบอย่างกลัวว่าจะหัก แว่วเสียงกระซิบที่แหบพร่าและเครียดแค้นดังก้องสะท้อนในความมืด แข่งกับเสียงฟ้าร้อง

  ภายนอกบ้าน

  "ชาตินี้มึงเสวยสุขบนชื่อเสียงเงินทอง....ชาติก่อนมึงทำกูย่อยยับ

  ถึงเวลาที่มึงจักต้องชดใช้ให้กูแล้ว...."

  เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นและเลือนลางไปพร้อมกับเสียงของฟ้าร้อง

  เฮือก!!!!!

  พราวฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องระเบิดลั่นเปรี๊ยงใหญ่แสงสว่างจากฟ้าผ่าส่องวาบเข้ามาในห้องนอน

  พราวฟ้าลืมตาโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความมืด ก็พบว่าตัวเธอเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนอนที่หนานุ่มราคาหลักแสนของตัวเอง แต่กลับลงมานอนขดตัวอยู่บนพื้นไม้กระดานที่แข็งๆ ตรงระเบียงหน้าห้อง ที่สายฝนกำลังสาดซัดเข้ามาอย่างหนักจนร่างกายของเธอเริ่มเปียกปอนไปแล้วซีกหนึ่ง ความหนาวที่เย็นเยียบของลมและฝนพัดโบกเข้ามาจนตัวเธอเริ่มสั่นสะท้าน

  "อึก!!.."

  พราวฟ้าที่พยายามจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่แล้วเพียงแค่เธอขยับ ร่างกายความเจ็บปวดที่มหาศาลก็วิ่วแล่นริ้วเข้ามาจู่โจมไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย มันไม่ใช่เป็นแค่การปวดเมื่อยที่ธรรมดา แต่มันเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่ลึกเข้าไปถึงในกระดูก ราวกับกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายเธอถูกจับยืดและบิดงอกระชากอย่างรุนแรง จนร่างกายและแขนทั้งสองข้างของเธอต่างระบมจนแทบจะยกไม่ขึ้น เลยทีเดียวทั้งข้อมือและข้อเท้าต่างปวดแปลบเหมือนกับว่าเธอถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น

  "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน....ทำไมมันถึงได้ปวดขนาดนี้กัน.."

  พราวฟ้ากัดฟันครางออกมา น้ำตาของเธอซึมออกมาด้วยความเจ็บปวด

  เธอยกมืออันสั่นเทาขึ้นลูบหน้า พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของตัวเองในกระจกบานเลื่อนประตูระเบียง เสียงฟ้าเเบบเผยให้เห็นใบหน้าสวยแต่ทว่าซูบซีดและขอบตาที่ดำคร้ำของเธอ อีกแค่สองเดือน....เธอก็จะอายุครบยี่สิบห้าปีเต็ม...วัยที่ใครๆต่าง

  ก็เตือนว่าเป็นช่วง 'เบญจเพส'

  ที่ผ่านมาพราวฟ้าไม่เคยงมงายเรื่องพวกนี้เลย เธอคิดว่าชีวิตที่

  เพียบพร้อม มีทั้งชื่อเสียงเงินของและความสำเร็จในวงการบันเทิง

  คือสิ่งที่เธอสร้างมาด้วยตัวเอง แต่ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้

  เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดและลี้ลับ เริ่มเกิดขึ้นกับเธอทีล่ะน้อย

  ตั้งแต่ฝันร้ายซ้ำๆ เสียงดนตรีไทยที่ไม่มีที่มา และอาการตื่นขึ้นมาพร้อมกับความระบมเจ็บปวดที่เจียนตายในทุกๆเช้าของวันโกน

  พราวฟ้าค่อยๆพยุงร่างกายของตัวเองที่บอบช้ำให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เธอมองออกไปด้านนอกท่ามกลางความมืดที่

  อากาสกำลังแปลปลวนตรงสวนหย่อมหน้าเรื

อนไทยโบราณที่ครอบครัวของเธอพึ่งซื้อต่อมา ความรู้สึกที่เย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นผ่านหลังคอของเธอไป พร้อมกับความรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจแต่ว่าความรู้สึกของเธอกลับบอกเธอว่า...

  มี ‘บางสิ่ง’ ที่มันกำลังจ้องมองเธออยู่จากในเงามืดนั้น และมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ข่มขู่ให้เธอกลัวเท่านั้น แต่มันยังต้องการที่จะลากตัวของเธอลงไปในนรกพร้อมกับความโกนธแค้นและอาฆาตที่เธอไม่เคยจดจำได้เลย!