เสี่ยหนู!...

รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูคันหรูเคลื่อนตัวผ่านทางลาดชันแคบ ๆ ขึ้นสู่อาคารจอดรถของโรงแรมระดับสี่ดาวย่านใจกลางเมือง 

เสียงยางรถยนต์บดไปกับพื้นปูนขัดมันดัง เอี๊ยดอ๊าด สะท้อนก้องท่ามกลางความสลัว ไฟหน้ารถสาดกระทบเสาคอนกรีตต้นแล้วต้นเล่า ก่อนจะหักพวงมาลัยถอยเข้าซองจอดนิ่งสนิทในซองแคบที่มีเส้นสีขาวทึบกำกับ เครื่องยนต์ครางกระหึ่มต่ำเป็นครั้งสุดท้ายแล้วดับลง ทิ้งให้ความเงียบงันและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศโรยตัวปกคลุมผู้โดยสารทั้งสองในเวลาเกือบหกโมงเย็น

“เสี่ยหนูแกเป็นคนใจป้ำ... ถ้าถูกใจขึ้นมานะแกเปย์ไม่อั้น น้ำต้องพยายามตามใจเสี่ยเขาหน่อยละกัน”

ติ๊กเอ่ยขึ้นทำลายความอึดอัดที่นิ่งสนิทมาตลอดทาง ปลายนิ้วเรียวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะเนิบช้า สายตาชำเลืองมองกระจกมองหลังเพื่อเช็กความเรียบร้อยของใบหน้า 

น้ำค้างที่นั่งขดตัวอยู่เบาะข้าง ๆ จิกเล็บเข้ากับเนื้อผ้ากระโปรงจนยับย่น ความเย็นเฉียบแล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ ก่อนจะเค้นกระแสเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างซื่อบริสุทธิ์

“น้ำ... น้ำต้องทำตัวยังไงบ้างคะ”

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกจ๊ะ เดี๋ยวเสี่ยเขาจะพาทำเองแหละ” ติ๊กแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ผินหน้ากลับมามองเด็กสาวรุ่นน้องพลางขยับรอยยิ้มมาดมั่น 

“จำไว้แค่อย่าพยายามขัดใจแขก ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงจริงๆ ...พูดง่าย ๆ คือทำยังไงก็ได้ที่จะเอาเงินออกจากกระเป๋าเขาให้ได้มากที่สุด… ถ้าเป็นพี่นะ พี่จะอ้อนให้สุดใจขาดดิ้นเลย ยิ่งสด ๆ ใหม่ ๆ สดซิงอย่างน้ำนี่ พี่รับรองว่าเสี่ยแกต้องหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่”

ถ้อยคำไร้ยางอายที่พ่นออกมาพร้อมกลิ่นน้ำหอมฉุนจัดของรุ่นพี่สาว ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของน้ำค้างแปรปรวน

 ฉับพลันนั้น ความร้อนสายหนึ่งวิ่งริ้วขึ้นไปประทับบนโหนกแก้มจนร้อนฉ่า มวลความรู้สึกขัดเขินปนเปกับความสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ยามเมื่อสมองเผลอจินตนาการไปถึงภาพอุบาทว์ตาที่จะเกิดขึ้นบนเตียงนอนของคนแปลกหน้าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ลมหายใจของเด็กสาวเริ่มติดขัด ช่องท้องบิดม้วนด้วยความคลื่นไส้

น้ำค้างหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกจนอกเสื้อกระเพื่อมไหว กลิ่นหนังแท้ของเบาะรถและเคมีภัณฑ์ฟุ้งกระจายเต็มปอด ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจระบายออกมายาวเหยียด คล้ายการตัดใจยอมรับโชคชะตาบัดซบที่กำลังยืนดักรออยู่ตรงหน้าหลังกระจกบานใหญ่นั้น

“ถ้าเป็นพี่... พี่จะพยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับมัน ไม่ฝืน... แต่แกล้งทำเป็นสนุกไปกับมันซะ”

ติ๊กเอ่ยสำทับเสียงเบา น้ำเสียงราบเรียบคล้ายจะอ่านทะลุเข้าไปถึงความหวาดกลัวในส่วนลึกของจิตใจน้ำค้าง หล่อนพลิกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนทองที่ส่องประกายวับแวมในความมืด

“ไปกันเถอะ... ป่านนี้เสี่ยคงรอแย่แล้ว”

สิ้นประโยค เสียงประตูรถฝั่งคนขับถูกเปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณเตือนของประตูเปิดสลับกับลมร้อนของลานจอดรถที่พุ่งสวนเข้ามาปะทะ 

วินาทีนั้นเอง... หัวใจของน้ำค้างกระหน่ำเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก ร่างกายท่อนล่างชาหนึบจนไร้ความรู้สึก ลำคอแห้งผากประหนึ่งผงฝุ่น เธอก้าวขาลงจากรถด้วยความรู้สึกแหลกสลายดั่งร่างที่ถูกพันธนาการไว้บนหลักประหารหิน สายตาเหม่อลอยมองแผ่นหลังของติ๊กที่เดินนำไป... ราวกับมองเห็นเพชฌฆาตในชุดคลุมทึบกำลังเงื้อดาบเล่มโตขึ้นฟ้าจนสุดหล้า และจดจ้องรอคอยจังหวะที่จะฟันฉับลงมาบนลำคอของเธอให้ขาดสะบั้นลงในคืนมรณะนี้…

เสียงเปียโนแจ๊สท่วงทำนองเนิบช้าสอดประสานไปกับกระแสเสียงแหบเสน่ห์ของนักร้องสาวบนเวทีเตี้ย คลอเคล้าอยู่ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราโอ่อ่าของล็อบบี้โรงแรม แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ทอดทับลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาและเฟอร์นิเจอร์บุผ้ากำมะหยี่เนื้อดี 

กลิ่นอายจาง ๆ ของดอกลิลลี่สดและและกลิ่นอโรมาที่อบอวลอยู่ในอากาศ  ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มผ่อนคลาย

ที่มุมด้านในสุดอันเป็นส่วนตัวและสงบเงียบที่สุดของล็อบบี้ ชายวัยห้าสิบต้น ๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมเนื้อนุ่มลายทางสีสุภาพสวมใส่สบาย นอนเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่หนานุ่ม ปลายนิ้วเรียวอวบหนาขยับแกว่งก้านแก้วคริสตัลทรงสูงเบา ๆ น้ำไวน์แดงก่ำภายในแก้วไหลวนทิ้งคราบแดงจางไว้บนเนื้อแก้วใส 

เขาจิบมันช้า ๆ ปล่อยให้รสฝาดหวานละมุนซึมซาบผ่านเรียวลิ้น สายตาหรี่มองเพลิดเพลินไปกับเสียงดนตรีสด พลางดื่มด่ำกับความสุขุมนุ่มลึกตามแบบฉบับของชายผู้มีเม็ดเงินล้นเหลือในกระเป๋า... เม็ดเงินที่พร้อมจะหยิบยื่นปรนเปรอความสำราญให้ตัวเองอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ฉับพลันนั้น กลิ่นน้ำหอมเคมีฉุนกริบอันคุ้นเคยก็โชยมาทับทาบ ติ๊กพาร่างบางขยับก้าวสะบัดเรียวขาตรงเข้ามาหาโซฟาตัวใหญ่ 

หล่อนผ่อนฝีเท้าลงยามเข้าประชิด ก่อนจะค้อมกายย่อตัวลงอย่างแช่มช้อย ยกสองมือขึ้นประนมไหว้พร้อมกับถอนสายบัวอย่างนอบน้อมนุ่มนวลราวกับหลุดมาจากภาพวาดกุลสตรี ติ๊กตวัดสายตาคมปลาบหันกลับมาหาน้ำค้างที่ยืนตัวแข็งทื่อ ส่งสัญญาณทางอารมณ์ผ่านนัยน์ตาเชิงบังคับให้เด็กสาวรุ่นน้องรีบทำตามในทันที

“สวัสดีค่ะเสี่ยขา...”

น้ำค้างสูดลมหายใจติดขัด พยายามบังคับฝ่ามือที่เย็นเฉียบให้ยกขึ้นประกบเข้าหากันกลางอก ร่างกายสั่นเทาน้อย ๆ ยามค้อมศีรษะลงไหว้ชายแปลกหน้าตามคำสั่ง

“รอนานไหมคะเสี่ย...” ติ๊กขยับกายเข้าไปนั่งลงบนที่วางแขนโซฟาข้างตัวชายสูงวัย ทอดเสียงอ่อนเสียงหวานฉอเลาะ แย้มยิ้มกว้างอย่างเอาอกเอาใจ 

“นี่ ‘น้องน้ำหวาน’ ค่ะเสี่ย คนที่ติ๊กเคยเล่าให้ฟังทางโทรศัพท์วันก่อนไงคะ”

ติ๊กเอ่ยแนะนำพลางผายมือมาทางน้ำค้างที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ชายสูงวัยละสายตาจากเวทีดนตรี 

พลันนั้น... นัยน์ตาที่เคยเรียบนิ่งของเขากลับเบิกกว้างขึ้น แววตาประกายวาบฉายร่องรอยความตัณหาและความหื่นกระหายออกมาอย่างปิดไม่มิด สายตากวาดมองตั้งแต่เส้นผม ไล่ลงมาที่ลำคอระหง ตลอดจนเรือนร่างอ้อนแอ้นของเด็กสาวบ้านนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับสัตว์ร้ายกำลังประเมินชิ้นเนื้อสดรสเลิศ รอยยิ้มพึงพอใจจุดขึ้นบนใบหน้ามันเยิ้มของเสี่ยหนูทันทีที่ได้เห็น

“ตรงสเปกที่เสี่ยต้องการทุกอย่างเลยค่ะ... ติ๊กรับรองความสดใหม่เลยนะคะคนนี้ เสี่ยเป็นคนเปิดคนแรกแน่นอนค่ะ”

ถ้อยคำอวดอ้างสรรพคุณและตีราคามูลค่าความบริสุทธิ์ถูกพ่นออกจากปากของรุ่นพี่สาวอย่างลื่นไหลและไร้ยางอาย 

เสียงนั้นก้องสะท้อนในหูของน้ำค้างจนอื้ออึง ใบหน้าของเด็กสาวชาวนาชาหนึบ ไร้ความรู้สึกไปถึงขั้วหัวใจ หล่อนทำได้เพียงยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ กัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อกักเก็บก้อนความขมขื่นลึกซึ้งเอาไว้ในลำคอที่แห้งผาก จ้องมองติ๊กเร่ขายศักดิ์ศรีของเธอให้ชายแปลกหน้าอย่างหน้าตาเฉย โดยที่คนรอบข้าง... ไม่ได้รับรู้ถึงพายุความทุกข์ตรมที่กำลังระเบิดกรีดลึกอยู่ภายในอกซ้ายของเธอเลยแม้แต่น้อย

“มานี่สิจ๊ะน้ำหวาน... มานั่งตรงนี้สิ”

เสียงของติ๊กทอดนุ่มละมุน ชวนฝัน ทว่ารุกคืบกดดันอยู่ในที หล่อนเบือนหน้ามาทางน้ำค้างที่ยังคงยืนทื่อ แขนขาแข็งเกร็งทำตัวไม่ถูกอยู่ท่ามกลางแสงวอร์มไวต์ ติ๊กขยับปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนเบาะผ้ากำมะหยี่หนานุ่มพรม ๆ ตรงพื้นที่ว่างข้างกายเสี่ยหนู ปึก... ปึก... น้ำหนักมือที่ตกกระทบเบา ๆ นั้นไม่ต่างจากป้ายคำสั่งระบุตำแหน่งที่เด็กสาวจำเป็นต้องหย่อนสะโพกลงไปแอบอิง

น้ำค้างเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด จำใจขยับช่วงขาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน ก้าวเข้าไปหย่อนตัวลงนั่งอย่างเสียไม่ได้ หล่อนจงใจเบียดกระแซะสะโพกเข้าหาท่อนขาของติ๊กจนแทบจะเกยทับขึ้นไปบนตัก เพื่อใช้ร่างของรุ่นพี่สาวเป็นปราการด่านสุดท้าย ทว่า... ทันใดนั้น ฝ่ามืออุ่นหนาของแม่เล้าสาวกลับยื่นมาแปะเข้าที่แผ่นหลังบาง ก่อนจะออกแรงกดและดันไสร่างของน้ำค้างให้เลื่อนไถลเข้าไปหาชายสูงวัยตรงหน้า จนผิวกายสาวเบียดชิดติดกับท่อนขาเนื้อแน่นของแขกผู้มีเกียรติอย่างพอดิบพอดี

“เสี่ยขา... น้องเขายังใหม่อยู่นะคะ ยังไม่ค่อยรู้ประสีประสาเท่าไหร่... ยังไงคืนนี้เสี่ยก็บันยะบันยังกับน้องหน่อยนะคะ ค่อย ๆ บอก ค่อย ๆ สอนเอาค่ะ”

ติ๊กจีบปากจีบคอเอื้อยเอ่ย ถ้อยคำฉอเลาะลอยล่องปะปนไปกับเสียงดนตรีแจ๊สหวานเลี่ยน หล่อนพ่นคำอวดอ้างสรรพคุณความ ‘สดซิง’ ออกมาคำแล้วคำเล่า ราวกับน้ำค้างเป็นเพียงสินค้าเกรดพรีเมียมชิ้นหนึ่งในตู้โชว์ที่ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก สิ้นเชิง

“ไม่เป็นไรหรอก... แบบนี้แหละที่เสี่ยชอบ”

กระแสเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าหลุดรอดจากลำคอของเสี่ยหนูเป็นประโยคแรก พร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวางฉายความพึงพอใจจนเนื้อแก้มปริ 

วินาทีนั้นเอง... ลำแขนอวบใหญ่ที่พาดอยู่บนพนักพิงพลันตกลงมาโอบหมับรอบเอวคอดกิ่วของน้ำค้างอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นชื้นและแรงบีบเฟ้นเบา ๆ จากฝ่ามือหนาผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้น้ำค้างสะดุ้งเฮือก ร่างกายทุกส่วนคัดเกร็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ กลิ่นเหล้าและกลิ่นโคโลญจน์ฉุนกึกจากแผ่นอกกว้างของชายรุ่นพ่อโชยเข้าจมูกจนเธอขยาด ขนอ่อนทั่วสรรพางค์กายลุกซู่ด้วยความขยะแขยงจนแทบสำรอก

“ถ้าเสี่ยโอเคแล้ว... งั้นหนูจะได้ขอตัวเลยนะคะ”

ติ๊กขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางตวัดสายตาฉ่ำวาวส่งซิกให้กับชายสูงวัย นัยน์ตาคู่นั้นแพรวพราวยิ้มกริ่ม แฝงความหมายเชิงทวงถามสัญญากลางอากาศอย่างมีชั้นเชิง

“อ้อ! เอาสิ ได้เลย”

เสี่ยหนูพยักหน้ารับอย่างรู้แกว เขาลดมืออีกข้างล้วงลงไปในกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบหรูที่วางอยู่ข้างตัว หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วอวบจิ้มลงบนหน้าจอสัมผัสย้ำ ๆ อยู่ชั่วอึดใจ...

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนสั้นห้วนดังขึ้นเบา ๆ จากกระเป๋าถือของติ๊ก เจ้าตัวรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดสแกนใบหน้าตรวจสอบตัวเลขบนหน้าจอทันที ฉับพลันนั้น ดวงตาของติ๊กก็ลุกวาวส่องประกายระยิบระยับ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสดแย้มยิ้มหวานชื่นกว้างขวางกว่าครั้งไหน ๆ ยามเมื่อยอดเงินเด้งเข้าบัญชีอย่างงดงาม

“ขอให้เป็นค่ำคืนที่มีความสุขนะคะเสี่ยขา... ขอให้สนุกกับหมอนข้างดิ้นได้ทั้งคืนไปเลยนะคะ มีอะไรด่วนก็โทรหาติ๊กได้เลยค่ะ ติ๊กยินดีให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว... ไปนะคะเสี่ยขา”

ติ๊กจีบนิ้วยกมือขึ้นประนมไหว้ลาด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม ก่อนจะหมุนกายหันหลังขยับเรียวขาก้าวฉับ ๆ เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี โดยไม่หันกลับมามองน้ำค้างที่นั่งตัวสั่นเทิ้ม หน้าซีดเผือดจมอยู่ในวงแขนแกร่งของชายแปลกหน้าแม้เพียงหางตา

บรรยากาศรอบกายของน้ำค้างพลันดิ่งฮวบลงสู่ความมืดมนลวงตา เสียงดนตรีแจ๊สที่เคยหวานแว่วบัดนี้กลับฟังดูคล้ายเสียงสวดส่งวิญญาณ ความเงียบอันเยือกเย็นขยายตัวบีบรัดรอบคอจนเธอหายใจไม่ออก เด็กสาวทำได้เพียงนั่งเบิกตาโพลง มองแผ่นหลังของรุ่นพี่สาวที่ค่อย ๆ กลืนหายไปกับแสงไฟด้านนอกร้าน... รับรู้ได้ในวินาทีนี้เองว่า เกราะกำบังชิ้นสุดท้ายได้หลุดลอยไปแล้ว และชะตากรรมอันโหดร้ายในคืนมรณะนี้... กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง