LOGINShare
บทที่ 122
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 452
ครั้นเรื่องราวสิ้นสุดลงเวินหร่านก็นอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยสภาพร่างกายอันอ่อนระทวยไปทั้งตัวใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงซ่านนับเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เธอถูกผู้ชายทรมานทรกรรมด้วยวิธีเช่นนี้เวินหร่านหอบหายใจถี่กระชั้น นอนหมอบเกยอยู่ขอบอ่างอาบน้ำพร้อมกับหลับตาลงนึกอยากจะหลับไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้สายตาของซางเลี่ยรุ่ยกลับทอประกายวาววับ ตื่นตัวเป็นอย่างยิ่ง“พอใจไหม?”เขาเขยิบเข้ามาแนบชิดจากทางด้านหลังของเธอแล้วเอ่ยถามเวินหร่านใบหน้าแดงก่ำ ไม่อยากจะเอ่ยปากตอบคำถามของเขาเลยสักนิดเธอยอมรับว่าตนเองรู้สึกสุขสมถึงใจจริง ๆ นั่นแหละฝีมือและชั้นเชิงของเขามันยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ใช้เพียงแค่เรียวนิ้วก็สามารถ...เวินหร่านอับอายขายหน้าจนแทบจะไม่กล้าพบเจอผู้คนอีกต่อไปแล้วผู้ชายคนนี้ลูกเล่นแพรวพราวเกินไปแล้วเธอไม่มีทางรับมือเขาไหวเลยจริง ๆ รู้อย่างนี้น่าจะไม่ออกปากยอมเป็นคู่นอนกับเขาตั้งแต่แรกเสียยังดีกว่า“สามีคุณเคยทำกับคุณแบบนี้หรือเปล่า?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามชิดใบหูของเธอ ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่ามืดมนเป็นพิเศษเวินหร่านยิ่งรู้สึกอับอายหนักขึ้นไปอีกนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเอ่ยถึง “
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 451
ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเคยป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย ทำแบบนี้แล้วเธอหักห้ามใจไหวได้อย่างไร?เวินหร่านพยายามสะกดข่มความรู้สึกของตัวเองอย่างสุดชีวิต “ตกลงว่าคุณต้องการจะทำอะไรกันแน่คะ?”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองใบหน้าทรงไข่ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของเธอ “คืนนี้อยากให้คุณได้กินของดีสักหน่อย”หัวใจของเวินหร่านสั่นสะท้าน คำพูดที่เอ่ยออกไปขัดกับความรู้สึกในใจอยู่บ้าง “ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องการ”ซางเลี่ยรุ่ยคว้ามือของเธอขึ้นมาอีกครั้ง“ถ้าคุณไม่อยากลูบตรงนั้น หรือว่าอยากลูบตรงนี้แทนล่ะ?”น้ำเสียงทุ้มพร่าของเขา เจือไปด้วยเสียงหายใจกระหึ่มหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อยเวินหร่านหน้าแดงไปถึงหู “ไม่ใช่สักหน่อย คุณปล่อยฉันนะ!”เธอไม่ได้อยากจะมีอะไรกับเขาแบบนั้นสักหน่อยเข้าใจไหม“เด็กดี ลูบผมหน่อยสิ!”ซางเลี่ยรุ่ยจับมือเธอไว้ กดลูบไล้ไปทั่วร่างของเขาสะเปะสะปะ“อื้ม ไม่นะ...”เวินหร่านกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่ากลับถูกชายหนุ่มขบจูบลงบนติ่งหูเสียก่อนเธอสะท้านเฮือกไปทั้งร่างกายราวกับถูกเปลวไฟขนาดย่อมแผดเผา ไร้ซึ่งทางให้หลบลี้หนีหน้าซางเลี่ยรุ่ยจับมือเธอ ลูบผ่านเรือนร่างของเขาไปเสียทุกสัดส่วนก่อ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 450
รถหรูแล่นมาจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ที่พักของซางเลี่ยรุ่ยในเวลาอันรวดเร็ว“ฉันจะกลับบ้านค่ะ!”เวินหร่านยืนกรานเสียงแข็ง ไม่ยอมลงจากรถท่าเดียวสายตาของซางเลี่ยรุ่ยมืดมนลงไปหลายส่วน “แน่ใจนะว่าไม่อยากลง?”เวินหร่านพยักหน้าตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ไม่ลงค่ะ!”อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ ว่าเขาต้องการจะทำอะไรซางเลี่ยรุ่ยส่งสัญญาณให้คนขับรถออกรถต่อไปก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเนิบ ๆ “ผมจำได้ว่าชุดชั้นในที่คุณถอดทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ยังตากอยู่ที่บ้านของผม คุณแน่ใจนะว่าจะไม่เอากลับไป?”เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกขึ้นมาทันทีเธอรีบตะโกนสั่ง “หยุดรถ!”เธอหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ยากจะเชื่อ“เมื่อกี้คุณพูดว่า... ชุดชั้นในอะไรนะคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยขยับเข้ามาใกล้เธอ “ก็ตอนที่คุณมาบ้านผมเพื่อฉลองวันเกิดให้ผมครั้งก่อน แล้วโดนผมถอดออกไง...”ลมหายใจอันร้อนผ่าวและเย้ายวนของเขา รดรินลงบนผิวเนื้อของเธอทั้งหมดเวินหร่านสะท้านเฮือกไปทั้งตัวโดยสัญชาตญาณเธอรีบยื่นมือออกไปอุดริมฝีปากบางของเขาไว้ทันที“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ!”เธอรู้แล้วว่าชุดชั้นในที่เขาหมายถึงคือชุดไหนน่าจะเป็นตอนที่พวกเขามีอะไรกัน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 449
พอตระหนักถึงจุดนี้ได้ เธอกลับลอบถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลายหากฟู่จิ่งเฉิงต้องมาเห็นภาพซางเลี่ยรุ่ยจูบเธอด้วยตาตัวเอง ประเมินดูแล้วเขาคงไม่มีทางยอมรามือจากเธอไปแน่เพราะบนโลกใบนี้ คงหาผู้ชายได้ยากยิ่งที่จะยอมรับได้ว่า หากอดีตภรรยาที่ตนเคยดูแคลน จะหาคนใหม่ได้ก่อนตนหลังจากหย่าร้างกันไปแม้ปากเธอจะไม่ยอมรับ ทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับเดาออกแต่แรกแล้วว่า เมื่อครู่เธอเดินสายตามองหาฟู่จิ่งเฉิงอยู่จริง ๆ เธอถึงขั้นหวาดกลัวเพียงนั้นเลยหรือ ยามคิดว่าจะถูก “สามี” บังเอิญมาเห็นพวกเขากำลังจูบกัน?ในใจของเขารู้สึกอึดอัดหนักอึ้งเป็นที่สุดอันที่จริง เหตุผลที่เขาตัดสินใจจูบเธอในงานเลี้ยงสังสรรค์ ก็เพื่อให้ “สามี” ของเธอได้เห็นกับตาตัวเองนั่นเองในเมื่อเวินหร่านยังลังเลไม่ยอมตัดสินใจหย่ากับ “สามี” ของเธอเสียทีเขาก็ทำได้เพียงช่วยเติมเชื้อไฟฝั่ง “สามี” ของเธอให้อีกทางปล่อยให้หมอนั่นได้เห็นภาพเวินหร่านกำลังจูบกับเขาด้วยตาตัวเองเชื่อว่าผู้ชายคนไหนก็คงไม่อาจทนรับการถูกสวมเขาเช่นนี้ได้หรอกทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องผิดหวังก็คือ...ฟู่จิ่งเฉิงได้ปลีกตัวออกจากงานไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้มิเช่น
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 448
“จิ่งเฉิง แกกับเวินหร่านหย่ากันแล้วใช่ไหม??”พอฟู่จิ่งเฉิงกดรับสาย น้ำเสียงของโจวลี่จวนก็ดังลอยมาจากปลายสายทันทีฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วแน่น “แม่รู้ได้ยังไงครับ?”คำพูดของเขาเท่ากับเป็นการยอมรับกลาย ๆ โจวลี่จวนออกคำสั่งทันที “แกไม่ต้องมารู้หรอกว่าฉันรู้ได้ยังไง เอาเป็นว่าแกรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย”ฟู่จิ่งเฉิงคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าผู้เป็นแม่จะรู้เรื่องที่เขาหย่ากับเวินหร่านแล้วเขาจำเป็นต้องรีบกลับไปถามไถ่ให้กระจ่างงานเลี้ยงสังสรรค์ยังไม่ทันจบลง เขาก็ปลีกตัวออกจากงานกลางคันเสียแล้ว...“เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับสามีของคุณ?”เวินหร่านเพิ่งรับแก้วแชมเปญมาจากถาดในมือของบริกร ตั้งใจจะพักหายใจเสียหน่อยซางเลี่ยรุ่ยก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างฉับพลัน พร้อมกับจ้องมองเธอด้วยสายตาตรงแหน่วแล้วเอ่ยถามเมื่อครู่เขาเห็นตอนที่เวินหร่านกำลังคุยอยู่กับฟู่จิ่งเฉิงแล้วรวมถึงตอนที่ฟู่จิ่งเฉิงยื่นมือมาจับเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยด้วยเวินหร่านจิบแชมเปญในมือไปคำหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างราบเรียบ “ไม่มีอะไรค่ะ”เธอไม่อยากเล่าเนื้อหาที่คุยกับฟู่จิ่งเฉิงเมื่อครู่ให้ซางเลี่ยรุ่ยฟังเลยสักนิดทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลั
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 447
เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนใจ “ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นฉันเชื่อคุณแล้ว โอเคหรือยังคะ?”ฟู่จิ่งเฉิงจ้องมองปฏิกิริยาบนใบหน้าของเธออยากจะอธิบาย ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดีจริงอยู่ว่าความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเขากับเวินฉีเคยสร้างบาดแผลและความเจ็บปวดให้แก่เวินหร่านการที่เธอจะยังคลางแคลงใจในตัวเขา เขาก็เข้าใจได้ทว่านับตั้งแต่ที่เขารู้ความจริงว่าเวินฉีไม่ใช่เด็กสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในตอนนั้นความเอาอกเอาใจและความเอ็นดูที่เคยมีให้เวินฉีก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป“ผมกับพี่สาวของคุณตัดขาดกันเรียบร้อยแล้วจริง ๆ วันข้างหน้าจะไม่มีการติดต่อเกี่ยวข้องกันอีกเด็ดขาด”ฟู่จิ่งเฉิงยืนยันหนักแน่นกับเธออีกครั้งทว่าเวินหร่านกลับรู้สึกว่าคำอธิบายของเขาในยามนี้ช่างซ้ำซ้อนไร้ความจำเป็นในเมื่อตอนนี้เธอกับฟู่จิ่งเฉิงก็หย่าขาดจากกันไปแล้วยามนี้เขาจะไปคบหากับผู้หญิงคนไหน เธอไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยที่น่าขบขันก็คือ...ในยามที่เธอยังแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิง เธอปรารถนาเหลือเกินให้เขามาเอื้อนเอ่ยคำมั่นสัญญาเช่นนี้กับตน ทว่ากลับไม่เคยได้รับโอกาสนั้นเลยสักครั้งมาบัดนี้พวกเขาทั้งสองห
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
You May Also Like
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว292.1K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X136.3K viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.6K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย129.6K viewsเมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า
จินเหมยเทียน85 viewsถูกแฟนเก่าทิ้งและแต่งงานกับมหาเศรษฐีพันล้าน
Paddi white 59 viewsพี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ
อักษราลัย38 viewsมงกุฎกล้วยไม้
ซองกาเรีย วีรกานดา66 views
