LOGIN“ไม่ค่ะปานไม่อาบ อย่ามาแตะต้องตัวปานนะคะ” ปานฤทัยดิ้นสุดแรงเกิดเมื่อมือใหญ่เอาแต่แตะต้องเนื้อตัวของเธออย่างกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอยู่ได้
“ก็ปานเป็นของพี่แล้ว ปานเป็นเมียของพี่อย่างถูกต้อง เราแต่งงานกันแล้ว ก็เหลือแต่เข้าห้องหอ” รณพีร์กระชากร่างของปานฤทัยอย่างแรงจนร่างเล็กเซถลามาตามแรงกระชาก เขาลากเธอไปที่ห้องน้ำก่อนจะจับเธอแก้ผ้าออก
จนล่อนจ้อน แม้จะทำมันด้วยความยากลำบากเพราะเมียป้ายแดงของเขาไม่ได้ให้ความร่วมมือที่ดีมากนัก“ถ้าไม่ต่อต้านก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอกนะ ปานทำตัวเอง”
“ก็ปานไม่ได้เต็มใจ คอยดูเถอะถ้าปานหนีไปได้ปานจะแจ้งตำรวจมาจับพี่ ข้อหาบังคับขู่เข็ญ กักขังหน่วงเหนี่ยว!” ปานฤทัยไม่ยอมเหมือนกัน ต่อให้คืนนี้เธอจะไม่รอดจากเงื้อมมือของเขา แต่ทว่าถ้าเธอมีโอกาสที่จะหนีไปจากขุมนรก
นี่อีกครั้ง เธอจะไปแจ้งตำรวจ ไปตรวจร่างกายเพื่อเป็นหลักฐานว่าเขาทำร้ายรังแกอะไรเธอลงไปบ้าง“คิดเหรอ ว่าพี่จะปล่อยโอกาสนั้นหลุดลอยมาหาปาน ปานต้องอยู่สนองตัณหาของพี่แทนนันทินีพี่สาวของปานไงล่ะ โทษฐานที่ปานเป็นคนทำให้นันทินีหนีไปกับชู้!” พอพูดเรื่องนันทินีขึ้นมาก็ทำให้รณพีร์คับแค้นใจ ปานฤทัยเห็น
แววขัดเคืองที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขาก็รีบเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนและขอร้องเขาแทนที่จะด่าทอเพราะเกรงสายตาอำมหิตนั่น“ได้โปรดเถอะค่ะ ปล่อยปานไปเถอะนะคะ ปานไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องของพี่หรือพี่นันเลย พี่จะโทษปานไม่ได้ ปานกับพี่นันมันคนละคนกัน”
“ไม่ทันแล้วเพราะพี่ต้องการให้ปานเป็นเมียของพี่ อย่าพูดชื่อนันทินีขึ้นมาอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะปานฤทัย เข้าใจไหม!” แรงที่บีบ
ที่ข้อมือแรงขึ้นจนปานฤทัยรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกข้อมือแทบจะแตกออก เป็นเสี่ยงๆ หรือขาดเป็นท่อนๆ แรงบีบของเขามากมายมหาศาลจนทำให้ข้อมือเล็กช้ำและแดงเป็นรอยมือของเขา“ไม่นะคะ ปล่อยปานไปนะคะ ขอร้อง ปานไม่รู้เรื่อง...” แม้จะร้องไห้
จนน้ำหูน้ำตาไหลนองท่วมเอ่อล้นลงมาอาบแก้มผ่องทั้งสองข้าง ร่างขาวสล้าง ก็เปลือยเปล่าล่อนจ้อนเพราะเสื้อผ้าที่ติดตัวเพียงน้อยชิ้นนั้นถูกฉีกทึ้งจนขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นเรี่ยราดอยู่ข้างล่าง สายน้ำเย็นจากฝักบัวชโลมล้างตั้งแต่ศีรษะ จรดปลายเท้า ฝ่ามือใหญ่ก็ลูบไล้ไปทั่วร่างอย่างเอาแต่ใจ ไม่สนน้ำตาใส ของปานฤทัยที่ไหลออกมาแบบไม่มีท่าทีว่าจะหยุด“ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกปาน เก็บเสียงไว้ครางให้พี่ฟังดีกว่า”
“ปานขอร้อง หยุดเถอะนะคะ...”
“พี่หยุดไม่ได้แล้วปาน” เห็นร่างขาวสล้างอยู่ตรงหน้าขนาดนี้จะให้เขาหยุดอย่างนั้นเหรอ คิดว่าเขาเป็นเทวดาหรือพ่อพระมาเกิดหรือไง เขาก็มีอารมณ์เป็นนะ เห็นผู้หญิงเปลือยต่อหน้าจะให้ทำแค่มองเฉยๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้
“ปานเจ็บ อย่าค่ะ...” เธอหมดแรงที่จะขัดขืน เหนื่อยเหลือเกิน
จนเสียงเริ่มแหบแห้งมือใหญ่ซุกซนลูบไล้วนเวียนกอบกุมอยู่ที่หน้าอกอิ่มคู่งามตรงหน้า
เขากอบกุมมันเอาไว้ทั้งสองมือก่อนจะออกแรงบีบขยำฟอนเฟ้นอย่างคน เอาแต่ใจ ไม่สนใจว่าเธอจะใช้มือปกป้องตัวเองจากสัมผัสแสนจาบจ้วง ของเขา เพราะยังไงแรงชายของเขาก็มีมากกว่าเพียงถูกลูบไล้ไม่นานริมฝีปากบางระเรื่อก็ถูกครอบงำด้วยลิ้นร้าย
ที่พยายามส่งเข้าไปเย้าหยอกให้เธออ้าเผยอปากเล็กน้อย ปานฤทัยแทบจะหายใจไม่ออกเมื่อเขาไม่ยอมให้เธอได้เป็นอิสระและหายใจหายคอได้สะดวก จูบของเขาเนิ่นมากมากพอที่ทำให้ปานฤทัยต้องใช้กำปั้นเล็กทั้งสองข้างทุบไปที่ไหล่กว้าง แต่ทว่ารณพีร์กลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด“อื้อ...”
“อื้อ...อื้อ...” ร่างเล็กส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ เธอหายใจไม่สะดวกเหมือนถูกบุรุษหนุ่มตรงหน้าสูบแย่งลมหายใจของเธอไปจนหมด
รณพีร์ตัดสินใจผละริมฝีปากออกอย่างน่าเสียดายจากปากหวานนั่น
เขาเคยผ่านผู้หญิงมาบ้าง แต่ไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่ปากหวานเช่นเธอคนนี้ มาก่อน แม้แต่พี่สาวของเธอที่เคยเป็นคนรักของเขา แต่ไม่รักดีหนีไปกับชู้“ปากหวานดี แบบนี้พี่ชอบ...”
“พอได้หรือยังคะ ปานขอร้อง” ปานฤทัยสะกดน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล
ลงมาอีก เธอหนีบเรียวขาทั้งสองข้างเข้ามากันแน่น ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอกเพื่อบดบังหน้าอกอิ่มทั้งสองข้างเอาไว้ เธอก้มหน้าลงมองนิ้วเท้าของตัวเอง ไม่กล้ามองหน้าเขา ไม่ใช่แค่กลัวแต่เธอเขินอายจนแก้มขาวขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู“เงยหน้าขึ้น มองหน้าพี่สิปาน...” น้ำเสียงของเขาฟังดูใจเย็นลง
กว่าเมื่อครู่มากโข ปานฤทัยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นยังคงก้มมองปลายเท้าตัวเอง และกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ยังตกใจกับจูบแรกที่เสียไปอยู่ไม่หายมือใหญ่เอื้อมไปเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นแต่ทว่าปานฤทัยกลับหลับตาปี๋ไม่สบตากับเขา แล้วคิดหรือไงว่ายกมือขึ้นปิดหน้าอกแบบนั้นมันจะบังอะไรได้ เขาเห็นหมดแล้ว แต่ที่น่าสนใจกว่าคือดอกไม้งามที่อยู่ระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของปานฤทัยนั่นต่างหาก เขาเคยชอบและชื่นชมว่าร่างกายของนันทินีสวยงาม
ไร้ที่ติ และอยากรู้เสียจริงว่าของน้องสาวจะสู้ของพี่สาวได้หรือเปล่า“อย่าค่ะ...” เธอร้องไห้ออกมาอีกระลอกเมื่อรณพีร์วางฝ่ามือลงที่หน้าขาของเธอทั้งสองข้าง ในเมื่อเธอไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ก็เป็นเขาที่ยอมคุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นๆ แล้วมองหน้าเธอแทน ทำเอาปานฤทัยต้องหลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตาขึ้นมาด้วยความเขินอาย
“ถ้าปานหลับตาอยู่แบบนี้ พี่ก็จะทำตามใจของพี่นะ...” น้ำเสียงที่แหบพร่าปนกระเส่าชวนทำให้ขนเส้นเล็กลุกเกรียวไปทั้งร่างโดยพร้อมเพียง
ปานฤทัยตัดสินใจค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพียงลืมตาขั้นมาเท่านั้นแหละ
ก็ประทะเข้ากับใบหน้าคมสันที่กำลังเลื่อนเข้ามาใกล้ เหมือนดั่งเขากำลังจะ พร่ำคาถาหรือบทสวดมนต์ที่ทำให้เธอเผลอไผลปล่อยให้เขาแทรกมือใหญ่ เข้ามาที่ระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอได้สำเร็จ เพียงแค่เผลอสบตาคม คู่นั้นเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น มันกลับทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวยไปได้ เสียง่ายๆ“อื้อ...อย่านะคะ...”
“พี่สัญญาว่าจะทำให้ปานมีความสุข ถ้าดิ้นหรือขัดขืนมันจะเจ็บ
ปานรู้ใช่ไหม แต่ถ้าไม่ดื้อพี่สัญญาว่าจะออมแรง แล้วทะนุถนอมปานให้ได้ มากที่สุด...” ระหว่างที่พร่ำบอกเธอไปเขาเองก็อึดอัดและอดทนแทบจะระเบิดพวยพุ่ง เพียงสอดปลายนิ้วเรียวเข้าไปมันก็รู้สึกได้ถึงแรงตอดรัด ไม่อยากจะคิดว่าถ้าท่อนเนื้อแข็งขึงของเขาได้สอดแทรกเข้าไปมันจะอัดแน่นและเสียวซ่านขนาดไหนกัน“ร้องออกมาสิ อย่าอั้น...”
“อื้อ...ไม่...อย่าทำแบบนี้...เลยนะคะ...” เสียงแหบพร่าติดๆ ขัดๆ
เมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่กำลังเข้าไปจู่โจมส่วนสงวนของร่างกาย เพียงแค่นิ้วเดียวยังรู้สึกเจ็บและแปลกขนาดนี้ แล้วถ้าเขาเอาส่วนนั้นยัดเข้ามาของเธอคงไม่ฉีกขาดเลยหรือไง ถึงอย่างไรครั้งนี้ตัวเธอคงไม่รอดแล้วสินะบ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 6 ความเกลียดชังรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ
บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรีหนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัยที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดีของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตร







