Home / โรแมนติก / บ้านไร่หัวใจจำยอม / ตอนที่ 4 อย่าคิดหนี

Share

ตอนที่ 4 อย่าคิดหนี

last update publish date: 2026-11-16 22:19:01

บ้านไร่หัวใจจำยอม

ตอนที่ 4 อย่าคิดหนี

บุหงันและบุหรงสองพี่น้องรีบจัดอาหารเช้าขึ้นโต๊ะตามคำสั่งของ

นายใหญ่ ที่ลงมาสั่งการเองตั้งแต่ที่เมียของนายใหญ่ยังไม่ตื่นด้วยสีหน้า

ไม่ค่อยชอบใจเมียใหม่ของนายใหญ่สักเท่าไหร่นัก ยิ่งรู้มาว่าแท้จริงแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นน้องสาวของเมียเก่าของนายใหญ่ก็ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าไปกันใหญ่

เพราะคิดว่าพี่กับน้องก็คงไม่ต่างกันมาก รักสบายนั่งกินนอนกินและจิกหัวใช้

พวกเธอเยี่ยงนางทาส

“หล่อนอย่าพากันทำหน้าบูดเบี้ยวไม่รับแขกแบบนั้นนะ มีอะไรก็เก็บเอาไว้ในใจอย่าแสดงออกมา ถึงยังไงคุณปานฤทัยเธอก็เป็นเมียของนายใหญ่ของพวกเรา ก็เท่ากับเป็นเจ้านายของพวกเราอีกคน เข้าใจไหม?” ป้านารถ

เอ็ดสองสาวใช้ที่เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ป้านารถรู้ว่าสองคนนี้ไม่ชอบ

ทั้งนันทินีและปานฤทัยเพราะทั้งสองสนับสนุนขวัญข้าว อยากให้ขวัญข้าวมาเป็นนายหญิงของนายใหญ่ แต่ยังไงเสียเมียนายใหญ่ นายใหญ่ย่อมเป็นคนเลือกเอง

“รับทราบจ่ะป้า ว่าแต่จะเที่ยงแล้วเพิ่งจะให้จัดอาหารเช้า นี่จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน คนพี่ว่าแย่มากแล้ว นี่คนน้องจะเกาะนายใหญ่กินจนตายมือไม้ไม่คิดจะกระดิกทำงานบ้างหรือไง สู้คุณขวัญข้าวของพวกเราก็ไม่ได้

รายนั้นอาสาช่วยงานนายใหญ่ตลอด”

“ฉันเห็นด้วยกับพี่บุหรงนะป้า คิดว่าเป็นหนูตกถังข้าวสาร จะได้เป็นคุณนายสบายหรือไง สงสารนายใหญ่ที่เลือกเมียผิด!” บุหงันเสริมเติมแต่ง

ใส่ไข่ โดยไม่รู้ว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนที่ถูกนินทากำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร

“ใจคอพวกเธอสองคนจะไม่ให้ฉันใช้เวลากับเมียแบบช่วงข้าวใหม่

ปลามันเลยหรือไง เมียนะไม่ใช่ทาสที่จะแต่งมาใช้งานอย่างอื่นนอกจาก

บนเตียงน่ะ...” เขาเบะปากพูดก่อนจะดันร่างเล็กให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เขา

ซึ่งเขานั่งอยู่หัวโต๊ะ พลางบังคับให้เธอทานข้าวทางสายตา

ปานฤทัยไม่ได้พูดอะไร คิดเพียงอย่างเดียวคืออยากจะเจอผู้หญิง

ที่ชื่อขวัญข้าวอีกครั้ง เธอจะได้ขอร้องให้ขวัญข้าวพาตัวเองหนีออกไปจากบ้านป่าเมืองเถื่อนแห่งนี้สักที พอปานฤทัยเงียบไปรณพีร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกระชากแขนเล็กให้ลุกขึ้นตาม

“โอ๊ย ปานเจ็บนะคะ” ยังไม่ทันได้ตักข้าวเข้าปากสักคำก็ถูกกระชากให้ลุกออกจากเก้าอี้หน้าตาเฉย

“ตามพี่มานี่ พี่รู้นะว่าปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่จะรู้ไม่ทัน!” น้ำเสียงของเขาปนโมโห เขาอ่านสีหน้าเธอออกและพอจะเดาได้ว่าเธอกำลังคิดและวางแผนอะไร ก็คงไม่พ้นเรื่องหนีไปจากที่นี่ หนีไปจากเขานั่นน่ะสิ

คงคิดอยู่เรื่องเดียวนั่นแหละ แบบนี้คงต้องหาอะไรทำให้เธอไม่ต้องว่างมาคิดหาทางหนีไปจากเขา

รณพีร์ลากปานฤทัยกลับมาที่ห้องนอน ท่ามกลางสายตาของ

ป้านารถ บุหรงและบุหงันที่มองตามตาไม่กระพริบ ก่อนที่บุรงจะหยิบเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวส่งข้อความพร้อมแอบถ่ายรูปทั้งสองคนส่งไปให้ใครอีกคน

เพื่อรายงานความเคลื่อนไหว

ปานฤทัยถูกทุ่มทิ้งลงไปบนเตียงนอนใหญ่ที่ยังคงมีรอยยับย่นของผ้าปู

ที่นอนอยู่ เธอพยายามลุกขึ้นตั้งตัวแต่ก็ไม่ไวเท่าคนกำยำ เขาคร่อมร่างกายลงมาทาบทับเธอเอาไว้ จับแขนทั้งสงอข้างตรึงเอาไว้เหนือศีรษะ ปานฤทัยรีบเบือนใบหน้าหนีเมื่อเขากำลังจะเลื่อนใบหน้าคมลงมาใกล้เรื่อยเรื่อยจนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดหน้าผาก

“วางแผนหนีไปจากที่นี่อีกหรือไง คิดว่าพี่จะรู้ไม่ทันเหรอปาน”

“เปล่าสักหน่อย ปานรู้ว่าปานไม่มีทางหนีไปได้ง่ายๆ ปานแค่ไม่รู้จะทำอะไรกับชีวิตต่อ จู่ๆ ก็ถูกคนแปลกหน้าจับมาแต่งงานทำเมีย จะให้ปาน

ตั้งตัวหน่อยไม่ได้หรือไง” ปากปฏิเสธแต่ในใจนั้นเต้นแรงเพราะเธอกำลังโกหก

เขาหน้าซื่อซื่อ

“งั้นเหรอ เริ่มจากทำความรู้จักพี่และที่นี่ดีไหมล่ะ รับรองว่าถ้ารู้จักพี่ดีแล้ว ปานจะไม่อยากหนีไปจากที่นี่แน่นอน?” รณพีร์เลิกคิ้วขึ้นพร้อมยกยิ้มที่

มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ปานอยากออกไปเดินเล่น” เธออยากอออกไปเปิดหูเปิดตาเผื่อจะได้ดูทางหนีทีไล่เอาไว้บ้าง เผื่อมีสถานการณ์ฉุกเฉินจะได้เอาตัวรอดได้

“ได้ แต่ก่อนจะได้ไปเดินเล่นปานต้องนวดให้พี่ก่อน พี่เมื่อยตัวมากเลย มาสิลุกขึ้นมานวดหลังให้พี่หน่อย ถ้าทำดีพี่จะให้ปานออกไปเปิดหูเปิดตาในเขตอาณาจักรของพี่ได้ แต่อย่าคิดหนีล่ะ เพราะยังไงก็หนีไม่พ้น” สายตาเจ้าเล่ห์ปรายตามองก่อนจะนอนคว่ำหน้าลงไปกับเตียงนอนหนานุ่ม

“อืม ตรงนั้นแหละ แรงๆ หน่อย”

เสียงครางแผ่วเบาที่ลอดผ่านลำคอหนาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมทำสีหน้าเป็นกังวล จู่ๆ ก็มีสามีใครจะตั้งตัวได้ทันกันเล่า แถมเขายังเป็นอดีตคนรักของพี่สาวของเธออีก เป็นใครก็คงทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนั่นแหละ แล้วก็ไม่รู้ว่าป่านนี้นันทินีจะเป็นยังไงบ้าง ทำไมไม่มาช่วยเธอและเป็นห่วงเธอบ้างเลย ทั้งที่เธอห่วงนันทินีมาก

“เหม่ออะไรอยู่ รีบทำเข้าสิ พี่เริ่มมีอารมณ์แล้วจะได้ทำอย่างอื่นต่อ”

“ไม่ทำค่ะ ปานไม่มีเรี่ยวไม่มีแรงแล้ว” คนลามกพูดจาสุ่มเสี่ยงให้เธอ

คิดลึกจนต้องก้มหน้าเพราะเขินอายขึ้นมา

“คิดอะไรอยู่เหรอ...” เขาพลิกร่างนอนหงายขึ้นมาสบตากับสายตาหวานกลมโตคู่นั้น แต่เธอก็รีบผลุบสายตาลงต่ำทันควัน

“คิดอะไรก็เรื่องของปานค่ะ ปานออกไปเดินเล่นได้หรือยังคะ?”

“ตอนนี้แดดมันร้อน เอาไว้ตอนเย็นพี่จะพาไปนะ ตอนนี้เรามาเล่นจ้ำจี้มะเขือเปราะกันดีกว่า มาใช้เวลาแห่งช่วงข้าวใหม่ปลามันกันให้คุ้มหน่อย”

“ไม่ค่ะ อย่าค่ะปานไม่เอาแล้ว อื้อ...” เพียงริมปากหยักได้รูปประกบจูบอย่างฉาบฉวย ปากเล็กอิ่มน้ำสีระเรื่อก็ไม่มีโอกาสได้ต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีกเลย จนเขาพอใจนั่นแหละ ที่ได้ย่ำยีและรังแกร่างกายแสนบอบบางของเธอครั้งแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 10 ดีใจเก้อ

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 9 ลักพาตัว

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่น

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 6 ความเกลียดชัง

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 6 ความเกลียดชังรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรีหนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัยที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดีของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status