บทที่ 4

ลิลี่เห็นคราบเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปากของฉัน แววตาของเธอวูบไหวด้วยความไม่สบายใจอยู่ครู่หนึ่ง

ในวินาทีนั้น ฉันมองเห็นเงาของแม่ที่เคยรักและเอ็นดูฉันซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่โตนั้น

แต่เพียงวินาทีถัดมา แค่เพราะเสียงร้องไห้ของโซเฟียดันดังขึ้นอีกนิด เธอก็รีบละสายตาไปอย่างลนลาน แล้วหันไปปลอบโยนลูกสาว "ผู้ที่สมควรได้รับความรัก" คนนั้นแทน

"ลูกรัก เป็นยังไงบ้าง? ต้องเรียกหมอไหมลูก?"

ฉันใช้หลังมือเช็ดคราบเลือด แล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น

ที่มุมห้องมีกระเป๋าเดินทางใบเก่าวางอยู่ ข้างในบรรจุเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดที่มีอยู่ของฉัน

ฉันเก็บของเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ฉันเตรียมตัวเพื่อการจากไปมาโดยตลอด

พวกเขามองการกระทำของฉันด้วยความประหลาดใจ แต่อารมณ์นั้นก็ถูกแทนที่ด้วยคำเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงกระดูก

"อะไรกัน ปีกกล้าขาแข็งจนหัดหนีออกจากบ้านแล้วเหรอ? ที่ตระกูลสั่งสอนแกก็เพราะหวังดีนะแคลร์ ทำไมแกถึงไม่เข้าใจความตั้งใจจริงของพวกเราบ้าง?" พ่อถามพร้อมมองฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"แกคิดว่าการหนีจะช่วยแก้ปัญหาได้เหรอ?" แม่ตั้งคำถาม "แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกก็เป็นแบบนี้ พอเจออุปสรรคก็คิดแต่จะหนี"

"ก็อย่างที่พ่อแกพูดนั่นแหละ พวกเราเลี้ยงลูกสาวที่ไร้ค่าออกมาจริงๆ"

ร็อกโกวางโซเฟียลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับฉัน

ในดวงตาของเขา ฉันมองไม่เห็นความอ่อนโยนเลยสักนิด เหลือเพียงความรังเกียจที่เย็นชา "คุณคิดจะไปไหน?"

"ไปให้พ้นจากเขตอิทธิพลของตระกูลฟาลโคน"

"แคลร์!" เขาตะคอกขึ้นมาทันที "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ทันทีที่ก้าวพ้นเขตนี้ไป คุณจะไม่มีสถานะเป็นคนของตระกูลฟาลโคนอีกต่อไป และคุณจะถูกพวกศัตรูฉีกออกเป็นชิ้นๆ!"

ความผิดหวังที่สะสมมามากเกินไป ทำให้หัวใจของฉันด้านชาจนไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันได้ยินคำขู่แบบนี้ ฉันไม่กลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่เรียกว่า บ้าน นี้อีกต่อไป

เพราะตระกูลนี้ ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาจริงๆ เลย

"ก็ดีค่ะ" ฉันลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปที่ประตู "เดิมทีฉันก็ไม่คู่ควรอยู่แล้ว"

และเดิมที ฉันเองก็กำลังจะตายอยู่แล้วด้วย

ฉันหิ้วสัมภาระเดินตรงไปยังประตูใหญ่โดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง

เมื่อร็อกโกเห็นท่าทีของฉัน หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง

ในจิตใต้สำนึก เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตอนที่เขาพ่นคำพูดร้ายกาจพวกนั้นออกมา เขารู้สึกราวกับกำลังใช้มีดเฉือนหัวใจตัวเองออกทีละชิ้น

แต่ศักดิ์ศรีและความโกรธที่รุนแรงบดบังเหตุผลของเขา

เขาบอกตัวเองว่า ความเจ็บปวดนี้เป็นเพราะแคลร์ เป็นเพราะความอ่อนแอและไร้ความสามารถของเธอที่ทำให้เขาต้องทุกข์ใจ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ทำได้เพียงเขวี้ยงแก้วเหล้าลงพื้นจนแตกกระจายเพื่อระบายอารมณ์

เสียงแก้วแตกดังลั่นขึ้นมาจากเบื้องหลังของฉัน

เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ

ร็อกโกยืนอยู่ตรงระเบียงหน้าต่างชั้นสอง ในดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธ

"แคลร์!" เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "กลับมานี่เดี๋ยวนี้!"

ฉันหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมองสถานที่ที่เคยคิดว่าเป็นบ้านเป็นครั้งสุดท้าย

แสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนผนังวิลล่าทำให้มันดูอ้างว้างและเย็นเยียบจับใจ

"ใครที่ผิดคำพูด ขอให้คนนั้นต้องสูญเสียคนรักไปชั่วนิรันดร์"

วินาทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ของวิลล่า ลมหนาวในยามค่ำคืนก็พัดกรรโชกเข้ามา

มันหอบเอากลิ่นอายแห่งอิสรภาพมาให้ พร้อมๆลางบอกเหตุแห่งความตาย

ร็อกโกยืนมองแคลร์จากหน้าต่างบานใหญ่ เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเธอ เขาก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

เขารู้ว่าสุขภาพของเธอไม่ดี การวิ่งออกไปในคืนที่หนาวเหน็บแบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บอีกหรือไม่

เขาอยากจะบอกว่า คำพูดที่ไล่เธอออกจากตระกูลเมื่อครู่เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอไปจริงๆ

เขามีสัญชาตญาณที่อยากจะวิ่งตามออกไป แต่โซเฟียกลับหันมาส่งยิ้มหวานให้ร็อกโกที่ยืนอยู่ในโถงทางเดิน

"ร็อกโกคะ จริงไหมคะ? พอเธอไม่มีที่ไปแล้ว เดี๋ยวเธอก็ต้องซมซานกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนคุณเองนั่นแหละ"

"ถึงตอนนั้น เธอจะได้เข้าใจสักทีว่าถ้าไม่มีตระกูลฟาลโคนคุ้มหัว เธอก็เป็นแค่คนไม่มีค่าอะไรเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ในใจของร็อกโกกลับยิ่งทวีความหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

เขาถอนสายตากลับมาอย่างเงียบๆ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า หมัดที่เขากำแน่นนั้นกำลังสั่นเล็กน้อน

เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนลึก หยดเลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้ว