๑๒ ผู้โดนกระทำตลอดไป (๑)

๑๒

ผู้โดนกระทำตลอดไป

ข้าวของมากมายถูกวางลงบนโต๊ะที่ห้องรับแขก โดยหญิงสาวยืนมองด้วยแววตาวาวเพราะตัวเองไม่ต้องอยู่นั่งเหงาอีกต่อไป ดูภาพยนตร์จนแทบจะหมดทุกเรื่องแล้ว บ้านก็ทำความสะอาด เสื้อผ้ารีดทุกตัวจนไม่มีสิ่งใดจะทำ พอเห็นว่าของที่เขียนส่งให้เขาได้มาแล้วจึงรีบเข้ามาเปิดดูว่าข้างในอีกอะไรบ้าง

ส่วนใหญ่เป็นงานอดิเรกของหล่อนไม่ว่าจะงานถัก งานปักหรืองานสวน มีครบจนหล่อนดูเพลินไม่ได้สนใจร่างสูงที่นั่งลงบนโซฟา เริ่มทำหน้านิ่งไม่ค่อยชอบใจที่ถูกเมิน เขาจึงกระแอมเสียงดังแล้วพูดกับหล่อนทั้งที่วางของเอาไว้แล้วเหมือนต้องการเรียกร้องความสนใจ

เขาหายไปเกือบสี่วันโดยที่เธอทำได้เพียงอยู่บ้านรออย่างเดียว อยากทำอาหารไปขายก็ไม่กล้าจะทำเพราะกลัวชายหนุ่มทราบแล้วมาห้ามอีกเหมือนคราวก่อน ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรืออยู่ไหนก็ถูกเขาทราบไม่อาจรอดพ้นสายตาของอีกฝ่าย

            กลายเป็นนกในกรงทอง...ที่อยู่เพื่อบำเรอความสุขให้แก่เจ้าของ

“เอาไป...ของที่อยากได้” เธอหันไปมองเขาพร้อมกับยกมือไหว้เป็นการขอบคุณ พอจะทำให้คนที่ถูกเมินคลายความหงุดหงิดลงมาได้บ้าง

            “ขอบคุณค่ะ”

            รีบเก็บข้าวของทุกอย่างเข้าห้องครัว เตรียมรินน้ำใส่แก้วมาเสิร์ฟชายหนุ่มโดยเฉพาะ ไม่รู้ว่าเขาจะมาบ้านจึงไม่ได้เตรียมอาหารเอาไว้ ยังดีที่มีของสดเหลือเต็มตู้คิดเมนูเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากรับประทานอะไร ใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงทุกอย่างน่าจะเรียบร้อย

            แต่ตอนนี้เธอเลือกจะนำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟเขา พร้อมกับของว่างอย่างผลไม้ที่มีติดตู้เย็นเสมอ ทั้งยังแกะสลักอย่างสวยงามไม่ใช่เพราะเวลาว่างเหลือเยอะจนต้องหาอะไรทำ งานบ้านงานเรือนหล่อนทำได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง เป็นผลมาจากถูกเคี่ยวเข็ญอย่างหนักตอนเด็ก เพื่อโตมาจะได้ดูแลคนในบ้าน

            ซึ่งตอนนี้ครอบครัวของหล่อนไม่มีอีกต่อไป ไม่ได้ติดต่อบุพการีนับแต่ออกจากบ้านหลังนั้น ตัดขาดทุกอย่างแล้วก็ไม่คิดหวนกลับไปอีก เธอไม่ต้องการความรักจากใจขอมีแค่ลูกชายแค่คนเดียวก็พอแล้ว

            “น้ำค่ะ” วางแก้วน้ำลงตรงหน้าอีกฝ่าย เขาหยิบมาดื่มดับกระหายด้วยความคอแห้ง แล้วค่อยกินผลไม้โดยที่ร่างบางเลือกจะเดินเลี่ยงเข้าครัว จะได้นำของที่อีกฝ่ายซื้อมาให้ไปเก็บบนห้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะเดินไปไหนไกล กลับถูกเขาถามเสียงเข้มเหมือนคนโกรธตลอดเวลา

            จนไม่เข้าใจว่าธนนท์ปภพไปกินรังแตนที่ไหน หรือหล่อนทำอะไรให้เขาโกรธหรือเปล่า

            ตั้งแต่อีกฝ่ายเข้ามาถึงได้มีอาการเหมือนหงุดหงิดตลอดเวลา...

            หรือว่าเขาแค่เกลียดเธอจนไม่อยากเห็นหน้าจึงแสดงกริยาเช่นนั้น สร้างความฉงนปนเจ็บปวดแก่อัญชิสาเป็นอย่างมาก

            ถ้าเกลียดกันนักทำไมไม่ปล่อยตนไปสักที ให้อยู่แบบนี้เธอก็อึดอัดเหมือนกัน ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

            “จะไปไหน” ถามเสียงเข้มแล้วจ้องหล่อนเขม็ง

            เลิกจากการทำงานที่เคร่งเครียดทั้งวัน แทนที่เขาจะกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วคุยกับน้องเพื่อผ่อนคลาย แต่ร่างสูงกลับเลือกจะมาที่บ้านพักหลังนี้ซึ่งห่างจากบ้านหลักพอสมควร ไม่รู้ทำไมจึงอยากมาแต่คิดว่าคงอยากระบายอารมณ์ต่างๆ กับหญิงสาว

            ซึ่งกลายเป็นความเคยชินเสียแล้วที่เขาให้เธอเป็นผู้รองรับอารมณ์ตัวเอง...

            เพราะอัญชิสาก็ไม่เห็นจะโต้แย้งหรือพูดอะไร เธอก้มหน้ารับการถูกกระทำแต่โดยดี ทำตามคำสั่งทุกอย่างเมื่อประกาศิตของซาตานคือสิทธิ์ขาด

            เธอรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีอิสระ ทั้งยังมีลูกเป็นตัวประกันจึงไม่ดื้อดึงกับเขา สร้างความพึงพอใจแก่ชายหนุ่มที่ต้องการควบคุมทุกอย่าง

            “เอาของไปเก็บบนห้อง” กำลังจะเดินไปยังห้องครัวกลับถูกเขารั้งเอาไว้ เอนศีรษะไปมาเหมือนกำลังเมื่อย แล้วกวักมือเรียกให้หล่อนไปบริการ แม้ว่าหญิงสาวจะไม่อยากทำมากแค่ไหนก็ต้องเก็บสีหน้าเอาไว้

            เธอไม่สามารถต่อรองอะไรได้ นอกจากทำตามความต้องการของคนตรงหน้าอย่างเดียว

            “เดี๋ยวค่อยไป มานวดไหล่ให้หน่อย” มองร่างแบบบางที่อยู่ในชุดไปรเวทไม่ได้มีความยั่วยวนเลยสักนิด แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นกับผมที่มัดเป็นมวยจนเห็นลำคอระหง แต่น่าแปลกที่เรียกเลือดให้ร้อนรุ่มจนมองเธอตาไม่กระพริบ เหมือนกำลังรอตะครุบเหยื่อที่ไม่รู้เรื่องราว

            “แต่...” อยากค้านไม่ต้องการเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย สีหน้าไม่ค่อยไว้ใจเขาเท่าไหร่ เพราะสายตาของอีกฝ่ายดูมีเลศนัย คล้ายกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

            “เร็ว”

            “ค่ะ” เธอเลือกจะเดินไปด้านหลังเขา บีบนวดไหล่ตึงตามที่อีกฝ่ายต้องการด้วยใบหน้าเรียบเฉย ส่วนเขาก็นั่งนิ่งพลางหลับตา แต่ไม่นานมือหนาก็คว้ามือของหล่อนไว้ ก่อนยกร่างบางข้ามพนักโซฟามานั่งบนตักอย่างรวดเร็ว เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับร้องเสียงหลงพลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

            “ว๊าย!” 

            เธอมั่นใจว่าตัวเองก็ไม่ได้ตัวเล็กหรือตัวเบาขนาดที่จะยกจนตัวลอยได้ แต่ชายหนุ่มกลับทำเหมือนเป็นเรื่องง่ายดายจนนึกอึ้งอยู่เหมือนกัน แขนเรียวโอบรอบลำคอเขาไว้กลัวว่าตนจะตก ก่อนพยายามจะลุกยืนแต่กลับถูกร่างหนาอุ้มขึ้นบนห้อง พร้อมประโยคที่ทำให้เธอทราบทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

            “แรงน้อยอย่างกับมด สงสัยต้องออกแรงหน่อยแล้ว”

            หญิงสาวกลายเป็นอาหารมื้อค่ำให้คนตัวสูงได้กินอย่างมูมมามตามอารมณ์ ไม่คิดจะยั้งแรงเอาไว้สักนิดจนเธอนอนตัวอ่อนใต้ร่างเขา ครางเสียงดังในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่มีใครมาขัดอารมณ์ได้ ปลดปล่อยความต้องการกับของเล่นตามใจชอบ

            แล้วปล่อยให้เธอหลับใหลส่วนตนก็ออกมาสูบบุหรี่นอกห้อง ควันขาวลอยฟุ้งในอากาศก่อนจะเลือนหายไป พร้อมคำถามที่เกิดขึ้นในใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่

            แก้แค้นเธอหรือทรมานหัวใจตัวเอง...

            ครบกำหนดรับลูกชายกลับบ้านเขาก็ให้คนรถขับมาที่เมืองหลวงเพื่อเซ็นรับลูกโดยเฉพาะ ไม่เจอกันสองสัปดาห์แต่รู้สึกเหมือนว่านานเป็นปี แม้ชายหนุ่มจะให้คนรายงานตลอดว่ารวิกานต์ปรับตัวได้หรือเปล่า ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง

            นึกโล่งใจที่ลูกเข้ากับเพื่อนเป็นอย่างดี น่าแปลกที่แม้ไม่รู้ผลตรวจดีเอ็นเอแต่เขากลับรักและเอ็นดูเด็กคนนี้มากเหลือเกิน ไม่เคยคิดว่าจะมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

            นี่หรือความเป็นพ่อคน...

            อยากเห็นลูกมีชีวิตที่ดี มีรอยยิ้มเสมอไม่ต้องทุกข์ใจ แม้จะทราบว่ารวิกานต์อาจไม่ใช่สายเลือดของตนก็ตาม

            “พ่ออออ!” เด็กชายสวมชุดขาวเต็มยศพร้อมกับเดินลากกระเป๋ามาแต่ไกล ยิ่งได้เห็นหน้าบิดาก็ยิ้มกว้างแล้ววิ่งมาไม่สนใจกระเป๋า ทำให้คนรถต้องเดินไปถือสัมภาระให้แทน ส่วนเด็กน้อยก็วิ่งเข้ามากอดบิดาโดยที่เขาย่อตัวลงไปรับอ้อมกอดนั้น

            เลิกงานเร็วเป็นพิเศษเพื่อนั่งรถสามชั่วโมงเข้าเมืองหลวงมารับเด็กชาย เขารู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องปกติของตัวเองที่จะทำเพื่อคนอื่นมากขนาดนี้ แต่ก็กลายเป็นเรื่องที่เผลอทำด้วยความเคยชินไปเสียแล้ว

            “แม่มาด้วยไหมครับ” ถูกปล่อยเป็นอิสระก็ถามหามารดาทันที เขาส่ายหน้าแต่เลือกจะพาลูกเดินไปที่รถยนต์เพื่อโชว์ให้ดูว่าแม้คนเป็นแม่จะไม่ได้ติดรถมาด้วย แต่หล่อนก็ฝากขนมมากมายที่ทำขึ้นเพื่อให้ลูกชายกินระหว่างเดินทางกลับบ้าน