๑๑ ซาตานไร้ใจ (๔)

            ที่สำคัญคนตรงหน้าไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ให้กัน สายตาของเขาฉายชัดถึงความเกลียด ริมฝีปากเหมือนจะยิ้มหยันตลอดเวลาจนเธออยากหนีไปให้พ้นจากตรงนี้

            “รวิเป็นยังไงบ้างคะ ปรับตัวได้หรือยัง” เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขาเมื่อจัดอาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อย เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ทำเสมอ โดยที่หล่อนไม่ได้ร่วมรับประทานด้วยเพราะอิ่มแล้ว ต่างจากเขาที่ไม่ได้กินข้าวช่วงบ่ายจึงหิวมากกว่าปกติ ตักข้าวเข้าปากคำโตแล้วกินได้เรื่อยๆ จากรสชาติอาหารที่อร่อยถูกปาก

            “เริ่มดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงลูกหรอกห่วงตัวเองเถอะ” นึกน้อยใจเหมือนกันที่คำตอบของเขาแฝงแววประชดเสมอ จนเธอไม่อยากต่อบทสนทนาจึงเลือกจะนั่งเงียบ ปล่อยให้อีกฝ่ายกินข้าวเพียงลำพัง จะลุกไปไหนก็ไม่ได้เพราะถูกดวงตาคมจ้องมองเสมอ

            “ต่อจากนี้ก็อยู่ในบ้านเงียบๆ อย่าคิดจะออกนอกบ้านไปโปรยเสน่ห์อีก ฉันไม่ได้โง่ซ้ำสองจะให้เธอหลอกได้อีกหรอกนะ” มือบางที่วางบนหน้าตักกำเข้าหากันแน่น ไม่รู้ว่าเขาจะเกลียดอะไรหล่อนนักหนาถึงได้จ้องจะหาเรื่องกันตลอดเวลาแบบนี้

            “ค่ะ” เลือกรับคำเป็นการตัดบท

            นั่งเงียบไม่พูดจาบรรยากาศยิ่งชวนอึดอัดมากกว่าเดิม แต่ตอนนี้หล่อนไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น แสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการนั่งอยู่ตรงนี้ แล้วดูเหมือนว่าร่างสูงจะอ่านสีหน้าของเธอออก

            “อยากได้อะไรก็จดมา จะให้คนซื้อมาให้” ยอมตามใจเธอแม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย อัญชิสาจึงสบโอกาสลุกจากเก้าอี้เพื่อไปเขียนสิ่งที่ตนต้องการ อย่างน้อยก็ช่วยคลายเครียดในช่วงที่ไม่สามารถออกไปไหนได้

            “ขอบคุณค่ะ” ยื่นกระดาษซึ่งเขียนรายการของที่ต้องการให้เขา

            อ่านดูแล้วก็ไม่ใช่ของชิ้นใหญ่ ส่วนมากเป็นงานอดิเรกจึงไม่พูดค้านอะไร รับประทานอาหารเรียบร้อยก็เลือกจะกลับบ้านเพราะนัดกับน้องสาวเอาไว้ ปล่อยให้เธออยู่บ้านหลังใหญ่เพียงลำพังกับความเหงาที่เกาะกินหัวใจ

            ของที่ต้องการยังไม่มาถึงแต่ละวันที่ผ่านไปจึงหมดไปกับการตัดแต่งสวนข้างบ้าน แล้วก็ปัดกวาดบ้านก่อนจะนั่งดูโทรทัศน์คลายเหงา หรือไม่ก็ทำขนมเพื่อแจกจ่ายคนที่มาเฝ้าหล่อนตามหน้าที่ นึกเหนื่อยเหมือนกันที่ต้องอยู่แบบนี้แต่รู้ดีว่าตนไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

            เหมือนนกที่บินเข้ากรงแล้วไม่สามารถออกไปไหนได้ อิสรภาพของเธอถูกเขาลิดรอน มีเพียงประกาศิตจากซาตานเท่านั้นจึงจะสามารถเป็นอิสระได้อีกครั้ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะยอมปล่อยหล่อนไปสักที

            ถ้าผลตรวจเลือดออกมาแล้วพบว่าเป็นพ่อลูก...ชายหนุ่มจะทำอย่างไร

            นั่งคิดไม่ตกอยู่หลายวันกับความจริงข้อนี้ เธอรู้ดีว่ารวิกานต์คือลูกของเขาอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าคนเป็นพ่อเหมือนจะไม่อยากยอมรับ เขาตีตราความผิดไว้ให้เธอแล้วอัญชิสาก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป เพราะหล่อนเองที่ทรยศอีกฝ่ายก่อน

            แต่มันก็ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ ทุกอย่างล้วนมาจากการที่เธอหลงกลแผนของอรสินี

            ยิ่งคิดก็นึกโศกาในโชคชะตาของตัวเอง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนคนอื่นเขาสักที

            “คุณหนึ่ง เมาเหรอคะ” นั่งดูโทรทัศน์อยู่ห้องรับแขกคนเดียวแต่ก็ต้องหันไปมองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ธนนท์ปภพอยู่ในชุดสูทหรูหราที่ตอนนี้ถูกถอดทิ้งไว้บนพื้นจนหล่อนต้องรีบเดินเข้าไปเก็บให้เขา แล้วเข้ามาประคองคนที่ดูเหมือนจะยืนไม่ไหว

            แต่เมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาก็ต้องย่นจมูกพลางยกมือปัดไล่กลิ่นออกทันที ไม่รู้ว่าดื่มหรืออาบกันแน่กลิ่นถึงได้แรงขนาดนี้

            “อือ” เขาตอบเหมือนไม่เต็มใจจะเอย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแล้วจ้องเธออยู่อย่างนั้น

            “ขึ้นไปนอนบนห้องก่อนนะ” ร่างบางช่วยประคองชายหนุ่มขึ้นมาชั้นบนอย่างทุลักทุเล แม้ว่าจะเมาแต่ก็ยังมีสติอยู่พอสมควร เธอเห็นดังนั้นค่อยเบาใจหน่อยว่าตนเองจะไม่ต้องคอยดูแล อย่างน้อยคนเมาก็ดูแลตัวเองได้

            “เมาแล้วขับรถมาเองหรือเปล่า...ให้คนรถขับมาใช่ไหม” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

            “อือ ถามมากน่ารำคาญ” มาถึงห้องนอนใหญ่ของเขาก็เปิดประตูออกแล้วเข้าข้างใน เธอรู้ดีว่าตอนนี้เขาเริ่มหงุดหงิดกับคำถาม จึงคิดจะปล่อยร่างสูงไว้บนเตียงแล้วกลับห้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้เดินออกไปไหน กลับถูกคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

            “ใส่ชุดนอนมายั่วกันหรือไง” ก้มมองชุดนอนของตัวเองที่เป็นสายเดี่ยวผ้าลื่นก็เพิ่งคิดได้ว่าชุดที่สวมค่อนข้างล่อแหลม เธอใส่เพราะมันนอนสบายไม่ได้คิดเรื่องอื่น แต่สายตาของเขาที่มองมาทำให้รู้สึกว่าตนเองไม่ปลอดภัย จึงคิดจะรีบเดินออกจากห้องกลับถูกเขาคว้าเอาไว้เสียก่อน

            “เปล่า กำลังจะนอน” เหตุผลที่บอกฟังขึ้นแต่เขาไม่คิดจะฟังเลยต่างหาก

            “งั้นมาทำหน้าที่เมียหน่อยเร็ว ทำให้ฉันมีความสุขหน่อย” คนเมาไม่พูดพร่ำทำเพลง จับเธอผลักลงบนเตียงก่อนขึ้นมาทาบทับอย่างรวดเร็ว หล่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่นึกว่าตัวเองจะถูกอีกฝ่ายจู่โจมเร็วขนาดนี้ เหมือนเสือที่เตรียมพร้อมจะขย้ำเหยื่อ แล้วเธอก็ไร้ซึ่งหนทางสู้นอกจากพยายามร้องห้ามปรามอีกฝ่าย

            “อย่านะคะ” มองดวงตากลมที่มีเพียงความหวานส่งมาให้กัน เธอรู้ดีว่าคำพูดของตัวเองไม่มีน้ำหนักและเขาคงทำตามใจมากกว่า แต่ก็ยังพยายามที่จะดิ้นรนเพื่อหาทางเอาตัวรอด ไม่ยอมสิโรราบต่ออีกฝ่าย

            “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาพูดเสียงเข้มแล้วตรึงแขนเรียวเอาไว้เหนือศีรษะ

            ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มโดยไม่มีความอ่อนหวานหรืออ่อนโยนสักนิด ทำให้เธอต้องรีบเบือนหน้าหลบเพราะเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ออกมาจากอีกฝ่าย พยายามจะดันเขาออกห่างก็ไม่เป็นผล

            “อื้อ คุณหนึ่ง” เรียกชื่อชายหนุ่มเหมือนต้องการเตือนสติ แต่กลายเป็นว่าเขายอมปล่อยแขนหล่อนแล้วเลือนมาฉีกชุดนอนของหญิงสาวจนขาดออกในเสี้ยววินาที เผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าที่ไม่มีชั้นในปิดบัง ทำให้เธอต้องรีบยกมือขึ้นปิดทรวงอกนุ่มกับของสงวน กลับถูกเขาจับแขนทั้งสองข้างเอาไว้เสียก่อน

            “ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ” สิ้นคำพูดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกผลักให้ตกลงเหวในทันที

            ไม่มีความอ่อนโยนมีเพียงสัมผัสรุนแรงจนร่างกายขาวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ เธออยากอ้อนวอนให้เขาหยุดแต่เหมือนชายหนุ่มไม่สนใจฟังสิ่งใดนอกจากได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาทำทุกอย่างตามใจและตามอารมณ์ไม่มีหยุดหรือพัก

            เธอแทบหมดแรงอยู่ใต้ร่างหนา ก่อนถูกอุ้มเข้าห้องน้ำเพื่อสนองความใคร่ เสียงน้ำกระทบพื้นดังแข่งกับเสียงเนื้อกระทบกัน ไม่มีวาจาใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากหล่อน นอกจากใช้เรือนร่างของหล่อนเพื่อสนองความปรารถนาอย่างเดียว

            สุดท้ายก็มาจบลงบนเตียงอีกรอบ หล่อนเหนื่อยจนแข้งขาอ่อนแรงอยากนอนหลับไปโดยไม่ต้องสวมเสื้อผ้า แต่กลับมีเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากถอนกายออกไปเมื่อปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมด น้ำสีขุ่นเปื้อนตามขาเรียวขณะที่เธอก็นอนหอบหายใจมองเพดานอยู่เหมือนเดิม

            “ออกไปนอนห้องเธอได้แล้ว ฉันไม่อยากนอนเตียงเดียวกับผู้หญิงหลายผัวแบบเธอ” คำพูดของเขาทำให้เธอสะอึก รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าย้ำซ้ำหลายรอบจากผู้ชายที่เป็นพ่อของลูก

            เธอไม่คิดจะอยู่ต่อแต่ชุดนอนก็ถูกฉีกขาดไปแล้ว ทางเลือกเดียวคือคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายเอาไว้ ค่อยลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล ขาสั่นจนแทบเดินไม่ไหวเพราะถูกรังแกจากคนที่กำลังสวมเสื้อผ้าเตรียมนอน

            “ถ้าจะรังเกียจกันขนาดนี้คราวหน้าก็ไม่ต้องทำหรอกค่ะ” พูดจบก็เดินผ่านเขาเพื่อกลับห้องของตัวเอง กลับถูกชายหนุ่มคว้าแขนไว้แล้วย้ำกับเธอเสียงเข้ม

            “ฉันจะทำ...จนกว่าเธอจะจำได้ว่ามีฉันเป็นผัวแค่คนเดียว”

            พูดจบก็ปล่อยร่างบางเป็นอิสระ หล่อนจึงเดินออกจากห้องเขาอย่างรวดเร็วไม่ให้น้ำตาไหลลงมาประจานความโง่ของตัวเองที่ถูกกระทำขนาดนี้ก็ยังโง่งมหลงรักเขาเหมือนเดิม

            “ฮือ...อึก” เพียงแค่ปิดประตูห้องก็ทรุดกายนั่งร้องไห้อย่างเจ็บปวด

            การกระทำของเขาบอกหมดทุกอย่างว่าชายหนุ่มเกลียดหล่อนมากเพียงใด ร่องรอยที่ปรากฎบนร่างกายอีกไม่นานก็หาย แต่แผลในใจที่ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่จึงจะสมานสักที

            เช้าวันต่อมาที่หล่อนพยายามทำตัวปกติไม่แสดงถึงอาการเจ็บปวด ลุกมาทำอาหารให้เขาเพื่ออีกฝ่ายจะได้รับประทานก่อนไปทำงาน มีทั้งข้าวต้มและขนมหลากหลายชนิดที่ตนเป็นคนทำขึ้นมาเอง จัดขึ้นโต๊ะพอดีกับที่ร่างสูงลงมาจากบนบ้าน

            เขามองอาหารมากมายที่ตนต้องกินก็หันไปถาม “ทำอะไรเยอะแยะ” นั่งลงที่ประจำของตัวเอง ก่อนมองเธอนิ่ง สภาพภายนอกของหล่อนดูปกติหมดทุกอย่าง จนเขาสงสัยว่าเมื่อคืนที่ทำไปหล่อนไม่เจ็บเลยเหรอ

            เพราะตนก็ใส่ไม่ยั้งเหมือนกัน...

            “ไม่รู้ว่าคุณจะทานอะไรนี่คะ” นำข้าวต้มมาเสิร์ฟพร้อมกาแฟ กำลังจะเดินกลับเข้าครัวแต่ถูกเขารั้งเอาไว้ด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังใจสั่นไหวอย่างเจ็บปวด

            “กินยาคุมด้วย...ฉันไม่อยากให้ลูกเกิดจากผู้หญิงแบบเธอ” คนพูดอาจไม่คิดอะไร

            แต่คนฟังอย่างเธอเสียใจไปแล้ว

            “ค่ะ”

            ตอบรับในลำคอก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อเก็บกวาดของที่ทำรกไว้ เม้มปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกไปจนเขาได้ยิน เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่อ่อนแอขนาดนี้

            แล้วก็ยังหยุดรักเขาไม่ได้สักที...