๑๒ ผู้โดนกระทำตลอดไป (๒)

“ไม่ได้มา แต่ว่าฝากของกินมาให้เยอะเลย”

            “น่ากินทั้งนั้นเลยครับ ขอบคุณครับ” ขึ้นบนรถแล้วเปิดกล่องขนม มีแต่ของชอบทั้งนั้นก็ยิ้มกว้างนั่งประจำที่ของตัวเองคือเบาะว่างด้านหลังข้างธนนท์ปภพ ริมฝีปากแย้มยิ้มเสมอบ่งบอกว่ามีความสุขมากเพียงใด

            “เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง” ระหว่างนั่งรถก็มองเด็กชายที่กินขนมอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนว่าผิวจะคล้ำขึ้นเล็กน้อยจากการเล่นกีฬากลางแจ้ง ซึ่งเขาไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะตัวเองก็เป็นเหมือนกันสมัยเข้าโรงเรียนช่วงแรก

            “ก็...คิดถึงแม่แต่ผมจะเข้มแข็ง ผมโตแล้วไม่ร้องไห้หรอก” ยิ้มให้พ่อแล้วรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองพอสมควร เขาได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ยชมอีกฝ่าย

            “เก่งมาก...เมื่อก่อนฉันก็เรียนที่นี่เหมือนกัน” เนื่องจากผลตรวจเลือดยังไม่ออกจึงไม่ยอมเรียกเด็กน้อยว่าลูกหรือแทนตัวเองว่าพ่อ เขาใช้สรรพนามดังเดิมแล้วดูเหมือนรวิกานต์จะไม่ได้ค้านหรือสงสัย มือน้อยจับขนมไว้แน่นแล้วหันมามองพ่อสายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง

            รู้ประวัติของธนนท์ปภพจากคนอื่น ยิ่งทำให้เลื่อมใสและศรัทธาบิดามากกว่าเดิม

            “ครูบอกพ่อเป็นนักเรียนดีเด่น ผมจะทำให้ได้เหมือนพ่อ จะเป็นนักเรียนดีเด่นเหมือนพ่อให้ได้ครับ” น้ำเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความหนักแน่น เขาได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มพอใจยามเห็นดวงตาที่เป็นประกายของเด็กน้อย คล้ายกับเห็นตัวเองตอนเด็ก

            “แค่ตั้งใจเรียนก็พอแล้ว...มีคนแกล้งหรือเปล่า ถ้ามีให้บอกครูทันทีอย่าเก็บเงียบ เดี๋ยวฉันจัดการให้เองอย่าไปมีเรื่องให้เจ็บตัว” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ คนฟังก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ

            เพิ่งรู้ว่าพ่อของตัวเองโด่งดังและมีอิทธิพลมากขนาดนี้

            “ไม่มีหรอกครับ เขารู้ว่าผมลูกใคร” เพียงเท่านั้นเขาก็ไม่กังวลใจแล้ว

            ตัดสินใจพาเด็กน้อยกลับบ้านเพื่อพบกับมารดาที่รอคอยด้วยใจจดจ่อ แต่กลายเป็นว่าต้องวกรถกลับโรงเรียนเพราะรวิกานต์เพิ่งลงเล่นกีฬาแล้วมีแข่งด่วน จึงไม่สามารถกลับบ้านได้ สร้างความเสียใจแก่คนอายุน้อยเป็นอย่างมาก

            เขาจึงบอกให้คนรถพากลับไปส่งที่เดิม กล่อมลูกและบอกลาสักพักแล้วค่อยขึ้นรถกลับบ้าน พร้อมบอกข่าวร้ายกับคนที่รอคอยลูกชายมาตลอดสองสัปดาห์ กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่น่าใจหาย

            หนูน้อยต้องทำกิจกรรมที่โรงเรียน อาหารทีเธอเตรียมไว้จึงต้องแจกจ่ายให้เพื่อนบ้านแทน...

            “อะไรคะ” ซองสีน้ำตาลถูกยื่นมาตรงหน้าเธอ สร้างความฉงนแก่คนมองเป็นอย่างยิ่งจนต้องรีบถาม

            “ดูเองสิ” เขาไม่ยอมบอกทำให้เธอต้องเปิดดูเอกสารข้างใน ตอนแรกคิดว่าเป็นเงินเหมือนทุกครั้ง แต่พอเห็นว่าเป็นรูปถ่ายของบุตรชายก็ทำให้หล่อนกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ร้องเสียงดังอย่างดีใจแทบจะกระโดดกอดชายหนุ่มด้วยซ้ำ

            “รูปรวิ!” เหมือนว่ารูปที่ถ่ายเป็นการทำกิจกรรมของลูกแล้วก็ช่วงเรียนหนังสือ น่าจะเป็นคนของเขาที่บันทึกภาพแล้วส่งมาให้ เธอมองดูแววตาเป็นประกายเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเด็กน้อยซึ่งกลายเป็นผู้ใหญ่อย่างไม่น่าเชื่อ

            น้ำตาคลอเบ้าจนต้องรีบปาดน้ำตาออก นึกตื้นตันใจไม่คิดว่าจะได้เห็นรูปลูกชายในโรงเรียนอันมีเกียรติซึ่งลำพังเธอคนเดียวคงไม่สามารถส่งเรียนได้แน่

            เป็นเขาที่ทำได้...

            “แล้วรวิว่ายังไงบ้างคะ” รีบถามไถ่แล้วอีกฝ่ายก็ตอบไปตามความจริง

            “ก็ปรับตัวได้แล้ว สัปดาห์หน้าถึงจะได้กลับบ้าน บอกให้เตรียมอาหารที่เขาชอบไว้ด้วย” การแข่งขันเข้ามากะทันหันแผนทุกอย่างจึงต้องเลื่อน เธอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าปอด วางรูปทั้งหมดลงบนโต๊ะแล้วคิดจะเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหาร จนร่างสูงต้องเรียกไว้แล้วเตือนสติเธอ

            “ค่ะ จะไปทำ...”

            “สัปดาห์หน้าไม่ใช่ตอนนี้” ร่างบางชะงักทันทีแล้วพูดขึ้นเสียงเบา

            “อ้อ ค่ะ” เธอยังนั่งดูรูปภาพด้วยความสุข โดยมีสายตาคมเหลือบมองเป็นบางครั้ง คล้ายว่าจะถอนสายตาจากอัญชิสาไม่ได้ ยิ่งมีอายุก็เหมือนว่าหล่อนจะสวยสะพรั่งมากกว่าเดิม แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางบนใบหน้าก็ตาม

            กลิ่นหอมเฉพาะกายที่เขาชอบนักหนา จนตอนนี้นึกอยากสัมผัสจนต้องหาข้ออ้างให้เธอทำบางอย่างเพื่อตนจะได้เข้าใกล้

            “ไปเตรียมน้ำให้หน่อย อยากอาบน้ำ” เลิกคิ้วด้วยความสงสัย หันมองเวลาพบว่าเพิ่งจะบ่ายโมงเท่านั้น แล้วเนื้อตัวเขาก็ไม่ได้ดูสกปรกสักนิด

            “ค่ะ” แต่เธอก็ไม่ได้ถามออกไป รู้ว่าหน้าที่ของตนคือทำตามคำสั่งอย่างเดียว จึงได้ไปเตรียมน้ำใส่อ่างไว้ให้เจ้าของบ้านได้อาบ

            ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เลี่ยงเดินไปข้างล่างเพื่อทำงานเย็บปักของตัวเอง แต่ได้ยินเสียงเรียกชื่อดังมาจากชั้นบน จึงเผลอถอนหายใจเหนื่อยหน่าย จะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วนั่งต่อก็ไม่ได้ จำต้องเดินขึ้นไปชั้นสองแล้วเข้าห้องของเขา

            “อัญ อัญชิสา!”

            “คะ” เธอหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำไม่ได้ย่างกรายเข้าไปข้างใน ความจริงก็ไม่อยากเข้ามาห้องนี้ด้วยซ้ำแต่ก็จำต้องทำตามคำสั่งของอีกฝ่าย ร้องขานรับเขาพร้อมฟังว่าชายหนุ่มต้องการอะไรเธอจะได้ทำตามความต้องการถูก

            “เอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาหน่อยสิ ฉันไม่ได้เอาเข้ามาด้วย” ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจที่เขาไม่เตรียมของให้พร้อม แต่ด้วยหน้าที่ก็ไม่สามารถเอ่ยตามใจตัวเองได้ เลือกจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้อีกฝ่ายแล้วเปิดประตูเข้าข้างใน โดยไม่หันไปมองคนที่นั่งในอ่างอาบน้ำซึ่งมีฟองสบู่ลอยเต็มปิดบังร่างกายของเขาได้เป็นอย่างดี

            “นี่ค่ะ” คิดว่าวางไว้ก็คงจะจบ โดยไม่ทราบเลยว่าคนตัวสูงลุกจากอ่างก่อนคว้าเธอเข้าใกล้พร้อมลากหญิงสาวให้ลงมาในน้ำทั้งที่เธอสวมเสื้อผ้าครบชิ้น

            “ว้าย” ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

            ตู้ม

            เสียงน้ำดังตูมใหญ่กับการสาดกระเซ็นของฟองสบู่ทำให้ตอนนี้เธอตัวเปียกอยู่บนตักของเขา แสดงสีหน้าไม่ชอบใจก่อนเหลือบมองอีกฝ่าย คราวนี้เลือกจะไม่เงียบอีกต่อไป เกือบยกมือขึ้นทุบอกแกร่งแล้วแต่ก็ยั้งตัวเองเอาไว้ทัน

            “ทำอะไรน่ะคุณหนึ่ง” โวยวายเสียงดัง ดวงตามองเขาอย่างเอาเรื่องแต่ร่างสูงกลับไม่ได้โกรธเลยสักนิด ปากหยักมีรอยยิ้มประดับก่อนจะถอดเสื้อของเธอออกโดยหญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ยอมอย่างง่ายดายอาจเพราะความเคยชิน

            “อาบด้วยกัน”

            “ไม่ค่ะ” ร่างกายด้านบนมีเพียงชั้นในปกปิดเรือนร่าง กระนั้นก็พยายามจะกอดตัวเองเอาไว้กลับถูกเขากระชากมือออกพร้อมปลดตะขอชั้นในด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาทีปราการด้านบนก็หายไป

            ดอกบัวคู่งามปรากฏต่อสายตาของเขา ทำให้คนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคอราวคนหิวกระหาย

            “เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ลืมแล้วหรือไงว่าตอนนี้เธอต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง” จ้องดวงตากลมแล้วเธอก็มองกลับเช่นเดียวกัน หญิงสาวรู้ดีว่าตัวเองไม่อาจปฏิเสธได้ กลืนความขมขื่นลงคอไร้ซึ่งการปัดป้องเหมือนเมื่อครู่

            ยินยอมให้เขาทำตามใจตัวเอง...

            “ค่ะ”

            คนเอาแต่ใจก็เลือกจะทำทุกอย่างบนเรือนร่างของหล่อน ตีตราความเป็นเจ้าของอย่างหยามใจ จนสุดท้ายหญิงสาวก็ถูกรังแกเช่นเดิม