LOGINม้าศึกคู่ใจขนาบข้างรถม้า ฟู่หรงซินเหยียดตัวขึ้นยืนบนหลังม้ารอจนได้จังหวะแล้วจึงกระโดดไปตำแหน่งที่นั่งบังคับม้า คว้าบังเหียนบังคับม้าที่ตื่นเตลิด พละกำลังของนางสยบม้าที่ตื่นอยู่ค่อยๆ สงบลงและหยุดในที่สุด เมื่อเห็นว่าทุกอย่างปลอดภัยแล้วนางจึงลงจากรถม้า ม้าของนางเป็นม้าศึกที่แสนรู้ มันเหยาะย่างเท้าเข้ามาหาผู้เป็นนายไม่ได้ทอดทิ้งไปที่ใด นางใช้คันธนูแหวกผ้าม่านรถม้าออกจึงเห็นคนด้านใน ดูจากการแต่งกายแล้วคนผู้หนึ่งเป็นขันที และอีกคนที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายไม่บอกฐานะ แต่ที่ข้อมือมีโซ่ตรวนทั้งสองข้าง ผิวบางขาวซีดเป็นรอยช้ำจ้ำเลือด ดูน่าเวทนาไม่น้อย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงที่พยายามซ่อนไว้
“บาดเจ็บหรือไม่”
“ไม่..ไม่บาดเจ็บขอรับ ขอบคุณท่าน...เอ่อ...” เสียงตะกุกตะกักที่ฟังชัดว่ายังสั่นอยู่
“เหตุใดใช้เส้นทางนี้เข้าเมืองหลวง” นางถามไม่ได้สนใจท่าทีของขันทีผู้นี้ สายตาของนางจับจ้องเพียงชายผู้นั้น ลักษณะท่าทางนี้ไม่ต่างจากที่เคยพบครั้งแรกในความฝันนั้น แต่ครั้งนั้นนางพบเขาที่เมืองหลวงในวันที่นางเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อรับราชโองการแต่งตั้นเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท
“ดะ...ดิน ดินถล่ม จึงใช้ทางเลี่ยงกลับเมืองหลวงด้วยเส้นทางนี้ขอรับ”
อาจเพราะถูกสายตากดดันจากหญิงสาวที่สวมชุดสีเข้มทำให้ขันทีพูดหมดทุกอย่าง ทว่าสายตาแม่ทัพหญิงปะทะกับบุรุษหนุ่มที่ใบหน้าสงบนิ่ง แม้ดูอ่อนล้าแต่แววตาหยิ่งทะนงไม่น้อย นางหรี่ตามองอย่างครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น
“องค์ชายเซี่ยหลินจากแคว้นจิ่นหลัว?”
ร่างอ่อนแอจู่ๆ ก็แข็งเกร็งขึ้นมาทันที ราวกับได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน เขาสบตากับดวงตาคู่งามที่จ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ซึ่งเขามั่นใจว่าไม่เคยพบสตรีผู้นี้มาก่อน ริมฝีปากแห้งผากและซีดราวกับไร้สีเลือดเผยอขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้
เห็นได้ชัดว่าต้องพิษ
ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะองค์ชายหรือองค์หญิงแคว้นต่างๆ ที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกันนั้น จะได้รับยาพิษชนิดหนึ่ง เพื่อเป็นการประกันให้อีกฝ่ายสวามิภักดิ์แต่โดยดี ส่วนยาถอนพิษนั้น มีเพียงฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้เท่านั้น
“แม่นางคือ...”
หญิงสาวหยิบพลุส่งสัญญาณแทนคำตอบ ขันทีผู้นั้นสะดุ้งโหยงในขณะองค์ชายตัวประกันยังคงสงบนิ่ง
“ที่นี่อยู่ในเขตทหารของสกุลฟู่ อีกประเดี๋ยวทหารของข้าจะมาช่วยซ่อมรถม้าให้พวกเจ้าได้เข้าเมือง”
“อ่า...ท่านคือ...แม่ทัพน้อยฟู่หรงซิน...”
ผู้ถูกเรียกไม่ได้เอ่ยตอบ นางยังคงกวาดตามองชายผู้นั้นจนพอใจแล้วจึงขึ้นหลังม้า เป็นจังหวะเดียวกับที่ทหารกลุ่มหนึ่งควบม้าตรงมาทางนาง พวกเขาทำความเคารพและรอรับคำสั่ง
“ไปตามหาสารถีที่ตกรถ ดูล้อรถด้วย หากซ่อมไม่ได้ให้หารถม้ามาเปลี่ยนแล้วคุ้มกันรถม้าเข้าเขตประตูเมือง”
“รับทราบ!”
ทหารเหล่านั้นรับคำสั่งอย่างแข็งขันแม้ไม่ใช่ในเวลารบ ฟู่หรงซินเพียงปรายตามององค์ชายตัวประกันอีกครั้งแล้วบังคับม้าจากม้า สิ่งที่นางทำก็เพื่อพิสูจน์ความฝันอันแสนยาวนานสิบห้าปีนั้น นางจำได้ว่าก่อนที่นางจะกลับเมืองหลวง เกิดดินถล่มทำให้รถม้าขององค์ชายเซี่ยหลินจากแคว้นจิ่วหลัวต้องเปลี่ยนเส้นทางมาทางนี้ แต่ครั้งนั้นนางเพียงได้รับรายงานจากทหารและเห็นว่าไม่มีเรื่องใดผิดปกติจึงไม่ได้ออกมาดูด้วยตาตนเองเช่นนี้
ใบหน้าที่ปะทะสายลมเค้นยิ้มออกมา แท้จริงในช่วงเวลานั้น จิตใจนางจดจ่อเพียงแค่ได้กลับเมืองหลวงเพื่อได้อยู่เคียงบุรุษที่นางรักอย่างสุดหัวใจ แต่ความรักและภักดีที่มอบให้ เขากลับตอบแทนนางด้วยความตายของนางและคนในสกุลฟู่ทั้งหนึ่งร้อยสามสิบชีวิต
บัดนี้นางมั่นใจแล้วว่า สวรรค์ยังเมตตาให้นางได้กลับมาในวัยสิบแปดปีอีกครั้ง นางไม่ปรารถนาจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราชสำนักใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งตำแหน่งชายารัชทายาทที่ต้องอ้างว้างในตำหนักบูรพา จนกระทั่งขึ้นนั่งเป็นฮองเฮาสู้รบกับเหล่านางสนมที่ถูกส่งมาจากตระกูลใหญ่ และยังเรื่องความมั่นคงทางการทหาร แต่สุดท้ายนางกลับพ่ายแพ้แก่หลี่เมิ่งหยุน บุตรสาวเสนาบดี หญิงในดวงใจอี้หยางเซิน
ฟู่หรงซินแหงนหน้าหัวเราะเยาะเย้ยชีวิตในชาติที่แล้วของตน นางที่อายุเพียงสิบแปดก็ถูกเรียกขานว่าแม่ทัพปีศาจ เรื่องกลศึกล้วนแตกฉาน ทว่ากลับพ่ายแพ้เรื่องของหัวใจ
สิบห้าปีที่แสนยาวนาน นางไม่ปรารถนาตำแหน่งในหัวใจของอี้หยางเซิน แต่นางรู้ดีว่าอี้หยางเซินต้องการนาง ไม่สิ ต้องการอำนาจทางการทหารในมือตระกูลฟู่ต่างหาก หากไม่มีตระกูลฟู่หนุนหลัง แม้คนผู้นั้นเป็นถึงรัชทายาทแต่ฐานะก็ไม่มั่นคงนัก
ในความทางจำของชาติที่แล้ว หลังจากนี้แคว้นต่างๆ จะไม่กระด้างกระเดื่อง แต่กระนั้นทัพสกุลฟู่ยังประจำการอย่างขันแข็ง แต่สงครามแย่งชิงอำนาจในแคว้นนั้นจะชัดเจน ในชาติที่แล้วก่อนที่อี้หยางเซินจะได้เป็นฮ่องเต้ก็ยังถูกลอบสังหารหลายครั้ง หากไม่เพราะนาง...เขาก็คงตายก่อนได้เป็นฮ่องเต้
หากนางไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ได้จริงๆ บางทีนางอาจต้องใช้แผนทำลายชื่อเสียงตนเอง เพื่อออกจากวังวนนี้ให้ได้!
“ลูกทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่ต้องเดือดร้อน” แต่เดือดร้อนตอนนี้ดีกว่ายอมให้เกิดหายนะในวันข้างหน้า ฟู่เทียนจิ้งอยากก่นด่าลูกของตนนัก แต่นางก็เป็นลูก จะด่าลูกก็เหมือนด่าตัวเอง เขาจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “องค์ชายเซี่ยหลินไม่มีทรัพย์สมบัติใด คงต้องให้ฮูหยินจัดการเรื่องต่างๆแล้ว” ยามพูดกับเมียรักน้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน ซ้ำยังเต็มไปด้วยความเกรงใจ “บ้านเราไม่ขาดแคลนคนใช้งานและเงินทอง เรื่องเหล่านี้ไม่ลำบาก แต่ท่านพี่ต้องเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ เรื่องนี้หนักหนากว่านัก” “ก็ไม่แน่ว่า...จะหนักหนาอย่างที่ฮูหยินกังวล” ฟู่หรงซินเห็นอารมณ์ของบิดาสงบลงก็รีบเอาใจ นางรินน้ำชาให้แล้วลุกขึ้นไปยืนด้านหลัง ใช้สองมือทุบไหล่ให้บิดาลงน้ำหนักอย่างพอเหมาะพอดีจนทำให้ผู้เป็นพ่อสบายตัว “ท่านพ่อคิดว่าสถานการณ์นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายใช่หรือไม่” “เจ้าตัวแสบ! เลวร้ายแน่นอน แต่อีกนัยหนึ่งก็ลดอำนาจของรัชทายาทลงเป็นการคานอำนาจอีกทางหนึ่ง” “ท่านพ่อยอดเยี่ยมที่สุด” “ไม่ต้องมาประสบ อย่างไรเจ้าต้องอยู่อย่างส
มีเพียงมารดาที่เตือนด้วยประโยคลักษณะนี้ ส่วนบรรดาพี่ชายก็พูดเพียงผ่านๆ เพราะรู้นิสัยเอาแต่ใจของนางดี “ร่างกายข้า ข้าย่อมรู้ดี” ฟู่หรงซินพูดแล้วเอนตัวพิงกรอบประตู “หรือคุณชายเซี่ยคิดว่าเป็นว่าหากเป็นสามีข้าแล้ว ข้าจะเชื่อฟังท่าน” “จะมีผู้ใดหาญกล้าทำให้แม่ทัพน้อยเชื่อฟังได้หรือ?” มุมปากของชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ “แต่หากสิ่งใดที่แม่ทัพน้อยทำผิด ข้าก็จะขอบังอาจตักเตือน” “เช่น?” “การดื่มสุรารสแรงของแม่ทัพน้อย” เซี่ยหลินเอ่ยอย่างที่ใจคิด ปกติฟู่หรงซินถนัดต่อปากต่อคำแต่กับเซี่ยหลินแล้ว นางกลับนึกไม่ออกว่าควรพูดอะไร หรือบางทีนางก็รู้สึกว่าคนที่นานๆ จะปริปากพูดสักคำนั้นน่าฟังกว่า “ข้าไม่รับปาก แต่จะพยายามลดลงก็แล้วกัน” เซี่ยหลินไม่คิดว่าแม่ทัพน้อยจะรับปากง่ายดาย เขามองดวงตากลมวาวของคนตรงหน้า นางก็เป็นเพียงหญิงสาวอายุสิบแปด แม้เชี่ยวชาญในการศึก แต่เรื่องของความรัก นางไร้เดียงสายิ่งนัก แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยแต่งงานและยังไม่คนรู้ใจ จะทำเป็นรู้ดีไปกว่านางนั้นคงไม่ถูกต้องนัก “ข้าไม่รู้ว่าคุณชายเ
สิ่งที่นางกลัวกลับเป็นเรื่องจริง สวรรค์ช่างเล่นตลกเหตุใดต้องส่งคนผู้นี้กลับมาด้วย นางไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับเขาอีกไม่ว่าจะในฐานะใดก็ตาม “ซินเอ๋อร์! ข้าสาบาน! ชาตินี้ข้าจะมีเจ้าเพียงชายาเพียงคนเดียว ไม่มีชายารอง ไม่สนม แม้ข้าเป็นฮองเต้แล้วก็จะไม่มีหญิงอื่นอีก ทั้งวังหลังให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจเพียงคนเดียว” “สาบาน!” นางหัวเราะเสียงปร่า “ชาติก่อนท่านก็สาบานมาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วผลของคำสาบานนั้นเป็นอย่างไร! หรือท่านลืมไปแล้วว่าหม่อมฉันได้รับความตายจากมือของพระองค์!” ราวกับได้ยินเสียงอัสนีบาตดังอยู่ข้างหู ใบหน้าหล่อเหลายามนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดแววตาสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่กระนั้นเขาก็ไม่กล้าหลับตาลงเพราะเกรงว่าจะสูญเสียนางไป นางไม่ผิดเลยสักนิดที่จะชิงชังและไม่ต้องการเข้าใกล้เขาอีก อารมณ์หลากหลายถาโถมราวกับเกลียวคลืนในท้องจนทำให้รัชทายาทหนุ่มกระอักโลหิตออกมา อึก!! ฟู่หรงซินขยับเท้าถอยหลังให้พ้นเลือดที่พุ่งออกจากปาก มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อของตนเองแน่น นางไร้สิ้นความรู้สึกอยากเข้าใกล้คนผู้นี้ หา
“ซินเอ๋อร์” “อย่ามาเรียกข้าว่าซินเอ๋อร์!” นางกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ โกรธที่ตนเองหลงใหลถ้อยคำหวานหูจนทำให้ครอบครัวต้องก้าวสู่หายนะ “ซินเอ๋อร์ เจ้าเข้าใจข้าผิด...” อี้หยางเซินร้อนรนจนไม่อาจแสดงอาการสุขุมได้อีก เขาสาวเท้าเข้าไปหมายจะคว้ามือนางไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฟู่หรงซินปัดมือเขาออกพลิกฝ่ามือซัดลมปราณใส่ อี้หยางเซินหมุนตัวหลบได้ทันทว่า หลังมือเจ็บแปลบจนต้องก้มมองจึงเห็นรอยช้ำที่ถูกกระแทกขึ้นมาจางๆ เขาไม่คิดว่าฟู่หรงซินจะกล้าลงมือกับเขา “ซินเอ๋อร์ นี่เจ้ากล้าลงมือกับข้ารึ” “หากท่านเรียกข้าว่าซินเอ๋อร์อีกคำ ข้าก็หักข้อมือท่าน” นางพูดแล้วนวดข้อมือตัวเอง แค่หักกระดูกข้อมือผู้ชายสำหรับนางไม่ต่างจากหักไม้ไผ่ด้วยซ้ำ “ที่ผ่านมาถือว่าข้าล่วงเกินท่าน ทำตัวตีเสมอหลงลืมฐานะของตนไป ข้า เอ่อ หม่อมฉันเป็นแม่ทัพหญิง ส่วนพระองค์คือรัชทายาทแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋น แต่ตอนไปนี้จะไม่ลืมฐานะของตนอีกแล้วเพคะ” อี้หยางเซินสูดลมหายใจลึก ชาติก่อนเขาเคยรู้สึกว่าท่าทางไร้เดียงสาของนางนั้นเป็นการเสแสร้งดูขัดหูขัดตาไปหมด แต่ยามนี้เขากลับคิ
ฟู่หรงซินกลอกตามองบน สำหรับนางแล้วอี้หยางเซินก็แค่บุรุษผู้หนึ่งไม่ รัชทายาทอะไรกัน เรื่องเหล่านี้ก็แค่ภาพลวงตา ยังไม่แน่ว่า...คนผู้นี้จะได้เป็นฮองเต้หรือไม่ ก็ต้องดูความสามารถก่อน อี้หยางเซินรู้สึกถูกท้าทายด้วยสายตาคู่งาม ชาติก่อนนางไม่เคยมองเขาเช่นนี้ แววตาคู่นี้แคยต็มไปด้วยความรักและเทิดทูน เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดชาตินี้นางจึงใช้สายตาที่เหมือนคมมีดกรีดหัวใจยิ่งนัก อี้หยางเซินก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างไม่รู้ตัวและไม่สนใจสายตาของฟู่ฉางเซวียนและฟู่เจ๋ออวี่ หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย หางตาเห็นสาวตาของพี่รองและท่านอาสามก็รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ นางเบี่ยงตัวเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเข้ามาถึงตัวแล้วพูดขึ้น “ข้างนอกเถอะ ข้าเองก็มีเรื่องจะคุยกับท่าน” อี้หยางเซินไม่ถือสาและไม่เคยถือสา นางจะพูดจาอย่างไรเขาก็รับได้ ขอเพียงนางให้โอกาสเขาอีกครั้ง ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเขากลับมาพบนางในชาตินี้ แล้วนางเล่า จะให้โอกาสเขาได้ไหม? ฟู่ฉางเซวียนเตรียมก้าวเท้าตามน้องสาวออกไปด้วย แต่ฟู่เจ๋ออวี่คว้าข้อมือไว้ก่อน “ท่านอาสาม...จะให้สองคนนั้น
เพล้ง! เสียงถ้วยน้ำชาตกลงพื้นทำเอาบรรดาบ่าวไพร่ก้มหน้าตัวสั่นกันไปหมด นายของเขาใบหน้าประดับรอยยิ้มแลดูอ่อนโยนดุจพระโพธิสัตว์ แต่ยามนี้ใบหน้านั้นกลับฉายแววดุจมัจจุราช “พวกเจ้าว่าอะไรนะ! ไม่มีคนตายงั้นเรอะ! บาดเจ็บก็ไม่มี!” “พ่ะ...พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ” ทหารติดตามคุกเข่าก้มหน้า ได้แต่มองถ้วยน้ำชาที่กลายเป็นเศษกระเบื้องไร้ราคา หรืออาจจะเป็นชีวิตของพวกเขาด้วย “เจ้าพูดมาอีกครั้งสิ!” “คือ...ดินถล่ม...ไม่มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตพ่ะย่ะค่ะ มีคน...มีคนกลุ่มหนึ่งดักคนเดินทางไม่ให้ผ่านไปในช่วงเวลานั้นพอดี จึงไม่เกิดเหตุร้ายพ่ะย่ะค่ะ” “ไม่เกิดเหตุร้าย!” ข้าต้องการให้เกิดเหตุร้าย! ข้าเตรียมการไว้ทั้งหมดก็เพื่อใช้สถานการณ์นี้สร้างคุณงามความดีให้ตัวเอง ยื่นมือช่วยเหลือแม่ทัพฟู่ฉางเซวียนได้ทัน จากนั้นฟู่หรงซินก็ต้องตอบแทนบุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตพี่รองของนางไว้ แต่...ไม่เกิดเหตุร้าย! ไม่มีคนตาย ไร้คนบาดเจ็บ! เป็นเช่นนี้แล้วข้าจะสร้างผลงานได้อย่างไร!!! อี้หยางเซินสูดลมหายใจลึกพ







