ตอนที่ 3 พิสูจน์

          ประตูกระโจมถูกตลบให้เปิดออกอย่างแรง บุรุษที่นั่งอยู่บนรถเข็นขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้รู้ดีว่าคนที่ทำเช่นนี้ได้มีเพียงผู้เดียว แต่ไม่คิดว่าจู่ๆ นางก็พุ่งเข้ามากอดคอเขาแน่นเช่นนี้

            “หรงซิน...เจ้า...จะรัดคออาให้หายใจไม่ออกรึ”  

ฟู่เจ๋ออวี่ วางพู่กันแล้วตบแขนที่รัดลำคอของเขาเบาๆ แต่ก็ทำให้หญิงสาวได้สติรีบคลายวงแขนลง เมื่อสบตากับหลานสาวที่มีตำแหน่งเป็นแม่ทัพน้อยแห่งค่ายพยัคฆ์คำราม  เขาประหลาดใจที่เห็นดวงตาคู่นั้นมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ  

“หรงซิน?”  ร้อยวันพันปีเขาผู้เป็นอาไม่เคยเห็นหลานสาวหลั่งน้ำตาเลยสักครั้ง  แม้ในสนามรบที่นองไปด้วยเลือด หรือแม้แต่ครั้งที่นางเคยถูกจับตัวไป เขาผู้เป็นทั้งอาและกุนซืออยู่ข้างกายนาง แทบไม่เคยเห็นดวงตาคู่นี้มีน้ำตาเลยสักครั้ง 

“เจ้ามาให้อาดูใกล้ๆ หน่อย”  เขาออกปากสั่ง เพราะตัวเขานั่งอยู่บนรถเข็น  ตระกูลฟู่เป็นตระกูลแม่ทัพมาหลายชั่วอายุคน บุรุษสกุลฟู่ล้วนเก่งกล้ามีความสามารถในการรบ แต่เมื่อสี่ปีที่แล้วเขาพลาดท่าถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แม้รักษาชีวิตไว้ได้ แต่ท่อนล่างไร้ความรู้สึกไม่อาจขยับขาทั้งสองข้างได้อีก แม้ไม่อาจออกรบได้ แต่สมองของเขายังใช้การได้ดี จึงเปลี่ยนตำแหน่งจากแม่ทัพมาเป็นกุนซือ คอยดูแลหลานสาวใจร้อนและมุทะลุผู้นี้

ฟู่หรงซินสูดลมหายใจลึกแล้วฝืนยิ้มเจือนออกมา  ในฝันอันยาวนานนั้น ท่านอาเจ๋ออวี่สิ้นใจหลังจากนางเข้าตำหนักบูรพาได้ไม่นาน  สาเหตุนั้นไม่แน่ชัด  ทุกคนเป็นห่วงกลัวว่านางจะเป็นทุกข์จึงปิดข่าวจนกระทั่งเรื่องผ่านมาสองเดือนนางจึงได้รู้   แม้แต่พิธีศพก็ยังไม่ได้เข้าร่วมสุดท้ายทำได้แค่คารวะป้ายวิญญาณเท่านั้น

เพราะอีกฝ่ายนั่งบนเก้าอี้รถเข็น ทำให้ฟู่หรงซินทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ด้านข้าง ฝ่ามือหยาบกระด้างประคองของหญิงสาวพิศมองด้วยความสงสัย นอกจากดวงตาที่ยังมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอก็ไม่เห็นร่องรอยบาดเจ็บที่ใด ไม่สิ แท้จริงบนตัวนางก็มีบาดแผลน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน

“เจ้า...บาดแผลกำเริบหรือบาดเจ็บที่ใด”

“ไม่มีเจ้าค่ะ” 

“เจ้าไม่บาดเจ็บแล้วเหตุใดสีหน้าเป็นเช่นนี้”

ฟู่หรงซินใช้หลังมือเช็ดหางตาเร็วๆ แล้วฉีกยิ้มกว้าง “เมื่อครู่เผลอหลับไปแล้วฝันไม่ดี สะดุ้งตื่นขึ้นมาจึงจิตใจไม่สงบนัก”

“เผลอหลับบนหลังม้าอีกแล้วรึ”  ผู้เป็นอาดุหลานสาวไม่จริงจังนัก ทักษะการขี่ม้าอันยอดเยี่ยมชนิดที่ว่าหลับบนหลังม้าก็ยังปลอดภัย แต่เขาก็เตือนนางเสมอ   สกุลฟู่มีลูกหลานเป็นบุรุษมากมายนัก แต่ผ่านมาสองรุ่นเพิ่งได้มี ‘สตรี’ เกิดในสกุลฟู่เสียที  ทว่าฟู่หรงซินนิสัยไม่ต่างจากบุรุษ ทั้งชื่นชอบวรยุทธ เชี่ยวชาญกลศึกแตกฉานตำราพิชัยยุทธ์  แต่ไม่เอาดีด้านศาสตร์ศิลป์ที่สตรีควรรู้เลยสักนิด

“มีจดหมายมาจากเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”  นางเปลี่ยนเรื่องไม่อยากถูกจับผิดเรื่องที่ทำให้นางหลั่งน้ำตา

“ใช่”  ฟู่เจ๋ออวี่เอื้อมมือไปหยิบจดหมายที่ตนเปิดอ่านแล้วยื่นให้หลานสาว “เหตุการณ์นอกด่านสงบแล้ว หนังสือสัญญาสงบศึกก็เรียบร้อยดี เจ้าก็ได้เวลากลับเมืองหลวงแล้ว”

ฟู่หรงซินคลี่จดหมายแล้วกวาดสายตาอ่านเร็วๆ เนื้อหาในจดหมายคือเรื่องเดียวกับที่นางเคยผ่านตาในความฝันอันยาวนานสิบห้าปีนั้นไม่ผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียว ดวงตาคู่งามหรี่ลงอย่างครุ่นคิด

กลับไปเมืองหลวงครั้งนี้...เพื่อกลับไปรับตำแหน่งพระชายาของรัชทายาท

“ท่านอา...บ้านเมืองยังไม่สงบดีนัก ข้ายังไม่กลับได้หรือไม่”

“ไม่สงบ?”  ฟู่เจ๋ออวี่เลิกคิ้วอย่างงุนงง “มีส่วนไหนที่เจ้าคิดว่าไม่สงบ แคว้นฉู่ถูกเจ้ากำราบจนต้องยกธงขาวมอบดินแดนส่วนหนึ่งเพื่อแสดงความสวามิภักดิ์ , ด้านแคว้นจิ่นหลัว ส่งองค์ชายรัชทายาทมาเป็นตัวประกัน ,แคว้นเว่ยและแคว้นเยี่ยนส่งองค์หญิงมาเป็นหญิงบรรณาการ  แคว้นรอบข้างไม่มีใครคิดกระด้างกระเดื่องกับแคว้นเหลียนอวิ๋นของเราแล้ว”

ที่ท่านอาสามกล่าวมาก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด  ทัพสกุลฟู่ควบคุมกองทัพทั้งเหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันตก  นางที่คุมนอกด่านก็กำราบแคว้นฉู่ราบคาบแล้ว  นางควรหาเหตุผลที่ดีกว่านี้

“เจ้ามีเรื่องผิดใจกับรัชทายาทรึ?”

            “ข้าเลือกบุรุษที่จะแต่งงานเองไม่ได้หรือ?”  นางถามสีหน้าไม่ดีนัก “คุณงามความดีที่ข้าปกป้องแผ่นดินนี่สามารถแลกกับการแต่งงานครั้งนี้ได้หรือไม่”

            “การแต่งงานของเจ้าไม่ใช่เรื่องเล็กๆ”  ฟู่เจ๋ออวี่ผู้เป็นอาโคลงศีรษะไปมา แม้นิสัยหลานสาวเหมือนบุรุษแต่อย่างไรก็เป็นหญิง อาจแค่รู้สึกแง่งอนไปตามประสาหญิงก็เป็นได้ กลับถึงเมืองหลวงแล้วก็คงปรับความเข้าใจกับว่าที่สามีได้กระมัง

            ทว่าฟู่หรงซินรู้ดีว่าต้องเปลี่ยนชะตาของตนเองให้ได้ ในขณะเดียวกันนางก็ต้องการพิสูจน์ว่าสิ่งที่นางเห็นนั้นเป็นแค่ความฝันหรือนางย้อนเวลากลับมาจริงๆ  เรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้...มันเกิดขึ้นจริงๆ หรือ? ทว่าความเจ็บปวดที่นางได้รับในชาตินั้นไม่อาจลืมเลือนได้  หากเขาทำร้ายเพียงแค่นาง  นางยังพออดทนอดกลั้นได้ แต่หากแตะต้องคนสกุลฟู่...นางยอมไม่ได้  ชาติก่อนนางใสซื่อและโง่งมคิดว่าสิ่งที่อี้หยางเซินทำให้นางนั้นล้วนเพราะเขามีใจรักมั่น  แต่แท้จริงเขาเพียงต้องการใช้นางเหยียบย่ำต่างขั้นบันไดเพื่อนั่งบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง

            “ท่านอาลืมแล้วหรือ? ข้าเคยพลาดท่าถูกจับตัวไปนานครึ่งเดือน”

            สีหน้าของฟู่เจ๋ออวี่เปลี่ยนสีไปทันที  เรื่องนั้น...เป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากพูดถึงมากที่สุด ในสนามรบการเสียท่าถูกศัตรูจับตัวไปเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับฟู่หรงซินและนางก็เป็นหญิง  ร่างกายนางบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยื้อชีวิตกลับมาได้  ทว่าชื่อเสียงของนางนั้น...แม้ไม่เป็นจริงแต่ข่าวก็ลื่อกันไปทั่ว

          “ท่านอาสาม...องค์ชายตัวประกันจากแคว้นจิ่นหลัวมีนามว่าเซี่ยหลินใช่หรือไม่”

            “ถูกต้อง เจ้ารู้ได้อย่างไร” 

            หญิงสาวไม่ได้เอ่ยตอบเพียงแค่ผงกศีรษะแล้วเดินออกมาอย่างเงียบๆ  หากบอกว่านางฝัน..ท่านอาสามคงหัวเราะเป็นแน่ และนางอยากพิสูจน์เรื่องในความฝันนั้นอีกสักนิด  นางไม่เคยเข้าวัดฟังธรรม ไม่นับถือเทพเจ้าองค์ใด มีเพียงการเคารพบรรพชนผู้กล้าหาญ  หากไม่ใช่ความฝันและหากเป็นเรื่องจริง ... นางจะได้หาทางรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้น  หญิงสาวยังคงสวมอาภรณ์เนื้อหยาบสีเข้มแต่งกายรัดกุม หยิบคันธนูขึ้นสะพ่ายบ่าพร้อมกระบอกลูกศรแล้วมุ่งหน้าไปสู่เส้นทางที่อยู่ในความฝันนั้น

            อาชาสีนิลวิ่งฝ่าสายลม  ร่างกายสัมผัสกระแสลมเย็นและความเป็นอิสระที่ใจปรารถนา  สมองนางปลอดโปร่งมากขึ้น   ฟู่หรงซินทบทวนเรื่องราวต่างๆ พยายามปะติปะต่อเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเพื่อหาทางให้ตนเองหลุดพ้นจากการแต่งงานครั้งนี้  ดูเหมือน...ครั้งนี้นางต้องเดิมพันสักครั้ง แม้ไม่รู้ว่าผลจะเป็นเช่นไร นางต้องหาทางออกให้สกุลฟู่

            การเผชิญหน้าเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาทั้งหมดได้