ตอนที่2 ฝันหรือจริง

          “ท่านแม่ทัพน้อย! ท่านแม่ทัพน้อยขอรับ!”

            หญิงสาวผวาเฮือก ดวงตางามเบิกโพลงแล้วยันกายขึ้นนั่ง  ใต้ฝ่ามือคือพื้นหญ้านุ่มไม่ใช่พื้นกระเบื้องเยียบเย็น  ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อราวตากฝน  ร่างกายสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หัวใจยังเต้นรัวจนทำให้นางยกมือขึ้นทาบไปที่อกตรงตำแหน่งหัวใจ

            หัวใจ

            หัวใจยังคงเต้นอยู่

            เช่นนั้น...นางคงยังไม่ตายใช่ไหม?

            “ทะ...ท่านแม่ทัพน้อย...ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ”

            ‘ท่านแม่ทัพน้อย’

          นานเพียงใดแล้วที่ไม่มีใครเรียกนางเช่นนี้ นับตั้งแต่ถูกแต่งตั้งเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทและต่อมานางก็นั่งเคียงข้างเขาในฐานะฮองเฮา

            เอ๊ะ!

            นางลูบคลำอกเสื้อแล้วก้มมองก็พบว่าตนเองสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ  ปกติยามที่ฝึกซ้อมทหารนางมักสวมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายสีเข้มเพราะเคลื่อนไหวคล่องตัว และนางมักทำเสื้อผ้าสกปรกจน ‘อาจั่ว’ บ่นอยู่เสมอ

            “อาจั่ว?”

            “ขอรับ?”  อาจั่วเป็นเด็กรับใช้ที่มารดาส่งมารับใช้นางในสนามรบ  มารดาเกรงว่าจะไม่มีคนคอยดูแลเรื่องส่วนตัวของนางแต่จะส่งสาวใช้มาก็เกรงว่าจะดูไม่ดีนัก เพราะอย่างไรนางก็เป็นแม่ทัพ ไม่ควรทำตัวมีอภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น แค่เด็กรับใช้ติดตามมาด้วยก็นับว่ามากเกินพอแล้ว

            “อาจั่ว! เจ้า! เจ้ายังไม่ตาย!”   ฟู่หรงซินยื่นมือไปลูบคลำตัวเด็กรับใช้ที่อายุน้อยกว่านางเพียงปีเดียว เขามีรูปร่างสูงโปรงและเป็นวรยุทธเพียงแค่ไม่เก่งกาจเท่ากับนาง แต่ก็ดูแลรับใช้นางมาตั้งแต่นางอายุแค่สิบขวบ จนบัดนี้...

            ประเดี๋ยวก่อน นาง...ตอนนี้อายุเท่าใดกัน

            มิใช่ว่า..เมื่อครู่...นางสิ้นใจในวังหลวงหรือ?

            “แม่ทัพน้อย...เหตุใดอยากให้อาจั่วอายุสั้นนักเล่า”   บ่าวรับใช้โคลงศีรษะไปมา “บ่าวทำอะไรให้แม่ทัพน้อยไม่พอใจหรือ?”

            ฟู่หรงซินคว้าบ่าวรับใช้มากอดแล้วตบแผ่นหลังอยู่หลายครั้ง น้ำหนักมือของนางไม่น้อยทำเอาอาจั่วแทบกระอักโลหิต  เขาคุ้นชินกับการความสนิทสนมนี้  บรรดาทหารในค่ายทหารก็เช่นกัน แม้รู้ว่านางเป็นหญิงก็ตาม แต่พละกำลังและความแข็งแกร่งรวมทั้งวรยุทธสูงส่งทำให้ไม่มีใครกล้าต่อกรกับแม่ทัพน้อยผู้นี้แล้ว  แต่ทำไมจู่ๆ พูดเช่นนั้นออกมาเล่า? ปกติแม่ทัพน้อยพูดจาโพงพางตรงไปตรงมา แต่เหตุใดเอ่ยเรื่องความเป็นความตายเช่นนั้น เขาทำอะไรผิดหรือ?

          สิ่งที่ฟู่หรงซินจำได้ก็คือ  หลังจากนางรับตำแหน่งชายาขององค์รัชทายาทได้ไม่นาน อาจั่วที่ติดตามเป็นข้ารับใช้เข้าตำหนักบูรพาด้วยนั้น ติดตามอยู่ข้างกายนางแค่ปีเศษก็สิ้นใจในเวลาอย่างไม่ทราบสาเหตุ  คล้ายว่าคนรอบข้างนางตายหรือหายตัวไปที่ละคนสองคน จนกระทั่งนางอยู่ตำแหน่งสูงสุดจึงรู้ว่าไร้คนสนิทข้างกาย

            “อาจั่ว! ปีนี้ข้าอายุเท่าไร”

            “เอ่อ...”  อาจั่วตั้งสติแทบไม่ทัน วันนี้แม่ทัพน้อยเอ่ยถ้อยคำแปลกๆ มากมายเหลือเกิน “ปีนี้แม่ทัพน้อยอายุสิบแปดปีขอรับ ท่านเกิดก่อนข้าหนึ่งปี”

            “ที่นี่...”  นางผละจากร่างของอาจั่วแล้วดีดตัวขึ้นไปยืนบนก้อนหินขนาดใหญ่ซึ่งทำให้มองเห็นบริเวณรอบตัวได้ชัดเจน  ทิวเขาที่นางเห็นตลอดจนทุ่งหญ้าที่กว้างสุดสายตา และธงรูปพยัคฆ์ที่โบกสะบัดไปตามแรงลม  นี่คือนอกด่านและที่ตั้งของค่ายพยัคฆ์คำรามที่นางบัญชาการอยู่

            “แม่ทัพน้อย ท่านเป็นอะไรหรือไม่”  คราวนี้อาจั่วกลัวแล้วจริงๆ ไม่เคยเห็นแม่ทัพน้อยเป็นเช่นนี้มาก่อน

            “ไม่...ข้าไม่ได้เป็นอะไร” นางยกมือลูบใบหน้าและพบว่าเต็มไปด้วยเหงื่อ “เมื่อครู่ข้าเผลอหลับไป”

            “อ่อ...เป็นเช่นนั้นเอง”  อาจั่วถอนหายใจโล่งอก “บ่าวเตือนท่านแล้ว ไม่ควรหลับในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ ไม่มีผู้คุ้มกันและท่านจะไม่สบายเอาได้”

            “ใช่ ...ข้ารู้สึกไม่สบายนิดหน่อย”  ฟู่หรงซินไม่แน่ใจนัก เมื่อครู่นางหลับไปจริงๆ แต่เป็นฝันที่ยาวนาน... นานถึงสิบห้าปี หรือเป็นแค่ฝัน? หรือว่าสวรรค์เมตตาให้นางกลับมาตอนที่อายุสิบแปดอีกครั้ง

            หญิงสาวครุ่นคิดทบทวน หากนี่เป็นความจริงที่นางย้อนกลับมาวันที่อายุสิบแปดปี  นางเพิ่งเสร็จศึกปราบศัตรูแคว้นฉู่ ราชทูตทำการเจรจาทำหนังสือสงบศึกแล้ว นางจึงได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้อี้เจ๋อหมิง ให้กลับเมืองหลวงพร้อมทหารสกุลฟู่  จากนั้นไม่นาน ...นางจะได้รับราชโองการให้เป็นพระชายาของ รัชทายาทอี้หยางเซิน

            “อาจั่ว!”  นางหันมาถามบ่าวรับใช้ “คณะราชทูตแคว้นฉู่มาถึงหรือยัง”

            “อ่า...หลังจากเจรจาลงนามเรียบร้อยก็เดินทางกลับแล้วขอรับ”

            “กลับแล้ว? กลับได้กี่วันแล้ว”

            “สองวันขอรับ”

            ราชทูตแคว้นฉู่กลับแล้ว ...เช่นนั้น...

            “ท่านแม่ทัพน้อย!!”

            เสียงทหารตะโกนก้องก่อนที่ม้าจะควบมาหยุดอยู่เบื้องหน้าแม่ทัพหญิงผู้เกรียงไกร  ทหารผู้นั้นรีบลงจากหลังม้าแล้วรายงาน

            “ทางเมืองหลวงส่งสาส์นมาขอรับ ให้ท่านแม่ทัพน้อยกลับเมืองหลวง”

            แม่ทัพหญิงได้แต่ยืนนิ่งงันท่ามกลางกระแสลมที่พัดผ่าน

            หรือว่า...นางจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง!