ตอนที่ 8 ไม่ไร้หนทาง

ตอนที่ 8

ไม่ไร้หนทาง

           นางไม่รู้ว่ายามนี้ตัวเองควบม้ามาไกลแค่ไหนแล้ว รู้แค่ว่าต้องมุ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด 

            จากเคยมีผู้ติดตามหลายคนยามนี้เหลือเพียงแค่นางกับบุรุษใกล้ตายผู้หนึ่งเท่านั้น  เพราะว่าไม่รู้ทางจึงไม่รู้ว่ายามนี้พวกตนกำลังอยู่ที่ไหน รู้แค่เพียงว่ามองไปทางใดล้วนแล้วแต่มีต้นไม้เล็กใหญ่ปกคลุมอยู่เต็มไปหมด 

            บุรุษกระดูกผู้ไม่รักชีวิตตน ที่เวลานี้ซ้อนอยู่ด้านหลังนางดูเหมือนจะมีบางอย่างแปลกไปอีกแล้ว นางรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังตัวสั่นคล้ายกับอาการที่เป็นเช่นเดียวกันกับในรถม้า

           "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่" นางเอ่ยถามพลางควบคุมม้าให้ลดความเร็วลงเพื่อเตรียมหยุด

            หลิวซือนัวไม่ได้รับคำตอบใด ๆ กลับมานางจึงเอ่ยต่ออีก "พวกเราน่าจะมาไกลมากแล้ว หยุดพักสักหน่อยก่อนเถอะ"

            เมื่อม้าหยุดแล้วนางจึงแกะเชือกที่มัดตัวนางกับเจ้าของร่างซีดเซียวออกเพื่อที่จะได้ลงม้าได้สะดวก แต่เมื่อแกะเชือกออกแล้ว ร่างสูงที่ไร้เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ โชคดีที่นางคว้าตัวเขาเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะตกลงไป

            ไม่ง่ายเลยกว่าจะพาร่างที่มีแต่กระดูกเช่นนี้ลงมาจากม้าได้ เล่นเอานางหายใจหอบอยู่ครู่หนึ่งเลยทีเดียว 

           "พิษกำเริบเช่นนั้นหรือ มียาหรือไม่" นางเอ่ยถามบุรุษที่พิงร่างอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่

            แล้วก็เป็นเช่นเดิม คือนางไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาแม้สักคำเดียว

            "ไม่มียาแล้วจะทำเช่นไรดี พวกเราพักกันที่นี่ได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น"

          ถึงแม้จะแน่ใจว่ามาได้ไกลแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถวางใจได้ พวกนางสองคนควรจะรีบพักเหนื่อยและรีบออกเดินทางต่อไปต่อจนกว่าจะเจอใครสักคนที่พอจะขอความช่วยเหลือได้ หรือไม่ก็ไปถึงเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดได้สำเร็จ

        "ทิ้งข้าไว้ที่นี่ แล้วเจ้าก็ไปซะเถอะ"

        อีกแล้วประโยคไม่รักชีวิตเช่นนี้หลุดออกมาจากปากของเขาอีกแล้ว

      "ถ้าคิดจะทิ้งเจ้า ข้าก็คงไม่พามาด้วยแต่แรก อีกอย่างข้าบอกแล้วว่าชีวิตท่านจากนี้เป็นของข้า แล้วจะเป็นจนกว่าเจ้าจะตาย"

         "เช่นนั้นก็อีกไม่นาน เพราะข้าใกล้จะตายแล้ว" เจ้าของน้ำเสียงอ่อนแรงที่เอ่ยออกมาอย่างอยากลำบากนั้นเอ่ยพลางยกยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก 

         รอยยิ้มนี้ของเขาเหมือนกำลังยิ้มให้ตัวของเขาเอง เป็นรอยยิ้มที่มองแล้วกลับไม่รู้สึกว่ามันคือรอยยิ้ม 

         รอยยิ้มนี้มันเหมือนรอยยิ้มเพื่อสมเพชเวทนาตัวเอง

         "ชีวิตเจ้า หมดอะไรตายอยากขนาดนี้แล้วเหรอ" นางอดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้

         "ก็...คงจะเป็นเช่นนั้น" เขาตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกัก คำพูดเริ่มจะเอ่ยออกมาได้อย่างอยากลำบากเต็มที อีกไม่นานทั่วทั้งร่างของเขาก็คงจะเจ็บปวดราวกับถูกกัดกินภายใน สุดท้ายก็คงหมดสติไปอีกเช่นที่เคย

        "ถึงจะเป็นอย่างนั้นข้าก็ไม่ยอมปล่อยให้เจ้าตายไปง่าย ๆ หรอก พวกเราอย่างไรก็ต้องรอดไปพร้อมกัน" นางเอ่ยพลางเอื้อมมือไปจับที่ไหล่ของเขา เตรียมที่จะประคองอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่อเดินทางต่อ

         หลิวซือนัวไม่ได้คิดว่าตนจะเป็นเจ้าของชีวิตเขาจริง ๆ อย่างที่พูดไว้ คนอยากจะตายไม่มีใจที่จะมีชีวิตต่อแล้วนางจะทำอะไรได้ 

         แต่ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังไม่สามารถปล่อยให้เขาตายไปได้ อย่างน้อยตอนนี้เขากับนางก็ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ยังไม่ถึงฝั่งจะปล่อยให้ใครคนหนึ่งกระโดดลงจากเรือไปก่อนได้อย่างไรกัน 

          หากรอดไปถึงฝั่งแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ถึงเวลานั้นเขาจะตายก็ไม่เกี่ยวกับนางแล้ว

เสียงฝีเท้าม้าที่เริ่มดังขึ้นมาใกล้เรื่อย ๆ ทำเอาหลิวซือนัวที่กำลังจะพยุงร่างซูบซีดให้ลุกขึ้นต้องชะงัก หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นมาในทันที

        มีคนตามพวกนางมาแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถรู้ได้ว่าพวกที่ตามมานี้เป็นพวกโจรหรืออาจจะเป็นพวกที่ตามมาช่วยนางกันแน่ ในเมื่อยังไม่สามารถชี้ชัดได้ สิ่งที่ดีที่สุดและน่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดก็คือ พวกนางต้องหนีไปก่อน

         อาจเป็นเพราะนางผูกม้าไม่แน่นหรืออะไรก็ไม่ทราบ ม้าที่ควรถูกมัดเอาไว้ที่ต้นไม้ใกล้ ๆ กับหายไปแล้ว 

       "มีกลุ่มคนกำลังขี่ม้ามุ่งมาทางเรา ม้าหายไปแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปซ่อนตัวก่อน"

       ม้าหายไปแล้ว พวกนางไม่สามารถขึ้นม้าแล้วควบหนีไปได้อีก จำต้องรีบพากันซ่อนตัวในพุ่มไม้หนา ๆ ใกล้ ๆ แทน

        หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษซ่อนตัวภายใต้พุ่มไม้หนาทึบ ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งที่ควบม้าก็วิ่งมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ ที่พวกนางซ่อนตัวอยู่

        "พวกมันต้องหนีมาทางนี้ไม่ผิดแน่หัวหน้า" ลูกสมุนคนที่หนึ่งเอ่ย

         "พวกมันขี่ม้ามาด้วยกัน สตรีหนึ่งบุรุษใกล้ตายอีกหนึ่ง ดูท่าแล้วหากจับพวกมันสองคนไปเรียกเงินค่าไถ่ ก็คงจะได้เงินมามากโขทีเดียว" ลูกสมุนคนที่สองเอ่ย

         "อยากจะได้เงิน ก็ต้องหาพวกมันให้เจอก่อน ไม่มีตัวประกัน ใครมันจะเอาเงินมาแลก" คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพวกมันพูดขึ้น น้ำเสียงเหี้ยมโหดเป็นที่สุด มองจากไกล ๆ ยังเห็นใบหน้าแสนอำมหิตของพวกมันได้อย่างชัดเจน

         ถ้าปล่อยให้มันเจอตัว คงต้องถูกจับไปทรมานแน่ ยิ่งนางที่เป็นสตรี จุดจบคงจะยิ่งแล้วใหญ่ กว่าที่พวกมันจะได้เงินค่าไถ่พวกนางก็คงจะปางตายเป็นแน่ แล้วก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าพวกโจรจะปล่อยพวกนางไปจริงหากได้เงินค่าไถ่แล้วพวกมันอาจจะฆ่านางและเขาทิ้งก็ได้ใครจะรู้

         "พวกเราคงต้องเดินเข้าไปให้ลึกกว่านี้ ข้ากลัวพวกมันจะย้อนกลับมาอีกแล้วเจอพวกเราเข้า"

           นางประคองคุณชายอวี้ให้เดินต่อไปอย่างอยากลำบาก หลิวซือนัวใช้แรงทั้งหมดที่นางมีเพื่อประคองเขา 

          แค่ตามองไม่เห็นก็ลำบากมากแล้ว นี่ยังมีพิษกำเริบเพิ่มเข้ามาอีก เจ้าของร่างซีดเซียวนี้กว่าจะก้าวเดินได้แต่ละก้าวนั้นไม่ง่ายเลย

         โชคดีที่คืนนี้เป็นคืนจันทร์เต็มดวง ผืนป่าแห่งนี้จึงพอที่จะมีแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาให้พวกนางสามารถมองเห็นทางได้บ้าง 

          ในความโชคร้ายอย่างน้อย ๆ ก็ยังพอดีโชคดีหลงเหลืออยู่บ้างล่ะหนา 

           กว่าหนึ่งก้านธูปที่พวกนางพากันเดินมาด้วยความทุลักทุเล โดยไม่ได้หยุดพักเลย หลิวซือนัวเหนื่อยหอบจนหายใจไม่ทัน ส่วนร่างที่นางกึ่งพยุงกึ่งลากมาตลอดทางนั้น ยามนี้ทรุดลงไปนั่งลงกับพื้นไปเป็นเรียบร้อยแล้ว

           "น่า...น่าจะเดินเข้ามาลึกพอแล้ว เจ้าพวกนั้นคงตามเจ้าม้านั่นไปแล้วล่ะ" เจ้าของร่างอวบอิ่มเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ นางเดินต่อไปแทบจะไม่ไหวแล้วเช่นเดียวกันจึงทรุดลงนั่งที่พื้นใกล้ ๆ กันกับเขา

            ร่างซูบซีดไม่เอ่ยกับนางเช่นเคย เขาหอบหายใจไม่เป็นจังหวะ เหงื่อออกเต็มใบหน้าซูบซีดนั้นไปหมด ร่างกายของเขาสั่นยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่า คล้ายกับว่าร่างกายของเขากำลังจะระเบิดออกมาอย่างไรอย่างนั้น

           นางรู้สึกได้ว่าเขาพยายามควบคุมจังหวะหายใจของตนเพื่อให้มันกลับมาปกติ แต่ก็ดูจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่นัก เขากลับยิ่งดูทรมานมากขึ้นกว่าเดิม ยามเมื่อนางเอื้อมมือไปอังที่หน้าผากของเขาเพื่อดูอุณหภูมิร่างกายก็แทบจะชักมือออกในทันที

          ร่างกายของเขาร้อนมากจนน่ากลัวทีเดียว หลิวซือนัวไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้วในเวลานี้ 

         สิ่งที่นางทำได้คือใช้ผ้าซึ่งฉีกจากแขนเสื้อของนางเช็ดเหงื่อตามใบหน้าให้เขาเท่านั้น นางรับรู้ได้ว่าบุรุษผู้นี้กำลังใช้ความอดทนอดกลั้นที่มีทั้งหมดของตนเพื่อข่มกลั้นพิษที่กำลังกำเริบจนถึงที่สุดที่จะทนได้แล้วจึงได้หมดสติไปในที่สุด

         นางประคองตัวเขาเอาไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะหงายหลังลงไป สุดท้ายจึงประคองศีรษะของเขาให้หนุนที่ตักของนางเอาไว้ก่อน เพราะว่านางในเวลานี้ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะลากเขาไปพิงเอาไว้กับต้นไม้ได้อีกแล้วเช่นกัน เพราะความเหน็ดเหนื่อยนางจึงหลับไปหลังจากเขาไม่นาน

          รุ่งขึ้น เจ้าของร่างอวบอิ่มตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนนั่งพิงกับต้นไม้ใหญ่หลับอยู่ ข้างตัวก็มีบุรุษผู้มีผ้าคาดปกปิดอยู่ที่ดวงตาทั้งสองข้างและศีรษะนั่งอยู่เช่นกัน ต่างกันเพียงแค่นางเพิ่งจะตื่นส่วนเขานั้นน่าจะรู้สึกตัวตื่นก่อนนางสักพักแล้ว 

         พอตื่นมาแล้วสิ่งแรกที่รู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยก็คือความรู้สึกหิว นางจะรู้สึกหิวก็ไม่แปลกก็ในเมื่อนางไม่ได้ทานอะไรเลยมาตั้งแต่เมื่อวานเย็น มิหนำซ้ำยังใช้แรงเยอะขนาดนั้นด้วย

          "เจ้าหิวหรือไม่" นางเอ่ยถามคนข้างตัว แล้วก็เป็นเช่นเดิมคือไม่ได้รับคำตอบใด ๆ 

           นางจึงได้ลุกขึ้นและเริ่มมองสำรวจบริเวณรอบ ๆ ตัว ซึ่งมีแต่ป่าไม้ปกคลุมหนาแน่นไปหมด

            เมื่อคืนพวกนางถือว่าโชคดีไม่น้อยเลยที่สามารถอยู่ที่นี่ได้โดยรอดพ้นอันตรายจากสัตว์น้อยใหญ่ที่อาจจะมีอยู่ในป่าแห่งนี้ ทั้ง ๆ ที่ปราศจากการป้องกันใด ๆ

           สวรรค์เมตตา สวรรค์เมตตาแล้ว

           หากจะกล่าวว่าแต้มบุญที่เคยสะสมมาถูกใช้ไปเมื่อคืนจนหมดก็คงจะไม่เกินจริงไปนักหรอก

           "ได้ยินเสียงน้ำไหม เหมือนว่าข้าจะได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากทางด้านนั้น" หลิวซือนัวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเริ่มออกเดินสำรวจ จึงได้ยินเสียงน้ำที่ดังมาจากไกล ๆ

            คงเป็นเพราะเมื่อคืนความเหนื่อยล้าและเสียงพวกแมลงต่าง ๆ ภายในป่ากลบเสียงน้ำจนหมด เช้านี้เสียงรบกวนเช่นเมื่อคืนหายไปหมดแล้วจึงได้ยินเสียงน้ำไหลได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น

           "ที่ไหนมีแหล่งน้ำ ที่นั้นย่อมมีคนอาศัยอยู่แน่ พวกเรารีบไปดูเถอะ" 

           อดทนพากันเดินต่อมาอีกครึ่งก้านธูปในที่สุดน้ำตกแห่งหนึ่งก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของพวกเขาในที่สุด 

           "น้ำตก พวกเรารอดตายแล้ว" นางปล่อยมือที่ประคองคนข้างกายออกก่อนจะวิ่งไปที่น้ำตกด้านหน้าตน หลิวซือนัวใช้มือของนางรองน้ำใส่มือแล้วยกขึ้นดื่มเพื่อดับกระหายทันที

         เมื่อตนได้ดื่มน้ำแล้วก็ไม่ลืมที่จะกลับไปประคองเจ้าของร่างไร้เรี่ยวแรงให้ได้ลงมาสัมผัสกับสายน้ำบ้าง

        เขานั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ นาง พลางใช้มือตนตักน้ำขึ้นมาดื่ม ก่อนจะใช้น้ำล้างตามใบหน้า ตามลำคอเช่นเดียวกันกับนาง 

        คิดไม่ถึงเลยว่าในป่าลึกแบบนี้จะมีน้ำตกเช่นนี้อยู่ด้วย อีกทั้งน้ำตกนี้ยังกว้างใหญ่ไม่เบาทีเดียว 

        จากที่นางมองสำรวจก็เห็นว่า ชั้นนี้เป็นชั้นน้ำตกชั้นรอง ด้านบนยังมีน้ำตกอีกชั้นหนึ่ง เบื้องหน้าของนางเป็นทางน้ำไหลที่สามารถเดินผ่านไปยังอีกฝั่งหนึ่งได้   

         เบื้องหน้าเป็นทางน้ำไหลลงมาน้ำไม่ได้ลึก มีก้อนหินโผล่ขึ้นมาจากน้ำพอที่จะเป็นทางให้สามารถเดินผ่านไปได้ ส่วนด้านล่างที่น้ำไหลลงไปน่าจะเป็นน้ำตกชั้นล่างอีกชั้นหนึ่ง จากที่นางมองลงไปแล้วกับมองไม่เห็นแห่งน้ำที่อยู่ด้านล่างเลย

         นั่นก็แปลได้ว่าเส้นทางสู่น้ำตกด้านล่างอาจเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่และลึกสุดลูกหูลูกตาทีเดียว นางไม่รู้ว่าน้ำเหล่านี้จะไหลลงไปได้ถึงไหน

          "พวกเราควรจะเดินข้ามน้ำตกไปอีกฝั่ง ที่นั่นน่าจะมีคนอาศัยอยู่" นางเอ่ยบอกบุรุษข้างกาย

         "เจ้ามั่นใจว่าพวกเราจะข้ามไปได้?" เขาเอ่ยถามนางกลับ หลังจากที่เงียบฟังอยู่นาน

           "น้ำตกนี้เชื่อมกับอีกฝั่งหนึ่ง พวกเราสามารถเดินผ่านไปได้ น้ำไหลผ่านเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

           "ข้าถามว่าเจ้ามั่นใจใช่หรือไม่?" เขายังคงถามซ้ำประโชคเดิม

          ก็…ไม่มั่นใจเท่าไหร่นักหรอก  

           หากให้ตอบตามจริงนางคงตอบไปเช่นนั้น แต่หากตอบไปเช่นนั้นจริง ๆ เขาก็คงไม่เดินไปกับนางแน่ นางจึงได้แต่ตอบอีกอย่างหนึ่งออกไปแทน

         "ข้าย่อมต้องมั่นใจอยู่แล้ว"

        เป็นอีกครั้ง ที่มือของคนทั้งคู่ได้จับจูงกันไว้ หลิวซือนัวเดินนำอยู่ด้านหน้าโดยที่อวี้หนานไห่ผู้ที่ดวงตามองไม่เห็นก้าวตามที่นางสั่ง ที่ละก้าว ๆ อย่างมั่นคงไม่รีบร้อน

          พวกนางเดินกันมาถึงบริเวณกลางน้ำตกแล้ว ฝ่าเท้าของทั้งคู่จมอยู่ใต้กระแสน้ำอันแสนเย็นฉ่ำ มือทั้งสองยังคงเกาะกุมกันแน่นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน

          นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสมือกับสตรีบ่อยครั้งและเนินนานเช่นนี้  ตั้งแต่เจอกันคุณหนูแซ่หลิวผู้นี้ก็ทำเอาเขาต้องขมวดคิ้วอยู่หลายหนจนนับไม่ถ้วนเสียแล้ว

         แต่ถึงกระนั้น นางที่เป็นสตรีกลับไม่ย่อมทอดทิ้งเขาแม้จะยามที่มีอันตรายทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็สามารถหนีไปโดยไม่ต้องนำภาระเช่นเขาไปด้วยก็ได้ 

           แม้เขาจะพยายามบอกให้นางทิ้งเขาไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่ยอมทิ้งเขาไปสักครั้ง ซ้ำยังเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นอีกว่า ชีวิตของเขานั้นเป็นของนางอีกด้วย

           ถือว่านางหาเรื่องใส่ตัวเองก็แล้วกัน หากวันหนึ่งเขาไม่อยากเป็นอิสระ ถึงเวลานั้นชีวิตของเขาก็คงจะต้องเป็นของนางตลอดไปจริง ๆ แล้วล่ะ

           "พวกมันอยู่นั่นไง!!!"  

          เสียงตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล ทำให้หลิวซือนัวที่หันไปมองตามเสียงเห็นว่าที่ฝั่งน้ำตกที่พวกนางข้ามมานั้น ยามนี้มีพวกโจรหน้าเหี้ยมยืนอยู่ และพวกมันก็กำลังจะวิ่งลงน้ำตกมาทางพวกนาง

          "พวกมันตามมาแล้ว ไปเร็วไป!!!"  นางรีบก้าวเดินต่อไป พร้อมกับลากเจ้าของร่างซีดเซียวให้รีบเดินตามนางมาไม่ห่างด้วย

           "เจ้าไปเถอะ รีบไป" อวี้หนานไห่เอ่ย ก่อนจะแกะมือของนางที่กุมมือเขาแน่นออก

           "ไม่ มาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกัน" นางไม่ย่อมทิ้งเขา เอื้อมมือบางไปเกาะกุมมือเขาเอาไว้อีกครั้ง 

          "ไม่ต้องมีใครไปไหนทั้งนั้นแหละ!!!" เสียงเหี้ยมดังขึ้น 

           พวกมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว ถ้าหลิวซือนัวไม่ปล่อยเขาและหนีไปคนเดียวก็จะไม่ทันการแล้ว

             "ไปด้วยกัน ต้องไปด้วยกัน" 

            ยังไงนางก็ไม่ยอมปล่อยเขาอยู่ดี ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไปพวกเราต้องถูกจับแน่ 

             ในชีวิตนี้แม้จะมีหลายเรื่องที่ยังน่าเสียดายอยู่ก็เถอะ แต่อวี้หนานไห่กลับคิดว่าตนคงไม่เสียดายมันเท่าไหร่นักหรอก ถ้าจะต้องเลือกโดดลงไปข้างด้านล่างนั่นเพื่อให้นางรอด

            ในเวลาต่อมา เขาตัดสินใจกระโดดลงไปทันที 

           ภาพที่เจ้าของร่างซีดเซียวอันคุ้นตาค่อย ๆ ล่วงตกลงไปที่น้ำตก ด้านล่างทำเอาหลิวซือนัวตะลึงค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างกายของนางจะพุ่งไป หมายจะคว้าตัวเขาเอาไว้โดยไม่ทันได้คิดถึงอันตรายเบื้องหน้า  นั้นทำให้นางเสียหลักจนไม่สามารถทรงตัวได้อีก ร่างบางล่วงลงไปเช่นเดียวกับเขาในเวลาต่อมา

          ทั้งสองคนดิ่งตามกันลงไปด้านล่างของน้ำตกอันเย็นยะเยือก ดำดิ่งลง สู่ห้วงลึกของสายน้ำที่ไม่รู้ว่าไปสิ้นสุด ณ ที่ใด...