LOGINแก่นกายใหญ่ถูไถที่ปากทางเข้าก่อนจะกดจ่อที่รูเล็กๆ ที่แสนยั่วใจตรงหน้า เบรย์เดนใช้มือแหวกรอยแยกของ
แดเนียลขยันแวะเวียนมาหากัญนิฐาทุกวันช่วงเช้าเขาจะมาทักทายเธอพอตอนกลางวันก็ไปนั่งกินข้าวกับเธอ พอตกเย็นก็อาสาไปส่งเธอแต่เธอไม่ยอมไปด้วย เขาทำวนเวียนมันอยู่ทุกวันเขาถือคติที่ว่า 'ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก'"นี่! คุณแดเนียลคะ เลิกวุ่นวายกับฉันได้แล้ว" เธอชักรำคาญที่ไม่ว่าจะเช้ากลางวันเย็นก็เห็นหน้าเขาตลอด แถมก่อนนอนยังโทรไปหาเธอทุกวันจนเธอต้องบล็อกเบอร์เขาไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาเบอร์มาจากไหน"ไอไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" หนุ่มฝรั่งทำหน้าตาทะเล้นใส่เธอแถมแทนตัวเองว่าไอและเรียกเธอว่ายู"การที่คุณมาเกาะแกะฉันสามเวลาแบบนี้มันน่ารำคาญนะคะ""ก็ไออยากอยู่ใกล้ยูนี่นา""แต่ฉันไม่ค่ะ""แต่ไออยาก""โอ๊ย! คุณนี่! เอาเวลาไปทำงานทำการไป" หญิงสาวเริ่มเหวี่ยงเธอยืนท้าวเอวเสียงดังใส่เขาแต่ชายหนุ่มกลับยืนยิ้มแป้น"ยิ้ม? ยิ้มทำไม""ก็ชอบเวลายูโมโหไง""บ้าหรือเปล่าคะ หลบเลยค่ะฉันจะไปทำงาน" ร่างบางผลักเขาให้หลบ ก่อนจะเดินไปทำงาน ตอนนี้เธอต้องทำงาน กินข้าว กลับบ้านคนเดียวเพราะหัวหน้ามาบอกกับเธอว่าลัลนาเพื่อนสนิทของเธอลาออกไปแล้ว
แก่นกายใหญ่ถูไถที่ปากทางเข้าก่อนจะกดจ่อที่รูเล็กๆ ที่แสนยั่วใจตรงหน้า เบรย์เดนใช้มือแหวกรอยแยกของกลีบกุหลาบให้อ้าออกแล้วจับแก่นกายใหญ่สอดเข้าไปอย่างยากลำบาก"โอ๊ย!!..เบาค่ะ..โอ๊ย!!" คนตัวเล็กนอนจิกเกร็งนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ทั้งเจ็บทั้งจุกทั้งแน่นเหมือนจะฉีกขาด"อีกนิด..อ๊าส์" ถึงจะบอกอีกนิดแต่ที่จริงไม่นิดเลยด้วยซ้ำ แก่นกายใหญ่เพิ่งจะเข้าไปได้แค่ส่วนหัวยังเหลืออีกเยอะกว่าจะดันเข้าไปหมด"อู๊ย..เจ็บ..ไม่เอา..อ๊า" ยิ่งเขาดันมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น มังกรใหญ่มุดเข้าถ้ำอย่างลำบากยากเย็นแต่ก็พยายามจนถึงที่สุด"อย่าเกร็งสิ..ซี้ด!" ไม่ใช่แค่เธอที่เจ็บเขาเองก็ปวดไม่น้อยก็ของเธอเล่นตอดรัดแน่นจนเขาเจ็บ"ก็มันเจ็บ!..โอ๊ย" คนตัวเล็กตะคอกกลับเสียงดังเธอเจ็บจนแทบจะตายแต่เขากลับบอกให้เธออย่าเกร็ง ก็มันเจ็บจนต้องเกร็ง"ฉันรู้ๆ ..ใจเย็นก่อนนะ..อ๊าส์" เบรย์เดนใช้มือปิดตาเธอไว้ ก่อนจะตัดสินใจดันเข้าพรวดเดียวจนสุดทาง"โอ๊ย!..ฉีกแน่ๆ ..โอ๊ย" ร่างบางร้องเสียงดังแถมยังคิดว่าส่วนนั้นมันต้องฉีกแน่ๆ ภายในอึดอัดคับแน่นในท้องจนหายใจไม่ทั
เบรย์เดนขับรถพาเธอมาที่ห้างของตัวเองเพื่อซื้อเสื้อผ้าและของใช้ให้เธอ"ร้านนี้แล้วกันสวยดี" พูดจบก็จูงมือคนตัวเล็กเข้าร้านแบรนด์ดังทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ทั้งคู่ ใครจะคิดว่าประธานสุดหล่ออย่างเขาจะพาผู้หญิงที่แต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงขายาวมาเดินซื้อของแบบนี้เพราะปกติเขาจะควงเหล่าไฮโซหรือไม่ก็นางแบบที่แต่งตัวดูดีกว่าเด็กกะโปโลคนนี้"ไม่เอาค่ะมันแพงไป" เขย่งตัวกระซิบข้างหูเขาเบาๆ ไม่กล้าพูดดังให้พนักงานได้ยิน"ไม่แพงหรอกมาเถอะ" พูดจบก็ดึงเธอเข้าไปในร้านที่มีเสื้อผ้าเรียงรายกันอยู่อย่างสวยงาม ซึ่งเป็นร้านที่เธอเห็นอยู่ทุกวันแต่ไม่เคยคิดจะเข้าเพราะไม่มีเงิน"ชอบชุดไหน" ร่างบางมองจนรอบร้านเธอไม่ชอบเลยสักชุดไม่ใช่ชุดไม่สวยแต่เธอแค่ไม่ชอบใส่กระโปรง"ไม่ชอบเลยค่ะมีแต่กระโปรงทั้งนั้นเลย""เลือกสักชุดสองชุดสิ เผื่อเอาไว้ออกงาน" เบรย์เดนบอกกับเธอ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบแต่ตู้เสื้อผ้าควรมีชุดเดรสติดไว้บ้างก็ยังดี"ไปออกงานก็ใส่กางเกงยีนส์ธรรมดาก็พอค่ะ" ออกงานเหมือนกันแต่คนละความหมายลัลนาเข้าใจว่างานทั่วไปแบบที่เธอไปพวกงานแต่ง งานบวชอะไรแบบ
ในห้องนอนหรูเบรย์เดนนอนกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นแทบไม่ยอมให้เธอห่างกาย ลัลนาอยู่กับเขาตั้งแต่วันเกิดเรื่องนี่ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว และเขาก็ไม่ยอมให้เธอไปไหนแม้แต่ไปทำงานก็ไม่ให้ไปอ้างว่าตัวเองเป็นเจ้านายสั่งให้หยุดเธอก็ต้องหยุด ตลอดเวลาที่อยู่กับเขาเธอเชื่อใจเขาจนเล่าเรื่องของตัวเองให้เขาฟังเกือบทั้งหมดรวมถึงเรื่องที่แม่ทิ้งเธอไว้กับป้า เบรย์เดนฟังได้ทั้งวันไม่เบื่อถ้าเป็นเรื่องของเธอ"หนูต้องกลับบ้านแล้วค่ะ""ยังจะกลับไปที่นั่นอีกเหรอ""ถ้าไม่กลับแล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ""อยู่กับฉันไง อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ""ไม่ได้หรอกค่ะ หนูรอแม่กลับมาหาหนู สักวันต้องกลับมาแน่ๆ" ร่างบางยิ้มอย่างมีหวัง"ลัน ถ้าแม่เธอจะกลับมาเขาคงกลับมานานแล้ว อีกอย่างเขาคงไม่ทิ้งเธอไว้ที่บ้านหลังนั้นหรอกนะ" เบรย์เดนพูดให้เธอยอมรับความจริงแม้มันจะทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม"หนูรู้ค่ะ หนูก็แค่หวังว่าสักวันแม่จะกลับมา" ใบหน้าสวยสลดลง นัยน์ตาเศร้าจนเห็นได้ชัด"ถ้าเธออยากเจอแม่ฉันจะตามหาให้ แต่มีข้อแม้ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่กับฉันอย่ากลับไปบ้านหลังนั้นอีกเล
แปดปีที่แล้ว...เด็กหญิงอายุเพียงแค่สิบสามปีกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนอนของตัวเองโดยที่ไม่ได้ระแวงระวังภัยจากด้านหลังหมับ! มือหนาคว้าเข้าที่หน้าอกของเด็กสาวที่กำลังเริ่มมีเนินขึ้นมาก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ"ปล่อยหนูนะ!" เด็กหญิงตัวเล็กพยายามปัดมือใหญ่ของผู้เป็นพ่อเลี้ยงออกเพราะรู้สึกเจ็บหน้าอกที่กำลังเริ่มขยายใหญ่จากสรีระของเด็กผู้หญิงที่กำลังโต"อย่าเสียงดังสิ! เดี๋ยวแม่ก็มาได้ยินหรอก" เสียงของผู้เป็นพ่อเลี้ยงข่มขู่ลูกสาวที่ตนเองไม่ได้มองเป็นลูกเสียด้วยซ้ำ"แม่! ช่วยด้วย!" กัญนิฐาตะโกนเรียกแม่เสียงดังหวังให้แม่มาได้ยิน"บอกให้เงียบไง" มือหนาปิดปากเล็กๆ ของเด็กสาวเอาไว้แน่น"อื้อ!""อะไรยัยกล้วย" เสียงผู้เป็นแม่ถามลูกสาวที่ร้องเรียกเสียงดังลั่นบ้าน"ไม่มีอะไรที่รักผมเล่นกับลูกอยู่น่ะ" พ่อเลี้ยงตะโกนตอบภรรยาของตัวเองที่ทำท่าจะเดินขึ้นมา"งั้นเหรอคะ ฉันทำกับข้าวเสร็จพอดี เลิกเล่นแล้วลงมาได้แล้วค่ะ" ผู้เป็นแม่ตะโกนบอกเพราะคิดว่าสามีใหม่กำลังเล่นกับลูกสาวของตัวเองจริงๆหลังจากเหตุการณ์วันนั
เบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
เอี๊ยด! เสียงเบรกรถดังลั่น จนทำให้สองคนที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่หันไปมองตามเสียง ลัลนาพยายามแกะมือของชายตรงหน้าออกเพื่อจะหนี แต่ก็โดนชายคนเดิมดึงเอาไว้อีกครั้ง"ปล่อยนะ! ช่วยด้วยค่ะ" เสียงหวานตะโกนเผื่อคนในรถจะได้ยิน และแล้วพระเจ้าก็ฟังเสียงของเธอ ร่างหนาของชายคนหนึ่งก้าวลงจากรถยนต์หรูฝั่
พรึ่บ! เสียงประตูถูกเปิดโดยร่างใหญ่ของลูกน้องคนสนิทที่เปิดพรวดพราดเข้ามาเสียงดัง"นายครับ ผมได้เรื่องมาแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้าห้องมาด้วยสภาพอิดโรยเพราะไม่ได้นอนทั้งคืนต้องไปตามหาคนที่เจ้านายต้องการ เขาไปขอดูกล้องวงจรปิดเพื่อดูเลขทะเบียนรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นแล้วก็ต้องไปสืบหาเจ้าของ
ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-นอร์เวย์สูงโปร่ง ใบหน้าคมออกไปทางเอเชียเสียมากกว่า พ่อของเขาเป็นนักธุรกิจชาวไทยที่ขยายสาขาของห้างสรรพสินค้าไปยังประเทศนอร์เวย์ จนได้พบรักกับหญิงสาวชาวนอร์เวย์ทั้งคู่แต่งงานกันจนมีเบรย์เดนขึ้นมา พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปแล้วแต่ทั้งคู่ก็ทิ้งทรัพย์สมบัติเอาไว้มากมายแถมด้วยธุรกิจทำเ
ร่างบางเลิกงานมาเดินตลาดซื้อของกลับบ้านขาเรียวก้าวฉับๆ เดินเข้าซอยในชุมชนสลัมด้วยความเคยชิน น้ำในคลองสองข้างทางมีแต่ขยะ ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วแต่ก็ไร้ซึ่งการพัฒนาหรือดูแลแต่อย่างใดเพราะที่นี่คือ..สลัม"ลัน ขอเงินหน่อย" ขาเรียวเดินยังไม่ทันถึงบ้านก็โดนลูกชายของป้ามาแบมือขอเงินเธออีกแล้ว







