ตอนที่5

ร่างบางเลิกงานมาเดินตลาดซื้อของกลับบ้านขาเรียวก้าวฉับๆ เดินเข้าซอยในชุมชนสลัมด้วยความเคยชิน น้ำในคลองสองข้างทางมีแต่ขยะ ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วแต่ก็ไร้ซึ่งการพัฒนาหรือดูแลแต่อย่างใดเพราะที่นี่คือ..สลัม

"ลัน ขอเงินหน่อย" ขาเรียวเดินยังไม่ทันถึงบ้านก็โดนลูกชายของป้ามาแบมือขอเงินเธออีกแล้ว

"จะเอาจากไหนล่ะ ฉันให้แม่แกไปหมดแล้วไง" ลัลนาโบ้ยไปให้ผู้เป็นป้า

"แม่เอาไปลงวงไพ่หมดแล้ว จะเอาไปซื้อข้าวกิน" เด็กหนุ่มแบมือขอเงินเธออ้างจะเอาไปซื้อข้าวกิน แต่ที่จริงจะเอาไปเลี้ยงสาวที่ซ้อนท้ายมาด้วย

"ฉันซื้อกับข้าวมาเยอะแยะกลับไปกินที่บ้าน" ลัลนาเดินหนี แต่ก็โดนรถของลูกชายป้าขวางไว้อีก

"นี่! ให้สักทีเถอะเจ๊ ลีลาอยู่ได้น่ารำคาญ!" เสียงเด็กผู้หญิงอายุน้อยกว่าเธอหลายปีโวยวายขึ้นมา เมื่อลัลนาไม่ยอมให้เงินแฟนของตนเองสักที

"เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมายุ่งวุ่นวายกับฉัน กลับไปตั้งใจเรียนหนังสือไป สงสารพ่อแม่ซะจริงไอ้แบงค์แกพาแฟนแกไปเลยนะแล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"ร่างบางชี้หน้าว่าเด็กผู้หญิงที่บังอาจมาว่าเธอ ถึงลัลนาจะชอบตามน้ำตามคนอื่น แต่เธอก็ไม่ยอมให้เด็กที่ไหนไม่รู้มาว่าได้ อายุน้อยกว่าตั้งหลายปีไม่เคารพไม่ว่า แต่ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเธอ

"น่าโมโหจริงเชียว เอาเวลาไปเรียนหนังสือจะดีซะกว่า" เมื่อเดินหนีออกมาได้เธอก็บ่นตลอดทาง รู้สึกโชคดีขึ้นมาทันทีที่เธอไม่เป็นแบบนั้นตอนสมัยมัธยมเพราะต้องทำงานหาเงินเรียนจนไม่มีเวลาไปรวมกลุ่มกับเพื่อน เธอแทบไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำ

"ไอ้แบงค์ ผู้หญิงคนนั้นพี่สาวมึงเหรอวะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายที่อายุมากสุดในกลุ่มสิงห์นักบิดถามขึ้น

"ครับพี่โต ลูกของน้องสาวแม่เอามาทิ้งไว้ชื่อลัน" เด็กหนุ่มตอบอย่างละเอียดเมื่อโดนคนที่เป็นหัวหน้าและอายุมากสุดของกลุ่มถาม

"สวยดีนี่หว่า มีแฟนหรือยังวะพี่สาวมึงน่ะ" แกล้งลองเชิงถามลูกสมุนที่มีพี่สาวสวยจนน่าสนใจ

"ไม่มีหรอกพี่โต แต่ว่าแม่ชอบพูดว่ามันทำงานขายตัว" เด็กหนุ่มพูดไปตามที่ได้ยินจากแม่ของตนเอง

"แบบนี้ก็แจ่มสิวะ" แบบนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลาหว่านล้อมแค่ให้เงินก็ได้มานอนครางใต้ร่างอย่างง่ายๆ

ลัลนาเดินบ่นจนถึงบ้านสังกะสี หน้าต่างปิดหมดสนิททุกบานเธอรู้ได้ในทันทีว่าในบ้านกำลังตั้งวงเล่นไพ่กันแน่นอน

"แกล้งโทรเรียกตำรวจให้มาจับดีมั้ยเนี่ย" ยืนพูดคนเดียวก่อนจะเดินเข้าบ้าน สภาพในบ้านไม่ต่างจากบ่อน ไม่ได้มีแค่วงเดียว แต่มีถึง 3 วง ทั้งไพ่ ไฮโล น้ำเต้าปูปลา

"อีลัน! กลับมาแล้วเรอะ ซื้ออะไรมากินบ้างวะกูหิว" เสียงป้าเรียกเธอเสียงดัง

"ปลาเผากับกุ้งอบวุ้นเส้น" ชูถุงของกินให้ป้าดู เธอซื้อปลาเผาตัวละ 120 กับกุ้งอบวุ้นเส้นถุงละ 50 ที่ตลาดกลับมากิน อยากจะกินปลาเผาตัวใหญ่แบบร้านอาหารในห้าง แต่ตัวละเป็นพันเธอคงได้กินแค่หาง

"ตักข้าวมาให้กูด้วย หิวไส้แทบขาด" กวักมือเรียกใช้หลานให้ยกกับข้าวมาให้ ลัลนาถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปหลังบ้านตักข้าว แกะปลา ตักกุ้งอบวุ้นเส้นใส่จานให้ป้า

"เย็นแล้วนะป้า เลิกได้แล้ว" บ้านเธอเริ่มจะเป็นบ่อนขึ้นทุกวัน

"มึงเงียบไปเลย กูกำลังมือขึ้น มึงจะไปไหนก็ไป" ร่างบางเหนื่อยใจ ทำไมแม่ถึงมาทิ้งเธอไว้ในที่แบบนี้ อาจจะเป็นเพราะป้าเป็นญาติคนเดียวที่แม่เหลืออยู่ ลัลนาปลงกับชีวิตที่ต้องวนเวียนอยู่กับสถานที่แบบนี้ ตั้งแต่จำความได้เธอเคยเป็นเด็กส่งยาโดยไม่รู้ตัวเพราะความเป็นเด็กใครใช้ให้ทำอะไรก็ทำไปหมด พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เธอโดนใช้ให้ทำมันผิด แต่ก็ยังดีที่เธอไหวตัวทันไม่อย่างนั้นเธอคงได้ไปอยู่สถานพินิจตั้งแตเด็ก

"อีลัน!" เสียงแหลมตะโกนดังเข้ามาในห้องที่เหมือนไม่ใช่ห้องของเธอ ลัลนาถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปหาผู้เป็นป้า

"อะไรจ๊ะ"

"เอาจานข้าวไปเก็บ กูอิ่มแล้ว" ชี้ไปยังจานข้าวที่ไร้แม้กระทั่งเศษข้าวแล้วสับไพ่ในมือต่อด้วยความชำนาญ ลัลนาก้มลงไปเก็บจานข้าวแล้วเดินเข้าหลังบ้านเตรียมจะเข้าห้องนอน แต่ก็โดนเรียกอีกครั้ง

"อะไรอีกป้า"

"กูเรียกไม่ได้เลยหรือไง ไปหยิบน้ำให้กูหน่อย น้ำหมดแล้วเห็นมั้ย" ลัลนาเริ่มสงสัยแล้วว่าป้าของเธอเป็นเจ้ามือวงไพ่หรือเป็นเจ้านายของเธอกันแน่ สั่งแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย ตัวเองแทบไม่ได้ทำอะไรเองเลย บ่นในใจแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ขืนเถียงหรือโต้กลับไปมีหวังได้ทะเลาะกันไม่จบ