ตอนที่6

ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-นอร์เวย์สูงโปร่ง ใบหน้าคมออกไปทางเอเชียเสียมากกว่า พ่อของเขาเป็นนักธุรกิจชาวไทยที่ขยายสาขาของห้างสรรพสินค้าไปยังประเทศนอร์เวย์ จนได้พบรักกับหญิงสาวชาวนอร์เวย์ทั้งคู่แต่งงานกันจนมีเบรย์เดนขึ้นมา พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปแล้วแต่ทั้งคู่ก็ทิ้งทรัพย์สมบัติเอาไว้มากมายแถมด้วยธุรกิจทำเงินเป็นพันล้านไว้ให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวได้สืบทอดต่อไป

"จะไม่เจอจริงเหรอวะ" พูดบ่นพร้อมกับเลื่อนนิ้วบนจอโทรศัพท์เพื่อหาเธอคนนั้น เขาตามหาเธอมา 3 วันแล้วแต่ก็ยังไม่เจอสักที

"โว้ย! ทำไมไม่เจอวะเนี่ย!" เลื่อนหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนโมโหอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

"หรือว่าจะจ้างนักสืบดี แต่เราไม่มีรูปเธอด้วยซ้ำ โว้ย!น่าโมโห" ชายหนุ่มขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

"นายครับมูลนิธิที่นายบริจาคเงินไปเมื่อสัปดาห์ก่อนส่งของสมนาคุณมาให้ครับ" คนสนิทอุ้มตุ๊กตาหมาและแมวพร้อมจดหมายแนบไว้ มาวางให้เจ้านายที่โต๊ะทำงาน เบรย์เดนชอบสัตว์มากแต่ไม่สามารถเลี้ยงได้เพราะเขาแพ้ขนสัตว์ขั้นรุนแรง สิ่งที่เขาทำได้คือการบริจาคเงินครั้งละหลายแสนบาทให้มูลนิธิช่วยเหลือหมาแมวจรจัดตามสถานที่ต่างๆ

"เอาไปวางไว้ที่เดิม" เขาสั่งเลขาให้เอาตุ๊กตาสัตว์ตัวที่เท่าไหร่ไม่รู้ไปวางไว้ในห้องเก็บสะสม ในห้องกว้างที่ควรมีเครื่องเพชรหรือของแบรนด์เนมราคาแพง กลับเต็มไปด้วยเจ้าตุ๊กตาหมาแมวหลายรูปแบบจนเต็มห้อง ทั้งหมดล้วนได้จากมูลนิธิต่างๆ ที่ส่งมาเพื่อขอบคุณ ในเมื่อเลี้ยงหมาแมวตัวจริงไม่ได้เบรย์เดนจึงเลือกเก็บเจ้าตุ๊กตาเหล่านี้เอาไว้แทน

"ฉันจะลงไปดูข้างล่างซะหน่อย" พูดจบก็เดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องไป ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลาเรียกความสนใจจากผู้คนได้ไม่น้อย บางคนก็รู้จักเขาในฐานะนักธุรกิจพันล้าน แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่แน่นอนคือเขาเป็นที่น่าสนใจของสาวๆ เพราะความหล่อของเขานั่นเอง

ลัลนากำลังรอรถเพื่อไปเข้าทำงานกะบ่าย รอแล้วรอเล่ารถก็ไม่มาสักทีเธอต้องเข้างานบ่ายโมง แต่นี่เที่ยงยี่สิบแล้วรถก็ยังไม่มีสักคัน

ครืน~ ครืน~

"ฮัลโหลค่ะ" มือเล็กหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย

'หนูลัน วันอาทิตย์นี้เจ๊จะชวนมาถ่ายแบบให้เจ๊หน่อยน่ะ พอดีนางแบบที่รับงานนางเพิ่งไปทำนมมายังไม่เข้าที่ ช่วยเจ๊หน่อยได้มั้ย" เจ๊ดาด้าสาวประเภทสองเป็นเจ้าของแบรนด์ชุดชั้นในเล็กๆ โทรมาขอความช่วยเหลือจากลัลนา เจ๊ดาด้าและเจ๊โบวี่ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันเลยรู้จักลัลนาไปด้วย

"กี่โมงคะเจ๊ หนูมีเรียนจนถึง 5 โมงเย็นเลยค่ะ" ถึงจะอยากรับงานแค่ไหนแต่การเรียนก็สำคัญ

'สัก 1 ทุ่มค่อยมาหาเจ๊ที่ร้านก็ได้จ้ะ เจ๊ไม่รีบ'

"งั้นก็ได้ค่ะ จ้างหนูแล้วห้ามยกเลิกนะคะ"

'ไม่ยกเลิกจ้ะ เจ๊โอนเงินให้หนูล่วงหน้าเลยแล้วกัน รูปของหนูคราวก่อนในเพจเจ๊ได้ยอดคนถูกใจเยอะที่สุดเลยด้วย ขนาดไม่เห็นหน้านะเนี่ย' เจ๊ดาด้าร่ายยาวก่อนจะวางสายไป ลัลนาเปิดเข้าแอพพลิเคชันที่นานๆ ครั้งจะได้เข้าทีเพื่อไปดูให้เห็นกับตาว่ารูปของเธอมีคนกดถูกใจเยอะเหมือนที่เจ๊ดาด้าพูดหรือเปล่า

"ดีนะที่เจ๊ดาด้าลงแบบไม่เห็นหน้า" ลัลนาบ่นอุบอิบโชคดีที่ส่วนใหญ่รูปในร้านของเจ๊ดาด้าจะไม่ค่อยเปิดเผยหน้าของนางแบบ ลัลนาถอนหายใจให้กับชีวิตของตัวเองเธอทำงานตัวเป็นเกลียวแต่ไม่เคยได้ใช้เงินของตัวเองมาซื้อของที่อยากได้เลย เธอก็เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่ชอบของสวยงาม แต่เพราะเงินไม่เอื้ออำนวยขนาดโทรศัพท์ที่ใช้ทุกวันนี้ยังต้องซื้อเครื่องมือสองมาใช้

"สู้นะลัน! สักวันต้องเป็นวันของแกบ้างสิ" เธอไม่ใช่คนอ่อนแอเจ้าน้ำตาที่จะมาร้องไห้แล้วมีผู้ชายหล่อรวยมาขอเธอแต่งงาน เธอก็แค่คนธรรมดาที่สู้ชีวิตทำงานแลกเงิน เรื่องแฟนเธอไม่สนใจหรอกเธอไม่ชอบพึ่งพาใครต่อให้ตัวเองจนแค่ไหนก็ตาม

ลัลนาถึงที่ทำงานทันเวลาพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกินเรียกได้ว่าตรงต่อเวลา เธอตอกบัตรเข้าทำงานในเวลา 13 นาฬิกาเป๊ะ

"แหม! ตรงเวลาเชียวนะ" เพื่อนร่วมงานที่ไม่ค่อยจะถูกขี้หน้ากันสักเท่าไหร่ว่าแซะทันทีที่ลัลนาตอกบัตรเข้างานตรงเวลาไม่ขาดไม่เกิน

"จ้ะ" คำตอบสั้นๆ แต่กลับดูเหมือนกำลังยั่วโมโหฝ่ายตรงข้าม เธอกับเพื่อนร่วมงานคนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ถูกหน้ากันแต่เคยมีเรื่องกันจนถึงขั้นจะตบตีมาแล้ว

"อีลัน! มึงกวนตีนกูเหรอ"

"อะไรจ๊ะพี่ตุ๊กแก อุ๊ย! ตุ๊กติ๊กใครไปกวนพี่จ๊ะ" ยิ่งร่างบางทำเป็นเรียกชื่อผิดก็ยิ่งยั่วโมโหเข้าไปใหญ่

"อีลัน! อยากโดนตบหรือไง"

"กล้วยจ๋า ดูสิพี่ตุ๊กแก อุ๊ย! ตุ๊กติ๊กจะตบลันแหละ" ลัลนาหันไปเกาะแขนเพื่อนร่วมงานคนสนิทที่ได้ชื่อว่าเป็นมือตบแห่งศตวรรษและเป็นคนที่คู่อริของเธอไม่กล้ายุ่งด้วย

"ฝากไว้ก่อนเถอะอีลัน!" อีกฝ่ายชี้หน้าเธอแล้วเดินหนีไป ลัลนายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ

"แกนะแกเห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย" เพื่อนสาวคนสนิทบ่นทันที

"ก็กล้วยของลันเก่งที่สุดเลย" ลัลนาออดอ้อนใส่กัญนิฐาหรือกล้วยเพื่อนสนิทที่ทำงานคนเดียวที่เธอมี

"พอๆ ไม่ต้องมาอวยฉันเลย แกก็ชอบไปหาเรื่องอีเจ๊ตุ๊กแกนั่นอยู่เรื่อย"

"ลันไม่ได้หาเรื่องสักหน่อย มนุษย์ป้านั่นมาหาเรื่องลันเองนะ กล้วยไม่เชื่อลันเหรอ" ลัลนาอ้อนเพื่อนสนิทพร้อมทำตาปริบๆ แต่ว่าคนอย่างกัญนิฐารู้นิสัยเพื่อนดีจึงไม่ค่อยคล้อยตามสักเท่าไหร่

"ฉันไม่หลงกลตาลูกหมาของแกหรอกนะ ไปเข้างานได้แล้วเดี๋ยวได้โดนตัดเงินจริงๆ" สองเพื่อนซี้เดินกอดคอกันเข้างาน กัญนิฐากับลัลนามีชีวิตที่ไม่ค่อยต่างกันนักคือต้องทำทุกอย่างเพื่อหาเงินกัญนิฐาลาออกจากมหาวิทยาลัยตอนปี 2เพราะเกือบโดนพ่อเลี้ยงข่มขืน แม่แท้ๆ ที่มาเห็นจึงไล่เธอออกจากบ้าน จนต้องมาหางานทำเลี้ยงตัวเองและส่งน้องชายอีกคน

"ลัน วันนี้เธอไปอยู่แผนกของสดเหมือนเดิมนะ" หัวหน้างานเดินมาสั่งงานแล้วจากไป

"เดี๋ยวฉันทำเอง แกทำที่นี่แหละไปแผนกนั้นเดี๋ยวก็ได้ไปทะเลาะกับพวกเจ๊ตุ๊กแกอีก" กัญนิฐาแลกงานกับเพื่อน แม้จะรู้ว่าถ้าหัวหน้ารู้คงโดนบ่นแต่เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องไปมีเรื่องกับคนอื่นอีก

"ขอบคุณนะจ๊ะกล้วยจ๋า จุ๊บๆ" ลัลนากระโดดกอดคอแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาของเพื่อนสนิท กัญนิฐาได้แต่ทำหน้าเอือมๆ แต่ก็ชินเสียแล้ว ลัลนาทำงานแทนเพื่อนที่แผนกคิดเงินแต่ช่วงนี้คงเช้าเกินไปลูกค้าเลยยังไม่ค่อยมีทำให้เธอไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่

"อันนี้แยกถุงให้ฉันด้วยนะ แยกอันนี้ด้วยแล้วก็อันนี้" ลูกค้ามาคิดเงินคนแรกก็ต้องพบเจอกับความยุ่งยาก แต่เพราะหน้าที่ทำให้เธอต้องยิ้มรับทุกสถานการณ์ทั้งที่ในใจอยากกรี๊ดแทบตาย

"ทั้งหมด 3,650 บาทค่ะ"

"จ่ายเป็นบัตรเครดิตนะคะ รบกวนรอสักครู่ค่ะ" ลัลนาทำงานอย่างชำนาญไม่มีบกพร่อง ลูกค้าคนแรกผ่านพ้นไปได้ด้วยดีและตลอดทั้งวันเธอต้องเจอกับลูกค้าที่เรื่องมากอีกเป็นสิบๆ คน

"เลิกงานแล้ว ทำไมสารรูปดูไม่ได้แบบนี้เนี่ย" กัญนิฐาถามขึ้นเพราะสภาพของลัลนาไม่ต่างจากคนที่เพิ่งไปออกรบมาหัวฟูและมีสีหน้าอิดโรย

"วันนี้เจอแต่ลูกค้าที่น่าปวดหัวทั้งนั้นเลย" ลัลนาบ่นอุบอิบเบาๆ เหมือนกลัวคนอื่นได้ยินทั้งที่ตอนนี้ห้างกำลังจะปิด เหลือแค่พนักงานเท่านั้น

"เอาเถอะก่อนกลับไปกินจิ้มจุ่มมั้ย เจ๊มายด์ชวนตั้งแต่เช้าเห็นบอกจะเลี้ยงเพราะถูกหวย"

"กินๆ วันนี้ไม่ได้รับงานเพิ่มด้วยไปๆ" ลัลนากลับมามีพลังอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าจะได้กินของฟรีจากเพื่อนร่วมงาน สองเพื่อนซี้จูงมือกันไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ลัลนาจัดการกับผมเผ้าตัวเองให้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นจากเดิม

"ช้าจริงๆ สองคนนี้ เดี๋ยวเจ๊ก็ทิ้งซะเลย" เพื่อนร่วมงานที่จะเลี้ยงจิ้มจุ่มยืนคอยหน้าห้องน้ำและบ่นทั้งคู่ที่ชักช้า

"อย่าใจร้ายเลยนะคะท่านเจ้าภาพ ว่าแต่เจ๊ถูกหวยกี่บาทเนี่ยทำไมรวยจัง" ลัลนาเข้าไปเกาะแขนแล้วทำหน้าอ้อนๆ

"ไม่เยอะหรอก ก็แค่2หมื่นนิดๆ งวดหน้าสงสัยต้องไปขูดที่เสาต้นเดิมซะแล้ว"

"ถูกอีกเยอะๆ ก็ดีนะเจ๊ จะได้เลี้ยงพวกหนูอีก" กัญนิฐาเข้ามาสมทบด้วยเพราะรู้ว่าพี่ที่ทำงานคนนี้เซียนมากเรื่องหวย เสาต้นไหนที่เขาว่ามีของ เสาต้นนั้นไม่รอดพ้นเจ๊มายด์แน่นอน พนักงานประมาณ 5 คนพากันไปกินจิ้มจุ่มข้างทางที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่สำหรับคนหาเช้ากินค่ำแบบพวกเธอแค่นี้ก็มีความสุขแล้วไม่จำเป็นต้องกินสเต๊กราคาแพงหรือพิซซ่าร้านหรูหราแค่นี้ก็พอใจแล้ว