ตอนที่10 (2)

เอี๊ยด! เสียงเบรกรถดังลั่น จนทำให้สองคนที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่หันไปมองตามเสียง ลัลนาพยายามแกะมือของชายตรงหน้าออกเพื่อจะหนี แต่ก็โดนชายคนเดิมดึงเอาไว้อีกครั้ง

"ปล่อยนะ! ช่วยด้วยค่ะ" เสียงหวานตะโกนเผื่อคนในรถจะได้ยิน และแล้วพระเจ้าก็ฟังเสียงของเธอ ร่างหนาของชายคนหนึ่งก้าวลงจากรถยนต์หรูฝั่งคนขับพร้อมเดินตรงมาทางเธอ

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยหนูด้วย" ลัลนารีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเขาทันที

"ปล่อยมือเธอซะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ

"เสือกอะไร ผัวเมียจะคุยกัน" ชายที่จับมือเธออยู่ว่าประกาศว่าตัวเองเป็นสามีของเธอ ทำให้ลัลนาส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ใช่นะคะ หนูไม่รู้จักเขาเลยหนูยังไม่มีแฟน เขาไม่ใช่ผัวหนูแน่นอนค่ะ" ลัลนาเถียงกลับเสียงดังฟังชัด แต่คำตอบของเธอทำให้คนที่เข้ามาช่วยเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบหุบยิ้มทำหน้าเคร่งขรึมต่อ

"ปล่อยมือแกซะ"

"ไม่โว้ย! กูเจอนังนี่ก่อนมึงมายุ่งทำไม"

"ผู้หญิงเขาไม่สนใจยังจะหน้าทนอยู่ได้" ปากคอแสนเราะร้ายของคนที่เข้ามาช่วยเอ่ยออกมาทำเอาคนที่ได้ยินแทบสะอึก

"พี่ชาย หน้าตาก็ดีไปหาแฟนสักคนยังได้เลยปล่อยหนูไปเถอะนะ หนูยังต้องเรียนยังมีอนาคตอีกไกล" ลัลนาพยายามเกลี้ยกล่อมคนที่บีบแขนเธอแน่น

"โว๊ะ! น่ารำคาญซะจริงไม่ได้จะเอาฟรีซะหน่อย ไม่เอาก็ได้วะ อยากได้นักมึงเอาไปเลยไป!" ชายตรงหน้าสะบัดแขนเธอออกอย่างแรง จนร่างเล็กปลิวไปหาชายอีกคนก่อนที่จะเดินไม่สบอารมณ์จากไป

"ขอบคุณนะคะที่มาช่วย" ร่างบางรีบยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณชายที่เข้ามาช่วย เธอดูจากรูปร่างหน้าตาของเขาแล้วเดาได้ว่าคงอายุมากกว่าเธอหลายปี

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

"นั่นแหละค่ะ ถ้าคุณไม่จอดรถลงมาช่วยหนูคงแย่แน่ๆ" ลัลนาเอ่ยออกมา ชายหนุ่มยืนทำหน้าเข้มพยายามไม่ยิ้ม ทั้งที่ในใจอยากจะยิ้มกว้างๆ แล้วดึงเธอเข้ามากอดเสียตอนนี้ แต่ทำไม่ได้เขาต้องสะกดใจเอาไว้

"เป็นสาวเป็นนางกลับบ้านดึกดื่นมันอันตรายนะรู้ไหม"

"หนูทราบค่ะ แต่ทุกครั้งก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ วันนี้คงเป็นวันซวยของหนูเอง" ลัลนายิ้มหวานให้เขา แล้วทำเหมือนกับว่าไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เธอไม่ได้มีความตกใจกลัวให้เขากอดปลอบเลยสักนิด

"งั้นหนูกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณอา" เสียงหวานกล่าวลาแต่ประโยคหลังทำเอาอีกคนหน้าชา หน้าตาเขาดูเหมือนน้องของพ่อเธองั้นหรือ

"นี่! ฉันยังไม่แก่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ มาเรียกคุณอาได้ยังไง" รีบโต้แย้งทันควันยังไม่อยากจะเป็นน้องพ่อของเธอตอนนี้ เขายังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อยอย่างน้อยเรียกพี่ก็ยังดีกว่าคุณอานั่นแหละ

"อ้าว! แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะคะ"

"ฉันชื่อเบรย์เดน จะเรียกบรูคก็ได้" เบรย์เดนแนะนำตัวเองอย่างภาคภูมิใจ คิดว่าถ้าเธอได้ยินชื่อนี้คงคุ้นหูบ้างเพราะเขาเองก็ค่อนข้างมีชื่อเสียง คนตัวโตยืนยืดอกอย่างมั่นใจว่าเธอต้องตกใจเป็นแน่เมื่อได้ยินชื่อของเขา

"ชื่ออย่างกับฝรั่ง แต่ก็ขอบคุณนะคะคุณบรูค" ลัลนาคิดว่าเขาเป็นคนไทยแท้เพราะหน้าตาของเขาออกไปทางเอเชียเสียจนไม่คิดว่าจะเป็นลูกครึ่ง

"อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งทีน่าจะเจอที่ที่ดีกว่านี้" ชายหนุ่มบ่นพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆ

"คุณพูดว่าอะไรนะคะหนูได้ยินไม่ชัด"

"เปล่าๆ ขึ้นมาสิเดี๋ยวฉันไปส่ง" ชายหนุ่มทำหน้าขรึมเอามือล้วงกระเป๋า

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูโบกแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ"

"มันดึกแล้ว สมัยนี้แท็กซี่ก็ไว้ใจไม่ได้ มาเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง" ลัลนาเองก็ไม่อาจไว้ใจเขาได้เต็มร้อยถึงเขาจะช่วยเธอไว้ แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ

"คือ..."

"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก มาเร็วๆ ฝนจะตกแล้วไปขึ้นรถ" สั่งเธอเสร็จสรรพก่อนจะหันหลังมายิ้มคนเดียวไม่ให้เธอเห็นราวกับคนบ้า

"จะไปไหม" เขาทำใบหน้าขรึมหันกลับมาถามเธออีกครั้ง ร่างบางมองท้องฟ้ามืดสนิทมีแค่ไฟจากยอดตึก ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามเขาไปที่รถแม้จะยังกลัวอยู่บ้างแต่เขาก็ดูไว้ใจได้นิดหน่อย

"บ้านอยู่ไหน" เมื่อขึ้นรถมาได้ เบรย์เดนก็เอ่ยถามเธอทันที

"ตรงไปสามไฟแดง เลี้ยวซ้ายสองซ้ายแล้วเลี้ยวขวาอีกหนึ่งครั้งเข้าซอยตรงไปสองกิโลแล้ว...."

"พอก่อน เลี้ยวเยอะแยะ คอยบอกทางแล้วกัน" ชายหนุ่มรีบห้ามเธอเอาไว้ เธอบอกทางเขาเร็วปานสายฟ้าขนาดนั้นใครจะไปจำได้

"ค่ะ คุณจะไม่ถามชื่อหนูหน่อยเหรอคะ" ลัลนานึกแปลกใจที่เขาไม่คิดจะถามชื่อเธอแม้แต่น้อย คนที่ขับรถอยู่กลืนน้ำลายเบาๆ ที่ไม่ถามเพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอชื่ออะไรดีที่ไม่เผลอเรียกออกไป

"ชื่ออะไรล่ะเธอน่ะ" แกล้งทำเป็นถามชื่อเธอเหมือนคนไม่รู้

"หนูชื่อลันค่ะ"

"ชื่อจริงล่ะ" แกล้งหลอกถามชื่อจริงเธอ เอาไว้สืบประวัติแบบเนียนๆ

"ลัลนาค่ะ อยากรู้ชื่อจริงไปทำไมคะ"

"เปล่า ไม่มีอะไร" ทำหน้าตายตอบไป แต่ในใจยิ้มแฉ่งแค่ชื่อจริงกับชื่อเล่นลูกน้องเขาคงทำงานง่ายกว่าเดิมและตอนนี้เขากำลังจะรู้ที่อยู่ของเธอในไม่ช้า

"ว่าแต่รถหรูจังเลยนะคะ ของคุณเหรอคะ"

"ปะ...เปล่าของเจ้านายน่ะ"

"คุณเป็นคนขับรถสินะคะว่าแล้วคุณไม่น่ามีรถหรูๆ แบบนี้ขับหรอกเนอะ" ร่างบางหันมายิ้มแฉ่งให้เขาแต่อีกคนกลับไปไม่เป็น หน้าเขาดูไม่มีราศีของผู้ดีเลยแม้แต่น้อยงั้นหรือ เธอถึงไม่เอะใจเลยสักนิด

"ชะ..ใช่เจ้านายให้ฉันยืมน่ะ"

"ใจดีจริงๆ เลยเจ้านายของคุณให้คนขับรถเอารถมาขับได้ด้วย" เธอเน้นคำว่า คนขับรถ ทำให้เบรย์เดนได้แต่หัวเราะแห้งๆ

"อ๊ะ ถึงซอยบ้านหนูแล้วจอดตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขับรถดีๆ นะคะคุณบรูค" ลัลนากล่าวลาเสร็จสรรพลงจากรถแล้วโบกมือให้เขา เบรย์เดนมองเธอเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่มืดสนิทจนสุดสายตาก่อนจะขับรถออกไปแม้ในใจยังเป็นห่วงอยากจะตามเธอไปก็ตาม