تسجيل الدخولเอี๊ยด! เสียงเบรกรถดังลั่น จนทำให้สองคนที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่หันไปมองตามเสียง ลัลนาพยายามแกะมือของชายตรงหน้าออกเพื่อจะหนี แต่ก็โดนชายคนเดิมดึงเอาไว้อีกครั้ง
"ปล่อยนะ! ช่วยด้วยค่ะ" เสียงหวานตะโกนเผื่อคนในรถจะได้ยิน และแล้วพระเจ้าก็ฟังเสียงของเธอ ร่างหนาของชายคนหนึ่งก้าวลงจากรถยนต์หรูฝั่งคนขับพร้อมเดินตรงมาทางเธอ "ช่วยด้วยค่ะ ช่วยหนูด้วย" ลัลนารีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเขาทันที "ปล่อยมือเธอซะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ "เสือกอะไร ผัวเมียจะคุยกัน" ชายที่จับมือเธออยู่ว่าประกาศว่าตัวเองเป็นสามีของเธอ ทำให้ลัลนาส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน "ไม่ใช่นะคะ หนูไม่รู้จักเขาเลยหนูยังไม่มีแฟน เขาไม่ใช่ผัวหนูแน่นอนค่ะ" ลัลนาเถียงกลับเสียงดังฟังชัด แต่คำตอบของเธอทำให้คนที่เข้ามาช่วยเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบหุบยิ้มทำหน้าเคร่งขรึมต่อ "ปล่อยมือแกซะ" "ไม่โว้ย! กูเจอนังนี่ก่อนมึงมายุ่งทำไม" "ผู้หญิงเขาไม่สนใจยังจะหน้าทนอยู่ได้" ปากคอแสนเราะร้ายของคนที่เข้ามาช่วยเอ่ยออกมาทำเอาคนที่ได้ยินแทบสะอึก "พี่ชาย หน้าตาก็ดีไปหาแฟนสักคนยังได้เลยปล่อยหนูไปเถอะนะ หนูยังต้องเรียนยังมีอนาคตอีกไกล" ลัลนาพยายามเกลี้ยกล่อมคนที่บีบแขนเธอแน่น "โว๊ะ! น่ารำคาญซะจริงไม่ได้จะเอาฟรีซะหน่อย ไม่เอาก็ได้วะ อยากได้นักมึงเอาไปเลยไป!" ชายตรงหน้าสะบัดแขนเธอออกอย่างแรง จนร่างเล็กปลิวไปหาชายอีกคนก่อนที่จะเดินไม่สบอารมณ์จากไป "ขอบคุณนะคะที่มาช่วย" ร่างบางรีบยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณชายที่เข้ามาช่วย เธอดูจากรูปร่างหน้าตาของเขาแล้วเดาได้ว่าคงอายุมากกว่าเธอหลายปี "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ต้องขอบคุณหรอก" "นั่นแหละค่ะ ถ้าคุณไม่จอดรถลงมาช่วยหนูคงแย่แน่ๆ" ลัลนาเอ่ยออกมา ชายหนุ่มยืนทำหน้าเข้มพยายามไม่ยิ้ม ทั้งที่ในใจอยากจะยิ้มกว้างๆ แล้วดึงเธอเข้ามากอดเสียตอนนี้ แต่ทำไม่ได้เขาต้องสะกดใจเอาไว้ "เป็นสาวเป็นนางกลับบ้านดึกดื่นมันอันตรายนะรู้ไหม" "หนูทราบค่ะ แต่ทุกครั้งก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ วันนี้คงเป็นวันซวยของหนูเอง" ลัลนายิ้มหวานให้เขา แล้วทำเหมือนกับว่าไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เธอไม่ได้มีความตกใจกลัวให้เขากอดปลอบเลยสักนิด "งั้นหนูกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณอา" เสียงหวานกล่าวลาแต่ประโยคหลังทำเอาอีกคนหน้าชา หน้าตาเขาดูเหมือนน้องของพ่อเธองั้นหรือ "นี่! ฉันยังไม่แก่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ มาเรียกคุณอาได้ยังไง" รีบโต้แย้งทันควันยังไม่อยากจะเป็นน้องพ่อของเธอตอนนี้ เขายังไม่แก่ขนาดนั้นเสียหน่อยอย่างน้อยเรียกพี่ก็ยังดีกว่าคุณอานั่นแหละ "อ้าว! แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะคะ" "ฉันชื่อเบรย์เดน จะเรียกบรูคก็ได้" เบรย์เดนแนะนำตัวเองอย่างภาคภูมิใจ คิดว่าถ้าเธอได้ยินชื่อนี้คงคุ้นหูบ้างเพราะเขาเองก็ค่อนข้างมีชื่อเสียง คนตัวโตยืนยืดอกอย่างมั่นใจว่าเธอต้องตกใจเป็นแน่เมื่อได้ยินชื่อของเขา "ชื่ออย่างกับฝรั่ง แต่ก็ขอบคุณนะคะคุณบรูค" ลัลนาคิดว่าเขาเป็นคนไทยแท้เพราะหน้าตาของเขาออกไปทางเอเชียเสียจนไม่คิดว่าจะเป็นลูกครึ่ง "อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งทีน่าจะเจอที่ที่ดีกว่านี้" ชายหนุ่มบ่นพึมพำอยู่คนเดียวเบาๆ "คุณพูดว่าอะไรนะคะหนูได้ยินไม่ชัด" "เปล่าๆ ขึ้นมาสิเดี๋ยวฉันไปส่ง" ชายหนุ่มทำหน้าขรึมเอามือล้วงกระเป๋า "ไม่เป็นไรค่ะ หนูโบกแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ" "มันดึกแล้ว สมัยนี้แท็กซี่ก็ไว้ใจไม่ได้ มาเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง" ลัลนาเองก็ไม่อาจไว้ใจเขาได้เต็มร้อยถึงเขาจะช่วยเธอไว้ แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ "คือ..." "ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก มาเร็วๆ ฝนจะตกแล้วไปขึ้นรถ" สั่งเธอเสร็จสรรพก่อนจะหันหลังมายิ้มคนเดียวไม่ให้เธอเห็นราวกับคนบ้า "จะไปไหม" เขาทำใบหน้าขรึมหันกลับมาถามเธออีกครั้ง ร่างบางมองท้องฟ้ามืดสนิทมีแค่ไฟจากยอดตึก ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามเขาไปที่รถแม้จะยังกลัวอยู่บ้างแต่เขาก็ดูไว้ใจได้นิดหน่อย "บ้านอยู่ไหน" เมื่อขึ้นรถมาได้ เบรย์เดนก็เอ่ยถามเธอทันที "ตรงไปสามไฟแดง เลี้ยวซ้ายสองซ้ายแล้วเลี้ยวขวาอีกหนึ่งครั้งเข้าซอยตรงไปสองกิโลแล้ว...." "พอก่อน เลี้ยวเยอะแยะ คอยบอกทางแล้วกัน" ชายหนุ่มรีบห้ามเธอเอาไว้ เธอบอกทางเขาเร็วปานสายฟ้าขนาดนั้นใครจะไปจำได้ "ค่ะ คุณจะไม่ถามชื่อหนูหน่อยเหรอคะ" ลัลนานึกแปลกใจที่เขาไม่คิดจะถามชื่อเธอแม้แต่น้อย คนที่ขับรถอยู่กลืนน้ำลายเบาๆ ที่ไม่ถามเพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอชื่ออะไรดีที่ไม่เผลอเรียกออกไป "ชื่ออะไรล่ะเธอน่ะ" แกล้งทำเป็นถามชื่อเธอเหมือนคนไม่รู้ "หนูชื่อลันค่ะ" "ชื่อจริงล่ะ" แกล้งหลอกถามชื่อจริงเธอ เอาไว้สืบประวัติแบบเนียนๆ "ลัลนาค่ะ อยากรู้ชื่อจริงไปทำไมคะ" "เปล่า ไม่มีอะไร" ทำหน้าตายตอบไป แต่ในใจยิ้มแฉ่งแค่ชื่อจริงกับชื่อเล่นลูกน้องเขาคงทำงานง่ายกว่าเดิมและตอนนี้เขากำลังจะรู้ที่อยู่ของเธอในไม่ช้า "ว่าแต่รถหรูจังเลยนะคะ ของคุณเหรอคะ" "ปะ...เปล่าของเจ้านายน่ะ" "คุณเป็นคนขับรถสินะคะว่าแล้วคุณไม่น่ามีรถหรูๆ แบบนี้ขับหรอกเนอะ" ร่างบางหันมายิ้มแฉ่งให้เขาแต่อีกคนกลับไปไม่เป็น หน้าเขาดูไม่มีราศีของผู้ดีเลยแม้แต่น้อยงั้นหรือ เธอถึงไม่เอะใจเลยสักนิด "ชะ..ใช่เจ้านายให้ฉันยืมน่ะ" "ใจดีจริงๆ เลยเจ้านายของคุณให้คนขับรถเอารถมาขับได้ด้วย" เธอเน้นคำว่า คนขับรถ ทำให้เบรย์เดนได้แต่หัวเราะแห้งๆ "อ๊ะ ถึงซอยบ้านหนูแล้วจอดตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขับรถดีๆ นะคะคุณบรูค" ลัลนากล่าวลาเสร็จสรรพลงจากรถแล้วโบกมือให้เขา เบรย์เดนมองเธอเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่มืดสนิทจนสุดสายตาก่อนจะขับรถออกไปแม้ในใจยังเป็นห่วงอยากจะตามเธอไปก็ตามเบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
แควก!! เสียงเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งถูกฉีกออกจนกระดุมกระเด็นไปคนละทาง"สวยมาก กูพลาดไปได้ไงวะ" ชายหนุ่มก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกขนาดพอดีมือที่มีชั้นในกอบกุมความสวยงามเอาไว้ คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่สายตาเหลือบไปเห็นบนหัวนอนมีที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำจากกระเบื้อง ซึ่งดูแล้วน่าจะหนักพอควร"ไหนดูข้างล่างหน่อยสิ" พูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ส่วนล่างมือหนาสอดใต้กระโปรงพลีทก่อนจะค่อยๆ สัมผัสเนินอูมเบาๆ ลัลนาไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกดีแม้แต่น้อยเพราะกำลังหาทางหยิบที่เขี่ยบุหรี่ที่มองอยู่ลงมาให้ได้"ถอดหน่อยนะคนสวย""เดี๋ยวสิคะ ทำไมไม่ถอดของพี่ก่อนล่ะคะ" คนตัวเล็กเริ่มคิดอะไรดีๆ ออก จึงจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่ชั้นในของเธอจะถูกถอดออก"อยากให้ฉันถอดก่อนใช่ไหมได้เลยคนสวย" ชายหนุ่มเริ่มพอใจที่เหยื่อยอมเชื่องง่ายๆ ลัลนายิ้มหวานให้อีกคนแต่ในใจแทบจะจับมาเชือดคอ"ถอดกางเกงด้วยสิคะ" มือเล็กลูบไล้หน้าอกของตัวเองให้อีกคนตื่นตัวเล่นๆ มารยาหญิงที่เธอแกล้งทำไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล"ได้เลยคนสวย เร้าใจมาก..ซี้ด" นี่ขนาดยังไม่ทันเริ่มแม่เหยื่อ
กลุ่มแก๊งนักบิดกสามสิบกว่าคนรวมตัวกันเพื่อไปแข่งตามท้องถนนแบบที่เคยทำกัน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีน้องชายของลัลนาอยู่ด้วย"ไอ้แบงค์ เมื่อไหร่กูจะได้แดกพี่สาวมึงสักที" หัวหน้ากลุ่มที่อายุมากที่สุดและเป็นที่เคารพนับถือของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้เอ่ยถามแบงค์ซึ่งเป็นลูกชายของป้าลัลนา"จะเอาจริงเหรอพี่โต" แบงค์เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่ถามลูกพี่ของตัวเองเพราะไม่คิดว่าจะยังสนใจในตัวลัลนาอยู่"จริงสิวะ กูอยากลองจัดพี่สาวมึงสักทีสองที มึงบอกเองนี่ว่าพี่มึงขายตัว""ก็เห็นแม่พูดแบบนั้นแต่อาจจะไม่ใช่หรอกครับ" เด็กหนุ่มเริ่มกลัวๆ กับสิ่งที่อีกคนคิดเขาพูดไปก็เพราะได้ยินมาจากผู้เป็นแม่เท่านั้น"กูไม่เอาพี่มึงฟรีหรอกไอ้แบงค์ กูจะให้เงินมึงถ้ามึงพาพี่มึงมาหากูวันอาทิตย์นี้""แต่วันอาทิตย์ลันไปเรียนนะครับ""ก็หลังพี่มึงเลิกเรียนสิวะ จัดในชุดนักศึกษามันเร้าใจกูจริงๆ" หัวหน้ากลุ่มทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มพลางคิดถึงเสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักอย่างลัลนามาครางใต้ร่างของตนเอง"แต่พี่โต...""ไอ้แบงค์ ถ้ามึงไม่
เบรย์เดนตื่นแต่เช้าฉีดน้ำหอมจนฟุ้งเพื่อไปรับหญิงสาวที่หน้าบ้านของเธอ เขาต้องทำตัวเป็นคนขับรถไปก่อนรอถึงเวลาค่อยบอกความจริงกับเธอ อย่างน้อยก็ถือว่าพิสูจน์เธอไปในตัวว่าจะชอบเขาในแบบที่เป็นคนขับรถหรือแบบที่เป็นท่านประธาน"อรุณสวัสดิ์คนสวย" เบรย์เดนเอ่ยทักคนที่เดินเหม่อลอยจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ"ตกใจหมดเลยค่ะคุณบรูค" ร่างบางเอามือทาบอกเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้มองว่าเขามาหน้าหมู่บ้านเธออีกแล้ว"เหม่ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็โดนรถชนหรอก""เปล่าค่ะ คุณมาทำอะไรคะ""มารับเธอไง" เบรย์เดนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจของเขารดที่หน้าผากของเธอ ลัลนาหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เรื่องเมื่อคืนที่เธอทำก็แวบเข้ามา เธอจะมองหน้าเขาลงได้ยังไงแอบไปจินตนาการทะลึ่งกับเขา"ไม่ต้องหรอกค่ะหนูไปเองได้""ผู้ใหญ่ชวนห้ามปฏิเสธสิเด็กน้อย""หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ" คนตัวเล็กเถียงกลับ เบรย์เดนอยากจะจับเธอมาจูบเสียให้เข็ดจะได้เถียงไม่ได้"ยังไงก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี ไปขึ้นรถ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปเอง""ถ้าไม่ขึ้นดีๆ ฉันอุ้มนะ" ชายหนุ่มท
หลังจากนั่งมองสาวที่หมายปองมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของพวกเธอ แดเนียลไม่รอช้ารีบก้าวฉับๆ ตามกัญนิฐาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ร่างบางเดินออกมาหน้าห้างเพื่อมารอรถประจำทางเหมือนใครหลายๆ คน แต่ความสวยของเธอทำเอาแดเนียลละสายตาไม่ได้"อื้ม!" เขาแอบมองเธอจากไกลๆ แล้วแอบเอาไปจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงได้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ไอ้แดนมันท่าจะบ้าใหญ่แล้ว" เบรย์เดนมองตามเพื่อนสนิทที่หลับตาพริ้มดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่"ดูท่าแม่สาวน้อยของฉันคงสนิทกับแม่ของลูกแกน่าดูเลยนะ""ทำไมคิดงั้นวะ" แดเนียลหันมาถามด้วยความสงสัยก็พอรู้ว่าสองสาวสนิทกัน แต่สีหน้าเบรย์เดนเหมือนจะไปรู้อะไรที่ตัวเองไม่รู้มา"ก็วันก่อนฉันเห็นพวกเธอหอมแก้มกัน" เบรย์เดนตัดสินใจบอกกับเพื่อน เพราะเขาเองก็อึดอัดเรื่องนี้แต่ก็พยายามคิดว่าอาจจะแค่เพื่อนหยอกล้อกัน"แกเห็นผิดคนหรือเปล่า" แดเนียลถามอย่างหวั่นๆ เพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่ของลูกในอนาคตจะชอบผู้หญิง ถึงหน้าตาของเธอจะดูแรงๆ แต่เธอมีความน่ารักที่แดเนียลมองเห็นในตัวเธอ"เริ่มแรกก็คิดว่าไม่
"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ""ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ""ห๊า! คนขับรถ?""เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยนลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอา







