ตอนที่9

พรึ่บ! เสียงประตูถูกเปิดโดยร่างใหญ่ของลูกน้องคนสนิทที่เปิดพรวดพราดเข้ามาเสียงดัง

"นายครับ ผมได้เรื่องมาแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทเดินเข้าห้องมาด้วยสภาพอิดโรยเพราะไม่ได้นอนทั้งคืนต้องไปตามหาคนที่เจ้านายต้องการ เขาไปขอดูกล้องวงจรปิดเพื่อดูเลขทะเบียนรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นแล้วก็ต้องไปสืบหาเจ้าของทะเบียนคันนั้นต่อ แต่เพื่อเจ้านายเขาทำได้อีกอย่างคือกลัวโดนไล่ออก

"พูดมาเร็วๆ"

"ผมเจอคนขับครับ เป็นนักศึกษาที่รับจ้างถ่ายรูป" ลูกน้องเริ่มรายงานทีละนิด

"แล้ว?"

"ใจเย็นสิครับนายขอพักหายใจก่อน"

"ให้เวลา 3 วิ 3...2...1 พูดต่อ" เบรย์เดนนับเร็วราวติดจรวดคนที่พักหายใจอยู่ต้องรีบสูดลมเข้าปอดเพื่อรายงานต่อ

"ผมเลยไปตามแล้วได้คุยกับผู้ชายคนนั้น เด็กนั่นไม่ใช่แฟนของเธอครับแต่อาสาไปส่งให้หลังเลิกงานเฉยๆ"

"งาน? งานอะไร"

"ก็ถ่ายแบบทั่วไปแหละครับ ผมขอรูปมาด้วยนะครับ" ลูกน้องนำรูปที่ได้มาไปอัดขยายแล้วใส่ซองด้วยความเรียบร้อยก่อนจะส่งมอบซองสีน้ำตาลที่มีรูปของผู้หญิงที่นายตามหามาให้ เบรย์เดนรีบรับมาเปิดดูก่อนจะตาโต

"เฮ้ย! นี่มันอะไร ไอ้เด็กนั่นมันถ่ายอะไรของมัน" แค่เห็นรูปก็ของขึ้น เพราะมันเป็นรูปที่ถ่ายแค่ช่วงหน้าอกของหญิงสาว

"เห็นบอกว่าเป็นร้านชุดชั้นในที่ไม่ค่อยเปิดเผยหน้านางแบบน่ะครับ" ลูกน้องรีบรายงานข้อมูลที่ได้มาต่อ

"ตายๆๆๆ แม่สาวน้อยของฉันต้องไปโชว์เนื้อหนังมังสาให้ใครต่อใครดู รับไม่ได้" เบรย์เดนทำท่าเหมือนจะเป็นลม

"แต่นายลืมไปหรือเปล่าครับ นายเจอเธอตอนเป็นพริตตี้นะครับ" ลูกน้องคนสนิททำใจกล้าเตือนสติเจ้านายของตัวเอง

"เงียบไปเลย! ฉันแค่รับไม่ได้แล้วข้อมูลของเธอล่ะ"

"แหะๆ พอดีว่าเด็กคนนั้นเจอกับเธอแค่ครั้งเดียวเลยไม่รู้อะไรเลยน่ะครับ รู้แค่ว่าชื่อลัน" ลูกน้องหัวเราะแห้งๆ ให้กับข้อมูลที่ได้มาเพียงน้อยนิด

"แล้วร้านชุดชั้นในนั่นอยู่ที่ไหน"

"นี่ครับที่อยู่" ลูกน้องยื่นโทรศัพท์ให้เจ้านายดูโลเคชั่นของร้านชุดชั้นที่ได้ไปสืบมา

"แล้วนายจะไปไหนครับเนี่ย" ลูกน้องคนสนิทหันรีหันขวางเมื่อเจ้านายจู่ๆ ก็รีบลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกจากห้อง

"จะไปร้านชุดชั้นในที่ว่าไง วันนี้แกพักได้เจมส์" เบรย์เดนตบบ่าลูกน้องคนสนิทก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าออกไป เขาเริ่มเข้าใกล้เธอเต็มทีแล้วอีกไม่นานคงได้เจอกันแน่ๆ

@DADA SEXYSHOP

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมแว่นตาดำเดินมาดเข้มเข้ามาในร้านชุดชั้นในของผู้หญิงที่มีเจ้าของร้านเป็นสาวประเภทสองชื่อว่าเจ๊ดาด้า

"ว้ายตายแล้ว สวัสดีค่ะมาหาชุดชั้นในดีๆ ให้คุณภรรยาเหรอคะ" เจ้าของร้านรีบเข้ามาทักทายลูกค้าสุดหล่อร่างกายกำยำ

"เปล่า มาตามหาคน"

"ตามหาคน ใครคะ?" เจ๊ดาด้าเริ่มหวั่นใจกลัวจะเป็นเจ้าหนี้ของนางแบบสักคนในร้าน

"ที่นี่มีคนที่ชื่อลันมั้ย"

"ลัน! หนูลันไปทำอะไรไว้หรือเปล่าคะ"

"ผมอยากเจอเธอน่ะครับ คุณช่วยบอกข้อมูลเธอได้หรือเปล่า"

"คุณอยากรู้เรื่องหนูลันไปทำไมคะ" เจ๊ดาด้าเองก็เป็นห่วงลัลนาจึงไม่อยากบอกอะไรมาก

"ผมตามหาเธออยู่น่ะครับ ขอร้องล่ะบอกผมที" เบรย์เดนถอดแว่นตาดำออกเพื่อสบตาอีกฝ่าย เจ๊ดาด้ามองในแววตาของเขาเป็นแววตาของคนที่รอความหวังเรื่องอะไรสักอย่าง ไม่ใช่แววตาของคนที่คิดร้าย

"ก็ได้ค่ะ แต่เจ๊ก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากหรอกนะคะ เจ๊รู้จักหนูลันผ่านทางเพื่อนกะเทยที่หาเด็กไปรับงานพริตตี้น่ะค่ะ"

"แล้วเธอทำงานที่ไหนหรือเรียนที่ไหนพอจะรู้มั้ยครับ"

"ที่ทำงานเจ๊ก็ไม่ค่อยรู้หรอกนะคะ เจ๊ไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวของนางแบบที่ร้านมากแต่เรื่องเรียนเห็นว่าเรียนภาคพิเศษที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลที่ไหนสักที่นี่แหละค่ะ"เบรย์เดนจดจำข้อมูลที่ได้ฟังจากเจ้าของร้านชุดชั้นในที่เขาลงทุนมาหาถึงที่ร้าน

"ขอบคุณนะครับคุณดาด้า" ชายหนุ่มส่งยิ้มหวานพร้อมขยิบตาให้เจ๊ดาด้าหนึ่งที

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณหน้าคุ้นจังคุณชื่ออะไรคะ" เจ๊ดาด้ารู้สึกคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน เจ๊ดาด้ายังคงจ้องหน้าคนตรงหน้าไม่วางตาด้วยความสงสัย

"ผมเบรย์เดน วิริยะจันทรวัฒิ พอจะคุ้นหูบ้างมั้ยครับ" เสียงทุ้มเอ่ยสีหน้ามาดมั่นเขาบอกทั้งชื่อจริงและนามสกุลเต็มยศ

"คะ...คุณคือคุณบรูค ทายาทคนเดียวของตระกูลวิริยะจันทรวัฒิ เจ้าของห้างชื่อดังนั่นใช่มั้ยคะ" เจ๊ดาด้าเหมือนฝันไป นักธุรกิจชื่อดังมาร้านชุดชั้นในเล็กๆ ของเธอเพื่อมาตามหานางแบบที่ร้านของตนเอง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

"ครับ ผมเอง ขอบคุณที่บอกเรื่องของเธอนะครับคุณดาด้าสุดสวย" เบรย์เดนเอ่ยด้วยถ้อยคำที่ใครได้ยินเป็นต้องหลง

"ว้าย! ไม่เป็นไรเลยค่ะเจ๊ยินดี" เจ๊ดาด้ายิ้มแก้มปริจับมือของเขาขึ้นมาแนบที่แก้มของตัวเอง แค่ได้จับมือก็เหมือนได้เกิดใหม่

"อีกเรื่องค่ะคุณบรูค หนูลันน่ะน่าสงสารนะคะเพื่อนเจ๊เคยเล่าให้ฟังว่า หนูลันอยู่กับป้าที่คอยแต่หวังเงิน ทำงานมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ" เจ๊ดาด้าเล่าเรื่องที่รู้ให้เขาฟัง เบรย์เดนจดจำรายละเอียดไว้อย่างดี ถ้าเป็นอย่างที่เจ๊ดาด้าเล่าให้ฟังเขาก็อยากจะช่วยเธอให้หลุดพ้นจากคนพวกนั้น

"ขอบคุณที่บอกนะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" เบรย์เดนรู้สึกไม่เสียเวลาที่มาที่นี่เขาได้ข้อมูลของเธอมากกว่าที่คิดไว้ คราวนี้ก็แค่ไปหาว่ามหาวิทยาลัยไหนเปิดสอนภาคพิเศษบ้างและหาว่าเธอทำงานที่ไหนอีก

ลัลนาเลิกงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเพราะวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก สีหน้าบ่งบอกถึงความสุขร่างบางรีบตรงไปที่ตู้ ATM เพื่อถอนเงินออกมาจำนวนหนึ่งที่จะนำไปให้ป้าของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้คงนั่งรอเงินจากเธออยู่หน้าบ้านเป็นแน่

"ได้มาเคยใช้คุ้มบ้างมั้ยลัน" กัญนิฐาที่มากดเงินเช่นกันถามเพื่อนสนิท ไม่ใช่แค่ลัลนาที่มีภาระ เธอเองก็ต้องส่งให้น้องชายที่เรียนโรงเรียนประจำอยู่อีกจังหวัดเช่นกัน เพราะแม่ของเธอตัดหางปล่อยวัดพวกเธอสองพี่น้องแล้ว

"แอบเก็บไว้แล้วตอนนี้ฉันไม่ให้หมดหรอก ให้เท่าไหร่ก็หมดไม่เคยพอ" ยิ้มให้กับตัวเลขในบัญชีที่แอบเก็บเอาไว้

"ไปๆ กลับบ้านได้แล้วป่านนี้ป้ามหาภัยของแกรอแย่แล้ว"

"ฉันต้องกลับเข้าสู่สนามรบอีกแล้ว" ลัลนาพูดอย่างขำๆ บ้านของทุกคนคือที่ที่อยู่แล้วสบายใจ แต่สำหรับเธอมันคือสนามรบชัดๆ

"ทำใจยอมรับมันซะนังเด็กน้อย" กัญนิฐาจับใบหน้าของเพื่อนขึ้นมาแล้วบีบแก้มนุ่มๆ ของลัลนาอย่างมันเขี้ยวก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

"ไม่ บรูคแกคงตาฝาด คงไม่ใช่หรอก" เบรย์เดนนั่งกุมขมับอยู่ในห้องไม่ยอมกลับบ้านทั้งที่เลิกงานแล้ว

"คงไม่ใช่ เธอจะใส่ชุดพนักงานของห้างได้ไง รู้อย่างนี้น่าจะขอเบอร์เธอแล้วโทรไปถามให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมโง่จังวะไอ้บรูค" นั่งก่นด่าตัวเองที่คิดไม่ทัน แต่ถึงได้เบอร์เธอมาเขาก็ไม่กล้าโทรไปหาเธออยู่ดี

"เป็นไปไม่ได้ แล้วเธอจะมีแฟนเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ คงไม่ใช่" ชายหนุ่มนั่งรวบรวมเหตุการณ์ที่เจอมาก่อนหน้านี้ไม่นาน

20นาทีก่อนหน้า...

เบรย์เดนลงไปทำธุระที่ธนาคารของห้าง แต่กลับบังเอิญเจอคนที่รูปร่างหน้าตาคล้ายคนที่ตามหา เขาจึงแอบมองเธออยู่นานแต่เธอคนนั้นไม่ยอมหันหน้ามาสักที ภาพที่เขาเห็นคือเธอหอมแก้มผู้หญิงอีกคนที่ยืนด้วยกันแถมก่อนหน้านี้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ จับใบหน้าของเธอขึ้นมาแล้วบีบแก้มของเธออย่างกับคนที่เป็นแฟนเขาทำกัน แต่ภาพที่เขาเห็นนั้นไม่แน่ชัดว่าใช่เธอที่ตามหาหรือเปล่าเพราะมองจากระยะไกลแถมเธอพูดอะไรเขาก็ไม่ได้ยินและเธอยังหันหลังให้เขาอีก เบรย์เดนจึงเก็บภาพที่เห็นมานั่งเครียดในห้องคนเดียว

ลัลนาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเดินเข้าตรอกซอยสลัมซึ่งเป็นที่อยู่ของเธอ

ปี๊ด! เสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ดังลั่นซอยจนลัลนาสะดุ้งฮัมเพลงต่อไม่ถูก

"ไอ้แบงค์ตกใจหมด ไอ้นี่" คนที่บีบแตรไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นลูกชายของป้าที่เธอเบื่อขี้หน้า

"ขอเงินหน่อยลัน วันนี้ลูกพี่จะพาไปซิ่ง"

"ไปซิ่งแล้วทำไมต้องใช้เงิน"

"ก็มันต้องลงขันคนละ 400"

"ลงขันบ้าบออะไรแค่ไปซิ่งเนี่ยนะ"

"ก็ลงขันพนันฝั่งลูกพี่ไง ลันไม่รู้เรื่องซะเลย"

"ไม่ให้! ไร้สาระอยากได้ก็ไปขอแม่แกนู่นไป" ลัลนาไม่ยอมให้เพราะเธอมองว่ามันไม่มีประโยชน์เสียเลยที่ลงขันเพื่อพนันกันว่าใครจะชนะ ถ้าขอเงินเธอไปเรียนเธอจะไม่ว่าสักคำ

"โห! ลันขี้งก ขอแค่ 400 ก็ไม่ให้จะฟ้องแม่"

"เชิญ" ลัลนาไม่ได้เกรงกลัวแถมยังให้เด็กหนุ่มไปฟ้องได้ตามสบาย

"ไม่ให้ก็ไม่เอา" เด็กหนุ่มนักบิดขับรถที่แต่งท่อเสียงดังจากไปเพราะถ้าขืนไปฟ้องแม่ได้โดนแม่ด่าแน่นอนที่เอาเงินไปทำอะไรแบบนี้ ลัลนาเดินฮัมเพลงต่อจนถึงหน้าบ้าน

"อีลัน! วันนี้เงินมึงออกเอามาๆ อย่าชักช้า" ภาพเดิมฉายซ้ำๆ ทุกครั้งที่เงินเดือนออก ป้าของเธอยืนแบมืออยู่หน้าบ้านรอเธอกลับมา ร่างบางไม่พูดไม่เถียงหยิบเงินที่กดออกมาเตรียมไว้ส่งให้ป้าของตัวเอง

"ดีมากนังลัน หลานกตัญญูของป้า" พอได้เงินคำพูดคำจาก็เปลี่ยนไป เธอกลายเป็นหลานกตัญญูทั้งที่ก่อนหน้านี้โดนด่ายาวเป็นกิโล ลัลนาไม่ต่อความยาวสาวความยืดได้แต่เดินเข้าห้องเล็กๆ ที่ไม่มีประตู มีเพียงแค่ผ้าม่านเก่าๆ กั้นแบ่งห้องเอาไว้และห้องของเธอมักจะโดนสองแม่ลูกมหาภัยรื้อค้นอยู่เป็นประจำ เธอจึงเก็บของมีค่าหรือสมุดบัญชีไว้ที่ห้องไม่ได้ต้องพกติดตัวตลอดเวลาจนติดเป็นนิสัยไปเสียแล้ว